Türkçe
Lekesiz Arzu
Bir Element Becerisi bir düşmana isabet ettikten sonra 6sn boyunca Saldırı %8, Enerji Yüklemesi %6 artar. 3 kademeye kadar birikebilir. Bu etki, kuşanan karakter savaş alanında olmasa da tetiklenebilir.
Kullanan Karakterler — Mızrak
Hikâye
"Benim sevgili yavrum Lovia, saf olanların en safı, Başrahibenin asası artık senin." "Yalnızca senin merhametin ve şefkatin, kaybolmuş kuzuların gözlerini açıp onlara nazik ve huzur dolu bir mutluluk bahşedebilir." "Zayıflara özgü olan neşeyi ve yol gösterilmenin mutluluğunu onlara yalnızca sen verebilirsin; çünkü onlar ait olma arzusu ile dünyaya gelirler." "Ayın altındaki gölgelerde gizlenen çarpık yalanları ancak sen düzeltebilirsin; çünkü doğru olanın dışında başka yol yoktur." "Donuk Ayın hanımı çoktan gümüş ipliğiyle dokudu bu dünyadaki tüm yolları. Artık her şey bu ipliğin sessiz dansıyla uyum içinde hareket ediyor." Genç hizmetçi, eski Başrahibenin asasını aldı ve kadim kutsamalar, soğuk gecede sönen bir mum gibi yavaşça solup gitti. Kız başka bir diyardan gelen bir yetimdi aslında, ama kendisi bunun farkında değildi. Hiç kutsanmamıştı ve bu yüzden de seçilmemesi gerekiyordu. Beyaz ve solgun Donuk Ay artık onlara bakmıyordu ve en saf soydan gelen en saf azizler bile artık onun parlak ışığını kullanamıyordu. Eskiden sadık olanlar yavaşça uzaklaşırken şüphe fısıltıları giderek yükseliyordu. Zayıflamakta olan Başrahibenin, sallanan tahtına evlatlık kızını oturtmaktan başka çaresi yoktu. Parlak ve duru ay ışığı onun damarlarında hiç akmamış olsa da nezaketi sayesinde bölünmüş müritleri birleştirebileceğini ümit ediyordu. Tıpkı Başrahibenin umduğu gibi genç hizmetçi, zayıf olanlara şefkat ve nezaketle yaklaştı ve "doğru" olduğuna inandığı yoldan sapmadı. Işık ve gölge, aydınlık ve karanlık, iyi ve kötü, yaşam ve ölüm... Ayın aydınlattığı bu dünyada var olan her şeyin bir "doğru", bir de "yanlış" tarafı vardır. Bu yüzden de tüm varlıkları gerçek mutluluğa yönlendirmek yalnızca mutlak "doğru" yolda yürüyerek mümkündür. Doğru yolda yürümek, uzun gecede açları doyurmak ve hastaları iyileştirmek demektir. Şüphelerin açtığı yaraları içtenlik ve anlayışla onarmak, soydaşlarının endişe dolu kalplerini yatıştırmak demektir. Doğru kullanıldığında merhamet; geceyi aydınlatan, soğuk ve umarsız kalpleri ısıtan, tüm nefret ve hasedi yok eden narin bir ışığa dönüşür. İşte Lovia adındaki kızın ısrarla tutunduğu gerçek buydu. Şefkat dolu gözlerle müritlerini gözetecekti. Ta ki uzak kuzeyin en saf soyuna ait rahibe, onun için kandan değil candan kız kardeşi, O sırada hâlâ müritlerini kazanmaya çalışan ablasını korumak için bir hainin bıçağı önüne atlayıp kendini feda edene kadar. İşte tam o anda, kör edici gümüş beyaz ışığın altında, acıdan tek bir çığlık dahi atma fırsatı olmayan o kız nihayet yeni bir farkındalığa vardı: Bugüne dek seçtiği yol, aslında "doğru" yol değildi. Ve zayıfların merhameti, aslında affedilmez bir sanrıydı. Gerçek ay umut lütfunu bahşetmeyecekse şayet, varsın yalanlardan şefkat dolu bir şafak örülsün. Zayıf olanların uzun zamandır kor halindeki ateşini yeniden harlayacak, acı çeken kuzulara herkesin eşit var olacağı bir cennet verecek bir şafak. O gizemli yeni ay asla yükselmeyecekse şayet, varsın ölümlülerin hayallerine mutlak iktidar hüküm sürsün. Böylece yoldan çıkan sürü yeniden itaatkar kılınsın ve beyhude lütfedilen hediyelerin yasını tutmasın. Evet, yas tutan güruh için "doğru" sevgi ve kalan tek kurtuluş buydu artık. Ayın gümüş ipliklerini hiç görmemiş olsalar da onlar için "doğru" merhamet buydu. Bu gerçeği reddedenlerin şeytani yalanları kanla yıkanacaktı, Çünkü doğru yol, rahmetli kız kardeşinin yetim evladı kutsal varisi doğurana kadar kötüler tarafından lekelenmemeliydi. Ve böylece güçsüzlere karşı şefkatli ve nazik, dünyada çekilen tüm acıların adına sonsuz gözyaşı döken genç hizmetçi, Saf ama kirletilmiş o hayali boynuzlu tacı taktı ve kendine adeta bir koza ördü.