Türkçe
Buzun Sırları
Kuşanan karakter "Gümüşi Kan Yemini" etkisini kazanır: Gruptaki her Buz karakteri için kuşanan karakterin Element Ustalığı 24 artar; gruptaki her Elektrik karakteri içinse Saldırısı %4,8 artar. Bu güçlendirmeleri en fazla 4 Buz veya Elektrik karakteri sağlayabilir. Işıltı: Yıldız Parıltısı: Gümüşi Kan Yemini etkisi değişir: Gruptaki her Buz veya Elektrik karakteri için kuşanan karakterin Element Ustalığı 20, verdiği Yıldız Parıltısı Tepkimesi Hasarı ise %6 artar.
Kullanan Karakterler — Katalizör
Hikâye
Derler ki Snegovikler, şafağın ilk altın parıltısıyla can bulmuş; sabah yıldızının buse kondurduğu o el değmemiş kırağıdan doğmuştur. Ne var ki ruhları kara kıştan bile daha ıssızdı ve kırık kalplerine ancak sevgi merhem olabilirdi. Turkuaz Işığın nedimesi nihayet ölüm kadar derin bir uykudan uyandığında, geçmiş çağlarda hizmet ettiği efendisinin sıcaklığını hâlâ içinde taşıyordu. Zira bir zamanlar, insanların hâlâ hayal kurmaya cüret edebildiği bir diyar vardı; yüreklerinde cesaret ve umut barındıranlar gözlerini yıldızlara çevirirdi. Bizzat Şafağın Annesi, türünün artık kendilerine biçilen kadere tutsak kalmaması adına onun üzerindeki laneti kaldırmıştı. Ve o altın rüyanın içinde, bir kar zerresi kadar küçük ve mütevazı biri dahi mutluluğu bulabilirdi. Nasıl unutabilirdi ki? Bir zamanlar, ona vadedilen mutluluk çok ama çok yakındı. Fakat o muazzam altın şehir bir çığ misali yıkılmış, içindeki sayısız hayal de onunla birlikte ölümün soluk gümüşüne karışıp gitmişti. O yitik krallığın son kalıntıları, amansız ve donmuş çorak topraklarda dolaşıyor, birbirlerinin etini ve kanını tüketerek hayata tutunuyordu. Kuvvetliler zayıfları ayakları altında ezip geçti; ömrü en başından beri bir nefeslik olan ölümlüler şöyle dursun, Feyler bile mayıs sinekleri misali solup gitti. "Bak şu yırtıcı canavarlara. Gör bak, annemin düşü onların ellerinde ne hale geldi." "Yüce Altın Şehri düştü, en nihayetinde düştü; geriye o habis ve iğrenç mahluklara ait koca bir mezarlık kaldı sadece." "Lütufkar efendimin soyunu korumak bir tek bana kaldıysa, o vakit kanın hesabı kanla sorulsun." Snegoviklerin ilki sevginin ne demek olduğunu hiç tatmamıştı, yine de insanlığa duyduğu nefreti paylaşan kendi soydaşlarının dahi kökünü kazıdı, Ve donmuş zindanını, yurtlarından koparılan fani klanlara ardına kadar açtı. Kızıl ve gümüş çağladı nehirler misali, sayısız ölünün feryatları elbisesinin eteklerine sindi, Ancak tir tir titreyen o insanlar başlarını kaldırıp ona ne zaman baksalar, o gözlerde sevgiden eser bulamadı. Ormanın karanlık derinliklerine hükmeden Volkodlak kralı dahi bizzat gelip ateşkes için aman dilemiş, kendi türünden Feyleri katletmeye son vermesi için kan revan içindeki acımasız Snegurochkaya yalvarıp yakarmıştı. Haraç sunmaya ve diz çökmeye amade bir halde gelmişti; lakin onca şey dururken onun kendisine sevginin anlamını soracağını bir kez olsun tahayyül etmemişti. "Bu... Sizin yaptıklarınız da şüphesiz sevgi değil midir Majesteleri?" Ne var ki kana bulanmış deli kraliçe, sımsıkı kavradığı uzun mızrağı indirmedi ve Cirnareka'nın Volkodlak Lordunun konuşmaya devam etmekten başka çaresi kalmadı. "Sevgi, korkudur. Damarlarında kan akan tüm varlıklar korkuyu bilir; zira kıymet verdiklerinin onlardan sökülüp alınacağı o günden dehşet duyarlar." "Fanilerinizi korkuyla kendinize bağlıyor ve onları uysal bir sürü misali güdüyorsunuz. Bizim yaptığımız da bundan farksız. Hal böyleyken, aslına bakılırsa düşman olmamız için hiçbir sebep yok..." Sözleri dudaklarından henüz dökülmüştü ki, gümüş bir ışık Volkodlak Lordunun boğazını yarıp geçti. Ardından nice Fey çağı gelip geçti. Çok sonraları, henüz genç ve dünyadan bihaber bir genç, savrulan karların arasında yolunu kaybetti, Ta ki sürgünlerden oluşan bir kafile eşliğinde onun diyarına ulaşana dek. Kadın, onun soyunu bir bakışta anladı ve hiç tereddüt etmeden onu öğrencisi olarak kabul etti. Amansız eğitiminin elverdiği kısacık bir istirahat anında, ona sevmeyi öğretmek uğruna onca zamanını adayan ustası, ansızın sevginin ona göre ne anlama geldiğini sordu. "Ben mi? Siz... Bana mı soruyorsunuz?" "Bilmiyorum. Ama bence sevgi, birbirinin yüküne omuz vermek ve birbirini bağışlamaktır. Bunu bana bizzat siz öğretmiştiniz, değil mi Ustam?" "Yeniden hayal kurmaya cesaret edebilecek bir diyar inşa etmek için onun yalnızca ihtişamına değil, beraberinde getirdiği her bir zorluğa da ortak olmalıyız." "Bir sevgi krallığında hiç kimse acılarıyla bir başına bırakılmamalı. Ancak birbirimize omuz verip yarınlara birlikte göğüs gerersek biz... Ah!" Sözleri dudaklarından henüz dökülmüştü ki, ayaklarının yanındaki taşa gümüş bir ışık çarptı. Böylece kendi seçtiği halef nihayet yola koyuldu ve çağlar boyu şarkılara, destanlara konu olacak o yolculuğa çıktı. Ve nihayet bıkıp usandığı o gürültü silinip gittiğinde, kızıl Kanlı Knezna yüreğindeki özlemin de onunla beraber küllendiğini fark etti. Leydisi ve annesi, bir zamanlar onu kadere zincirleyen laneti ondan söküp almıştı ama o, bu dünyada tutunacak başka hiçbir bağ bulamamıştı. Onu buraya bağlayan her şeyden koparılmış bir ruh, tıpkı eriyip giden karlar misali, günün birinde esip geçen rüzgara sessiz sedasız karışıp yok olmaya mahkumdu. Sayısız ölümlüye ve Feye dehşet saçan Snegoviklerin ilki, ilk kez, o güne dek bildiği tüm korkulardan daha derin bir korkuya kapıldı. Ahh... Daha fazla kan dökülmezse, Annemin bir zamanlar gönlünü verdiği o düşü benim dahi unutacağım gün gelip çatmaz mı? Katliam, katliam, katliam olmalı... Ta ki ruhu kana bulanmış o bataklığın daha da derinlerine gömülene dek; yoksa o da solup gidecek, esip geçen rüzgarla savrulup yok olacak... Ömrü bir kış gecesi misali uzayıp giden yıkılmış bir krallığın kalıntısıyla, şafak vaktindeki bir çiğ damlası kadar gelip geçici birinin yolları işte böyle kesişti.