İlk Büyük Sihir

Büyük Parsifal

Kullanan Karakterler — Yay

Aloy

Chasca

Ganyu

Linnea

Lyney

Sigewinne

Tartaglia

Tighnari

Venti

Yelan

Yoimiya

Amber

Collei

Diona

Faruzan

Fischl

Gorou

Jahoda

Kujou Sara

Ororon

Sethos

Hikâye

"İşte karşınızda muhteşem sihirbaz... Bendeniz 'Büyük' Parsifal!" "Akıllara durgunluk verecek bir dünya bekliyor sizleri sayın seyirciler!" "Bu şapka efsanevi doğu Cennetine gidiyor desem hoşunuza gider mi?" "Hatta kim bilir, belki de uzay ve zamanın yasalarıyla sınırlanmamış bir aynanın getirdiği kaosa tanık olma zamanınız gelmiştir!" Sihir denen şey düzenbazlığa da hırsızlığa da oldukça benzer. Tıpkı düzenbazlık gibi oyunculuğa ve anlatım yeteneğine, tıpkı hırsızlık gibi el çabukluğuna dayanır. "Usta Coppelius'un oyununda, canı istediği zaman ortaya çıkabilen veya yok olabilen ele avuca sığmaz bir hırsız vardı sanki..." "Sahne ismimiz bu mu olsa acaba? Ne dersiniz?" Cendre Nehri'nin kıyısındaki atıştırmalık tezgahında oturan heyecanlı genç, hevesle konuşuyordu. "Parsifal? E peki ben ne olacağım? Çaldığın güzeller güzeli safir leydi olmak mı kaldı bana?" diye cevap verdi gencin ortağı. Gün ışığının değmediği yer altı şehri, kahkahalarının neşesiyle aydınlanmıştı adeta. Böylece hayatlarını görkemli opera salonunda dolandırıcılık ve hırsızlık yaparak kazanmaya başladı bu iki genç kız kardeş. Ne var ki sahnede anlatılan hikayelerin verdiği keyifle sersemlemişler, tiyatroya asıl giriş amaçlarını unutmaya yüz tutmuşlardı. Yalnızca becerilerine ve el çabukluklarına güvenerek ışıl ışıl parıldayan sahneye çıkma fikri yer ediyordu akıllarında. Sonunda lüks localarında oturanların da ayakta durarak izlemek zorunda kalanların da hayallerini aydınlatmak için gösterilerini kullanmayı kafaya koydular. Biri "Parsifal"ı, diğeri de onun asistanı Josephine'i oynayacaktı. İlk gösterilerini Eduardo'nun hanında, yani kanalizasyonun yanındaki yiyecek tezgahının önünde düzenlediler. Önceden karşılarında çocukların kül ve yağ lekeli suratlarında boncuk boncuk parlayan gözleri ve alkış tufanı koparan halk varken, şimdilerde ise ışıltılı ve görkemli tiyatronun parlak spot ışıklarının altında güneş gibi göz kamaştırıyorlardı. "Tüyden Kelebeğe", "Cennet", "Aynadaki Yangın", "Altın Balık"... Hem lüks locaları hem de ayakta kalan izleyicileri aydınlatarak göz alan sahne ışıkları gibi, "Parsifal"ın ünü de alıp başını gitmişti, hem yer altında hem yer üstünde bu ismi duymayan kalmamış gibiydi adeta. Mor giysili kişiler, herkesin burada bir yeri olduğunu ve gösteriyi izlemeye gelen herkese kucak açtıklarını söyler. İster sahneye doğrudan bakan muhteşem localarda otursun ister kalabalık salonda ancak ayakta yer bulabilen biri olsun, burada herkes denktir derler. Sahne ışıkları tüm izleyicileri eşit derecede aydınlatsa bile, tiyatronun içinde kısa süreliğine dinen öfke ve dargınlık, taş duvarları delip geçen ağaç kökleri gibi içeri sızacaktı şüphesiz. Cendre Nehri operasyonu sırasında o duvar da nihayet çöküverdi. Josephine'i oynayan kız hışımla Cendre Nehri'ne geri döndü. Bölgenin üstüne sinmiş buram buram demir ve pas kokusu dışında yalnızca öfkenin, kederin ve taze dökülmüş kanın kokusu yayılmıştı havaya. Herkes Parsifal'ı tanıyordu ama onun asistanı sadece bir asistandan ibaretti. İşler gerçekten böyle olsaydı her şey çok daha basit ve kolay olmaz mıydı? Ancak sahnedeki asistanın kılıçla ikiye bölünmesine rağmen asla zarar görmemesi ve kayıp cep saatinin çaktırmadan seyirciye geri dönmesi gibi gizemliydi hayat. Kızın da bu hayattaki "yeri" ellerinden kayıp gidivermişti. Böylece sadece onlara ait olan "muhteşem bir sihir numarası" tasarladı kız. "İşte karşınızda muhteşem sihirbaz... Bendeniz 'Büyük' Parsifal!" "Akıllara durgunluk verecek bir dünya bekliyor sizleri sayın seyirciler!" "Burada ne aristokratlara ne krallara yer var! Kimse yüzünüze kılıç doğrultamayacak burada!" "Burada hiç kimse ne varlık içinde yüzecek ne de sefaletin pençelerinde eziyet çekecek!"