Öbür Dünya Zincifresi

Bu kadim sülüğen yamaçlar bile bir zamanlar muhteşem açan çiçeklere ev sahipliği yaptılar. Kara kanın nehir gibi aktığı çağda bile tek bir çamur lekesiyle kirlenmedi. Taşordu burada olduğu sürece kötülük asla kazanamayacak. Düşman karanlık iblisler olsa bile bu değişmeyecek. Sessiz dağ insanları ve çelik ay huzurlu ortamlarına yerleştiler. "Parlak Kum Kristalinden yamaçların kızı, benim için ağlama." "Tianheng'in gölgesinde doğdum, Rex Lapis'in sunduğu merhametin karşılığını ödemek için savaşıyorum." "Canımı dört kollu Yakshaya emanet ediyorum; birlikte parlayan derinliklere ineceğiz." "En karanlık çukurların gölgeli yollarında, taştan sert kristal koridorlarda cesurca yürüyeceğiz." "Derinlerden yükselen kötülükle, o derinliklerde gezinen yaratıklarla yüzleşeceğiz." "Bu korkunç yaratıklar ve garabetleri beni ne korkutur ne de kaçırır." Gece rüzgarı Taşordu askerinin sözlerini yarıda kesti, asker söyleyeceklerini bitiremedi. Dağ kabilesindeki o genç kıza, unutulmasın diye bu küçük çiçeği bir anı olarak bırakmakla yetindi. "Sadece kaybolup unutulmaktan korkuyorum." "Makus talihin cilvesiyle adı olmayan bir yerde gömülür gidersem beni unutmayın."

Efsaneye göre bir kahraman, Kanyon'un en yüksek yamacının tepesinde duran bir kartalın tüyünü koparmış. Efsane ayrıca böyle bir başarı kazanan kişinin Adeptuslar arasında ölme hakkı kazanacağını anlatır. "İnsanları korumak adına bile isteye ölüme gitmek... Gerçekten kayda değer bir amaç." "Fakat bu, derin havuzun dibine gömülen bir balık veya demirci ocağına dalan bir kuştan farksızdır." "Kendi dileğimi henüz gerçekleştirmedim ancak bilinmeze gidecek ve sonunda hafızalardan silineceğiz." "Bizim gibi fanilerin gökyüzünde süzülen, bir hortuma kapılan tüylerden farkı yoktur." "Kurtarmak, savunmak... Sonunda bunlar anlamsız, amaçsız şeyler." Bu iç karartıcı konuşmalar kendilerini gösterememiş kişilerin kalplerini sarsıp geçti. Fakat sonuç olarak savaş sona erdi ve birçok asker, devasa derinliklerde sonsuz istirahatlerine çekildi. Karanlık güçlerin kulak tırmalayan haykırışları da dinen dalgacıklar gibi sessizleşti. Fanilerin yaşamı kısa da olsa toprak onları her zaman hatırlayacaktır.

Rex Lapis'in genç olduğu zamanlarda güneş aslında dünya üzerinde yarışan bir savaş arabasıydı. Gecenin üç kız kardeşi bir felakette şehit düştükten sonra güneş savaş arabası derin bir vadiye düştü. Bunu bir işaret sayan dağ halkı cihazı onararak bir kez daha karanlıkta parlamasını sağladı. Sürekli batıya giden döngüsüne dönmüş olsa da tek bir parçası geride kaldı. Şehre taşındıklarında o parçayı ufalayıp kristallere dönüştürerek değerini bilen birisine satıyorlardı. "Bir dakika. Şaka yapıyorsunuz. Bu saçma sapan halk öykülerine güvenmiyorsunuz, değil mi?" "Shenglu Salonunun tüccarları uzun zaman önce muğlaklıklarını bıraktı ve geçmişlerini unuttu." "Parlak Kum Kristali kolayca ahşap ürünlere dönüştürülemez, lüks boya yapmaya da uygun değildir." "Kanyon'daki madencilere göre, ki bu hikayeye inanmanızı salık vermem..." "Bu saat ve kum kristali beş yüz yıl önce Taşordu'dan gelmiş." Işığın karanlıkla mücadele ettiği ışıksız hiçlikte Yaksha'nın kudretine sahip biri bile uzun süre dayanamaz. İşte tam da bu nedenle faniler, gecenin demir perdelerinin arasında kaybolmamak için ışığa ihtiyaç duyar. Bu nedenle Taşordu yolu aydınlatmak için soluk ay ışığına benzeyen bu parlak kumu topladı. Saat ise hiçlikte geçirdikleri zamanı belirtiyordu ve başarısız olup düştükleri noktada bu görevi devralmak için başkalarının geldiğine dair bir kanıt görevi görüyordu.

Kanyon olarak bilinen bu yer en eski zamanlardan bu yana sülüğen renkte parıldar. Dağ madencileri ve şehir tüccarları hâlâ bir Yakshanın efsanesini anlatır. Söylentiye göre bir zamanlar yıldızın düştüğü çorak topraklara dört kollu yalnız bir gezgin gelmiş. Bu gezginin kötülükleri alt etme maceraları sayesinde insanlar buralara gelmeye başlamış, ardından birçok insan dağlardan birbiri ardına gelmiş ve gezginle konuşmuş: "Uzaklardan gelen misafir, lütfen şarabımızı kabul et ve yakarışımızı duy." "Yıllanmış acı içkilerimizin, Rex Lapis'in bile yere göğe sığdıramadığı Tianheng Dağı'nın tatlı içkilerine hiç mi hiç benzemediğini düşünebilirsin." "Fakat tanrılar bize değerli taşlar ve muhteşem yeşim sundu, biz de geçinmek için bu sert kayaları oyuyoruz." "Rex Lapis'in lütfu sağ olsun, yaşamlarımız mükemmel olmasa da tehlikeden uzağız." "Ancak işler değişti ve yıldızın düşüşünden aldığımız lütfun üzerine kara bir gölge çöktü." "Sana sunabileceğimiz değerli hediyelerimiz yok ama bize yardım etmen için sana yalvarıyoruz." Misafir, yaşlıların isteğine kulak verdi ve sunulan o acı şarabı son damlasına kadar sessizce içti. Misafir hiçbir vaatte bulunmadı, küstahlıklarından dolayı fanileri hor görmedi fakat kalmasını sağlamak için yapılan tüm çabalara rağmen sadece doğuya yöneldi. Ondan sonra olanları ise herkes biliyor... Fakat, misafirin kabilenin yaşlılarıyla birlikte içtiği kristal kum şarap kadehi bugüne dek devam eden antlaşmalarının bir kanıtı olarak duruyor.

Bir zamanlar dört kollu ve kudretli bir Yaksha, Tianqiu'nun bedenine girmişti. Kabilelerin övgüleriyle birlikte Kanyon'a çok uzaklardan gelmişti. Onun için bol yemekli bir festival düzenlediler. Elinde kılıcıyla Kanyon'a adım attı, bu felaketi durdurmaya kararlıydı. Bir iblis kadar kudretliydi ve gözlerinde korkunç mor ateşler parlıyordu. Yıldırım ölümcül gölgeyi yarıp geçti ve gök gürültüsü karanlığı dağıttı. Bulutlar hiçliği gizledi ve gökyüzünü yutacak korkunç bir ağız gibi açıldı. Vahşi rüzgarlar uğuldadı ve parlak sülüğen, karanlığı süpürdü. Dağ yamaçları sarsıldı ve vadiler çöktü. Derinlikler çökerken çığlıklar yükseldi ve her şey sessizleşti. Gün batımının ışıklarıyla yoğun bulutlar daha da yoğunlaştı ve konan kuşlar üzüntüyle şakıdı: "Duymuyor musun? Kuzey rüzgarında davullar susuyor, kahraman girdabın içinde batıyor." "Görmüyor musun? Yaksha şafak için savaştı, fakat yaşamını bu uğurda veriyor."