Yeşil Gölge

Eskiden toprağı kaplayan beyaz bir yabani çiçek. O zamandan beri hiç solmadı ve hâlâ çok hoş bir koku yayar. Toprakların yaban hayatıyla dolu olduğu ve henüz canavarların kol gezmediği günlerde, Yeşil Gölge, bu çiçeği kullanarak üzerindeki insan kokusunu saklardı. Bu nedenle sessiz ve sakin Yeşil Gölge'yi arayanların, gözlerini kapatıp ormanda yalın ayak yürümesi ve yabani çiçeklerin hafif kokusunu izlemesi gerektiği söylenir. Sadece bir avcı kadar hafif adımlarla ilerleyen birisi, yaprakların ayaklarının altında çıtırdamasını önleyebilir. Aksi takdirde varlığını, avcıların kraliçesine belli etmesi kaçınılmazdır. En nihayetinde avcıyı bulanın da küçük bir çocuk olduğu söylenirdi. O sırada kadim krallığın üstüne bir felaket çökmüş ve topraklarda çaresizlik hüküm sürüyordu.

Bir şahinin parlak ve ışıltılı tüyü. Bir zamanlar Yeşil Gölge'nin oklarından birinde kanat işlevi görürdü. Geçmişte Yeşil Gölgenin oku hedefini bulduğunda, oraya gidip avının yaşam enerjisi huzur içerisinde tekrar doğaya dönene kadar, kürkünü hafifçe okşardı. Çünkü bir gün kendisinin de avladığı şeylerin ruhları ile birlikte huzur içinde uyuduğu yere gideceğini biliyordu. Yeşil Gölge, yaşamı sona erdiğinde gerçek yaşamdan uyanacağına ve uçsuz bucaksız bir av sahasında merhum avlarıyla bir araya geleceğine inanıyordu. Aynı zamanda oku, küçük çocuğu öldüren canavarı delip geçtiği anda, ömrünün sonunda varacağı o uçsuz bucaksız av sahasının elinden kayıp gittiğine inanıyordu. Çünkü o değişime uğramış canavarı hayatta kalmak için değil, intikam ve keder duygusuyla öldürmüştü.

Yol bulmak için kullanılan hassas bir cihaz. Efsaneye göre Yeşil Gölge tarlalarda yalın ayak yürüdüğünde, ayaklarının altındaki çimenler ona ağaçlardaki kuşların neler gördüğünden bahseder, bastığı çamur ise topraktaki köklerin duyduklarını anlatırdı. Fakat felaket vurduğundan bu yana, çimen ve ağaçların bir daha asla konuşmadığı söylenir. Çünkü Ormanların Tanrısı felakette can vermişti. Yeşil Gölge de o gün bugündür, avlanırken yönünü bulmak için bu cihazı kullandı. Karşılaştığı küçük çocuğun isteği üzerine kuşları ve diğer hayvanları avlamayı bıraktı. Bunun yerine yıkıma ve acılara yol açan canavarları avlamaya koyuldu.

Çok dirençli ve sızdırmaz bir matara. Yeşil Gölge adıyla bilinen efsanevi bir avcı, bir zamanlar bu matarayı ateş başındaki fısıltıları toplamak için kullanırdı. Bir gece Yeşil Gölge diğer insanların kokusunu aldı. Avcı olduğundan ne kurt sürülerinden ne de canavarlardan korkardı. Oysa en çok korktuğu şey, ateş başında bir sohbete katılmaktı. İnsan dilini konuşmayalı uzun zaman olmuştu. İnsanlar arasına tekrar katılıp Yeşil Gölge olarak kabul edildikten sonra bile kimse, onun tek bir söz ettiğini duymadı. Aynı şekilde kimse arkasında tek bir iz bıraktığını da görmedi. Yeşil Gölge o gece duyduğu kahkahaları toplayıp matarasında sakladı. Yıllar boyunca ne zaman kendini yalnız hissetse matarasındaki sesleri dinledi.

Kan lekesi olmayan bir avcı şapkası. Halk efsanesine göre, bu şapka avcıların taçsız kraliçesi Yeşil Gölge'ye aitti. "Asla toprağın ve ormanın düşmanı olma." Avcıların kuralı buydu. Avcı, doğanın sessiz bir parçası olmalı. Bir zamanlar bir kuşun bu şapkada yuva yaptığı söylenir. Avcıların kraliçesine kimse taç takabilecek kudrette değildi; çünkü kendisinden üstün olan tek şey sadece doğaydı. Kısa bir süre sonra yaşanan kriz anında ise avcı şapkası, bunu gören canavarları korkudan tir tir titretti.