Yaldızlı Rüyalar

"Altın rüyada hiç kimse acının tadına bakmak zorunda kalmayacak." Kadim efsaneler birbirinden hiç ayrılmayan üç arkadaşı anlatır. Bir tanesi gül gibi kurudu ve çamurda çürüdü. Kum fırtınaları, çiçeklerin krallığını sadece bir hikayeye, şarkı içinde bir rüyaya çevirdi. Arkadaşlardan biri çölün bir köşesinde şimdiye kadar görülmemiş büyük bir vaha yarattı. Bir diğeri tüm zekasını ve enerjisini çölün ortasında sonsuz bir serap yaratmak için kullandı. Kimsenin yüzünde acı ve ayrılığın izi kalmamalı. "Ay avuçlarından kayıp gittiğinde ve yalnız gümüş ışık, kum okyanusundaki labirentten çekildiğinde, rüyadaki arkadaşının yakıcı bir güneş gibi nasıl parladığını hatırlaman ümidiyle." Böylece saplantılı anılar, yanan yeni dünyadan dumansız bir ateş gibi yükseldi. Bir gözüyle geçmişe, öbür gözüyle düşler dünyasına bakanlar işte böyle kaybolurlar. Bu yüzden o bilgeliğin derinliklerine baktı ve yumuşak fısıltıları dikkatle dinledi...

"Yeni bir dünyada her şey güzel olacak." Kadim zamanlarda gökler sessizliğe büründü ve dünya efendisini kaybetti. Medeniyet ve refah geçmişte kaldı, dünya boğucu bir karanlığa gömüldü. Daha sonra, zamanın bile tersine çeviremediği yasa, çöldeki tüm hayatı yeniden şekillendirdi. Yürek tüyle tartılır, bilgelik dökme demirle ölçülür ve ikisi birlikte özverili hükmederdi. Tanrı Kral'a itaat, çöldeki bu cennete kazınmış kan yasasına dayanırdı. Hükmün idealleri derin bir üzüntüyle çarpıtıldığında rical de suç ortağı oldu. Sarayın temelden çöküşünü görmezden gelmek karanlık ve öngörülemeyen bir geleceğe doğru hızla gitmek demekti. "Tüm hainler acımasızca yargılanmalı ve hüküm kesinlikle ölüm olmalı." Daha sonra, kurallar kibir ile yozlaşıp prangaya dönüştü ve zavallı yurttaşların kaderi Tanrı Kral'ın seçimlerine zincirlendi.

"Altın görüş en eski haliyle ortaya çıkacak." Başlangıçta, çeşitli kabileler çölde yaşarlardı. Kökleri toprağa bağlıydı. Kan kanunlarına uydular ve hafızalarına kazınmış olan o kıtlık zamanından korktular. Daha sonra zaman, kum taneleri gibi uçup gitti ve Tanrı Kral'ın büyük gölgesi her yeri sardı. O unutulmuş çağda, tanrılar yeryüzünü şekillendirerek vahaları ve akan pınarları yarattılar. Tanrı Kral'ın peşinden, kabileler yüksek duvarlar, tahtlar inşa edecek ve müreffeh derebeyliklerde toplanacaklardı. Tanrı Kral'ın simasını taklit eden derebeylikler, uzun zaman önce krallarının ve rahiplerinin olduğu günleri de hatırladılar. O günlerde bilge krallar göklerden kehanetler aldılar. O topraklar henüz felaketin ne olduğunu bilmezdi... "Bilge kral, bilgeliğiyle altın geçmişi canlandıracak ve sonsuz gücüyle zamanı durduracak." Gerçi eninde sonunda kum denizinin kralı ve insanlarının altın çağı gelecekti. Altın rüyalar sizi çağırıyor, ey diyar diyar dolaşan kum taneleri. Orada ne keder ne de ayrılık var.

"Bolluğun sevinçleri acıyla bitmeli, ve tatlı anılar bir bulut gibi geçip gitmeli." Başlangıçta ziyafetler, çiçeklerin ve mehtaplı gecelerin hanımına; iktidar, çölün kralına ve hayat ise bitkilerin muhafızına aitti. Parlak gümüş ay, parıldayan altın güneş ve zümrüt tarlalar gibi üç Tanrı Kral da arkadaşlıklarını yeminle bağladı. "O günlerde ay ışığı, mutluluklarını bülbüle ve güle anlatırdı." "Ve o kadar korkmuş ve utanmışlardı ki, karşılık olarak hiçbir şarkı söyleyememiştiler." "Barış ve rahatlık hüküm sürdü ve bu kaygısız cennette ne bölünme ne de talihsizlik vardı..." "Keşke parıldayan bir serap kadar güzel bu harika günler sonsuza kadar sürseydi ve ayrılığın acısını tatmak zorunda kalmasalardı." Daha sonra zaman, gece ile gündüz arasındaki sözleşmeyi bozdu ve kadim yemini yok etti. Ay ışığının aydınlattığı gece kuma gömüldü ve güneş acımasız bakışlarıyla her yeri sardı. Tanrıların ziyafetini paylaşan rahipler ve halk, o güzel ve bir rüya kadar kısa olan o anı hatırladılar. Ama sonunda, rüyalar aklın pençesinden kurtulamadı ve onları bin parçaya ayıran cansız bir makinaya atıldı, ve o makinanın kalbinden ve karanlık kabustan yeni bir zihin ortaya çıktı... "Tüm düşünceler bir, tüm planlar bir olsun." "Böylece insanlık efendilerin efendisi ve tanrıların tanrısı olacak." Böylece ağıt, kralların en yalnız kralı için yakıldı ve yaldızlı kumlar ise kendisini bekleyen feci sonucu çoktandır biliyordu.

"Hükümdar güneş gibi parlayan bir ışıkla gelecek ve halktan gül dikenlerinden örülmüş tacı alacak." Başlangıçta gökten bir ilahi sütun indi, ağaçları ve çayırları akan kumların altına gömdü. Altın güneş battı sonra tekrar yükseldi, kum denizini gösterişli bir ölüm örtüsüyle kapladı. Daha sonra, zamanın zehirli rüzgarları ölülerin uykusunu böldü ve geçmiş zamanlara dair sanrılara neden oldu. O lanetli zamanda, birçok şehir bereketli vahaların üzerinde büyüdü. Rahipler, Tanrı Kral'ın ideallerini takip ederek ütopyaları adaletle yönetecek, bolluğu her yere yayacaklardı. Bir keresinde, bilge ölümlü kral ve din adamları ilahi kehanetleri şahsi olarak aldı. Onlar ülkenin efendileriydi. Bugün de vahalarda vekil olarak hüküm sürenler tanrıların gölgeleridir. "Kraliyet nişanları ve ilahi asalar, hünnap gibi ülkenin her tarafına dağılmış durumdalar ve onun gölgesi altında tebaası gelişip bilgi sahibi olacak ve yaşamaya devam edecektir." Bir süre sonra, yanıltıcı deliliğin yanı sıra saçma kararlar verilecekti; insanları acı bir sona doğru yönlendirmek için güzel beklentileri yem olarak kullanmak gibi.