Yaşam Çiçeği
Zarif ve kırmızı bir çiçek. Vahşi Savaşçının niteliklerini temsil eder.
Vahşi savaşçı cinnet geçirmeden önce bazen tek başına gül bahçesine uğrar, kafasını dinlerdi. Ne bir ailesi olmuştu hayatında, ne sevgilisi ne de bir dostu. Savaş meydanında değilken buraya gelir, bahçedeki narin çiçeklerle pür dikkat ilgilenirdi. Dikenlerle çevrili kan kırmızısı çiçekler, tutunabileceği tek daldı belki de.
Ölüm Tüyü
Efsanevi bir kuzgunun bir kısmı kızıla boyanmış gece mavisi tüyü.
Zamanında aklı yerinde olan vahşi savaşçının memleketi, tanrılar ile ölümlüler arasında patlak veren savaşa kurban gitmişti. Gül bahçesi alevlere boğulmuş, alametin kuşları yöre insanının etiyle karnını doyurmuştu. Alevlerin arasından yeniden doğan savaşçının aklında artık intikam dışında bir şey yoktu. Kana susamıştı, öfkeden çılgına dönmüştü. Savaş meydanının dört bir yanına dağılmış siyah tüyler, onun intikamı ve öfkesiyle kırmızıya bürünmüştü.
Kadim Kum Taneleri
Sonsuz bir döngü içinde Vahşi Savaşçıya savaşta ve bu dünyada geçirdiği zamanı hatırlatan bir kum saati.
Bir gün her şeyin sonu gelecektir. Asla yenilmeyecekmiş gibi duran vahşi savaşçının bile. Ellerine bulaşmış kan nihayet kuruduğunda, vahşi savaşçı da sendelemeye başladı. Son rakibiyle savaş meydanında karşılaştığı andan itibaren, hayatı son bulmaya mahkumdu. Meydanda kan bir nehir gibi döküldü, batan güneşin ışığında kum saati ala büründü.
Eonotem Kadehi
Bilinmeyen bir canavarın kemiklerinden yapılmış bir kadeh. Zorlu mücadeleden sonra bir ganimet olarak alınmış.
Kana susamış vahşi savaşçı geçtiği her yeri yakıp yıktı. Hem insanlarla hem canavarlarla savaştı, tanrılara bile meydan okudu. Kurak ve ölü topraklarda devasa bir canavarla karşılaştı. Demirden maskesi öfkesini gizleyemedi ve böylece sonu gelmeyen bir savaş başladı. Saatler, günler, yıllar geçti. Nihayet canavar mağlup olmuştu. Vahşi savaşçı canavarın kırılmış boynuzundan iliğini emdi. Bu, galip gelenin zafer içkisiydi.
Logos Tacı
Çetin savaşlardan dolayı sol tarafı çatlamış korkunç bir demir maske.
Memleketini yakıp kavuran alevlerin arasında kendini kaybeden vahşi savaşçının yüzü, artık tanınmayacak bir haldeydi. Demirden maskesi derisiyle birleşmiş, yüzündeki zalim ifade kalıcı hale gelmişti. Bir gün vahşi bir dövüşün ortasında rakibi, savaşçının korkunç maskesini ortadan ikiye böldü. Maskede oluşan çatlak, demire yapışmış derisini de yırtıp parçaladı. Fakat ne hissettiği acı ne de akan kanı, vahşi savaşçının kararlı adımlarını durduramazdı. Katılaşmış siyah pıhtılarla dolu yüzü, yeniden taze kanla kaplanana dek kükremeye devam etti.