Taşordu'nun Azmi

Hüzünlü şarkıların uçurumlarda söylendiği bir çağda, bir gün Kanyon'a bir gök taşı düştü. Geceleyin sonsuz gökyüzünün derinliklerinden yere düşen demirden gök taşı, çarptığı anda toprağı Parlak Kum Kristaline dönüştürdü. İnsan fani bir varlık olsa da Rex Lapis, Taşordu'ya madenleri savunmaya gitmesini bizzat emretti. Hiçlik akın akın gelirken, Taşordu güvenli bir alana ulaşmaları için sayısız sivile eşlik etti. Madenciler, Kanyon'da kalan az sayıda arka birliğin hikayesini anlatır. Onlar da sivri kayalıklarda son kurbanı verene kadar, isimsiz Yakshayla birlikte cesurca savaştı. Zamanla hem ölümlülerin hem de Adeptusların isimleri unutulup gitti. Dağlar ve nehirler bile şekil değiştirdi. Yine de bu onurlu davranışları asla unutulmayacak. Altın yapraklı bu çiçek gibi sonsuza dek parlayacak. 500 yıl sonra bile, liman şehri felaketin durdurulduğu günkü gibi huzurunu korumaya devam ediyor. Birlikler, atalarının yaptığı fedakarlıkların şerefine bu altın çiçeği hâlâ gururla taşıyor.

Askerlik görevinin bir simgesi olarak Taşordu, üniformalarını süslemek için yüksekten uçan avcı kuşların tüylerini kullanır. Bu kuyruk tüyleri yalnızca merasimlerde takılır. Bu tüyler, vatandaşların moralini artırır ve yabancı ziyaretçileri hayranlık içinde bırakır. Söylenenlere göre, bu merasim geleneği başlangıçta isimsiz Yakshadan esinlenmiştir. Savaşın ortasında Yaksha Hiçlikle sert bir çarpışmaya girince, tüylerin bazıları kopmuştu. Yere düşen tüyler ise umudun bir sembolü olarak görülmüştü. Sonunda cesur Yaksha ve korkusuz vatandaşlar, düşmanın karanlık ininde yorgun bir uykuya dalmıştı. Rex Lapis, onların fedakarlıklarından etkilendi ve dağdaki taşların alçak sesleri arasında uzun bir sessizlik yemini etti. İnsanlar, Kanyon'u savunan isimsiz Yakshanın aslında Rex Lapis komutası altında olmadığını savunur. Hatta eski bir günahın kefareti... Korkaklık ve görevin ihmal edilmesi için ödenen bir bedel olduğuna inanır. Gerçek ne olursa olsun, bir zamanlar semavi diyarlara yükselen Yaksha bulutların arasında özgürlüğüne kavuştu. Kanyon'un derinliklerinde sonsuz uykuya hapsolmuş askerlere gelince... onların efsanesi zamanla birlikte evrilmeye devam edecek.

Gün ışığı ve ay ışığı ile çalışan dayanıklı bir saat. En karanlık günlerde bile ışık demetlerini yakalayabilir. Liyue zifiri kötülük tarafından tehdit edildiğinde, bu saat askerlere güneşin sıcaklığını hatırlatırdı. Yaksha ile yan yana savaşırken, bu ölümlü askerler karmayla kirlenmekten veya katliam sırasında zarar görmekten kaçamadı. Taşordu askerleri, ölümün karanlığına teslim olmamak için, her savaşta bu saati kullanarak sessizce zamanın akışını belirlerdi. Askerler ortak bir savaşa gitme hızı belirlemişti, böylece ölümlü askerlerin bir kısmı geri çekilirken başka bir kısmı savaş alanına gelirdi. Bu savaşa gitme ve savaştan geri çekilme döngüsü, hem Yakshanın hem de cesur askerlerin öldüğü Kanyon'un derinlikleri boyunca devam ederdi. Bu saat, 100 yıl sonra bir madenci tarafından gün yüzüne çıkarıldı. Bronz yüzeyi, parlak yıldız ışığında parıldıyordu. Şehir efsanelerine göre, günün birinde pazar sokaklarını dolaşan siyah elbiseli nesne koleksiyoncusu, tüm Altın Güneş Saatlerini satın alıp her biri için cömert bir ödeme yapmış. Bunun sebebini öğrenmek isteyen bazı satıcılar onu sorgulamış ama o, bahanelerle ve laf cambazlığıyla tüm soruları ustaca savuşturmuş. Kişinin gerçek amacına gelince, belki de yalnızca zamanın kararlı ilerleyişi buna tatmin edici bir cevap verebilir.

Taşordu ilk kurulduğunda, Liyue hâlâ vahşi ve tehlikeli bir yerdi. Kasaba, köy ve kabile büyükleri altın bir kadehle sadakat yemini ederdi. Rex Lapis'e olan sadakatlerinin ve hemşehrilerine olan vazifelerinin bir göstergesi olarak, tüm bölgelerden cesur askerler seçerlerdi. Bu askerler Taşordu olarak bilinir hale gelmişti. Savaşta Yakshalarla omuz omuza verir, arka birliklerde görev alırlardı. Onlar da altın kadehten içerdi. Bu, yardımsever ve heybetli Toprağın Efendisi'ne kaldırılan son kadehti. Gözleri ileriye dönük bir şekilde hiçliğe daldılar. Yüzlerce yıl sonra kibirli bir maceracı Kanyon'un derinliklerinden kadehi aldı ve kusurlarını giderdi. Kadeh, geçen zaman boyunca mucizevi bir şekilde kararmamış ve sağlam kalmıştı. Yer altı dünyasının zifiri karanlığı onun parlaklığını azaltmayı başaramamıştı. Ancak bunun üzerinden yüzyıllar geçti. Liyue halkı felaket çağının ve isimsiz bir Yakshanın hikayelerini anlatırdı. Bambaşka geçmişlerden ve farklı diyarlardan gelen kahramanların Hiçliğe karşı aynı sancak altında nasıl birleştiğinin hikayelerini... Elbette hikayede kadehe ve daha önceden gidenlerin kanının döküldüğü gün nasıl temiz ve lekesiz kaldığına da değinilirdi.

İsimsiz Yakshayla beraber savaşan komutan, görev sırasında öldü. Tıpkı onun yanında savaşan bir avuç yoldaşı gibi. Mağdur sivillerin güvenli bir yere kaçtığından emin olmak ve Toprağın Efendisi'nin nazarındaki şereflerini korumak isteyen ön cephenin miğfer takmış birlikleri, mızrakları Hiçliği gösterir şekilde hücum etti. Felaket sırlı topraklara geldi, ortalık kadim düşman sürüleriyle kaynıyordu. Rex Lapis'in emri altındaki Yaksha, Hiçliğin çarpık yaratıklarına karşı kanlı bir savaş verdi. Savaş, savaş alanına son kan damlası düşene ve saf olmayan her şey temizlenene kadar devam etti. Hiçlik dalgası geri çekilirken, parlak kumlar bir kez daha ihtişamla parladı. Fakat Kanyon'un üstündeki gökyüzünü dolduran hüzün en sonunda dağılınca, Yaksha iz bırakmadan ortadan kayboldu. Miğferlerini savaş alanında bırakan general ve adamlarına gelince, onlar da orada sonsuza dek huzur içinde yattılar.