Sönük Alev

"Beni şaşırtıyorsun. Vücudun insan vücudu ama içinde böylesine bir güç taşıyorsun." "Akacak gözyaşın, dökecek kanın olmadığını söylüyorsun ama elbette ki bunun nedeni içinin bir yangın yeri olması..." "Vücudun uzun süredir yaralarla kaplı olsa da, şimdi şiddetli alevler bir kor gibi gözlerinden ve yaralarından akıyor." "Ama konudan saptık sanki. Dumanı takip ederek senin izini sürdüm çünkü seninle anlaşmaya varmak istediğim bir konu var..." "Bırak seni tüketen alevler Majestelerinin lütfuyla sönsün. Ne dersin?" İlk Fatui üyesi, içindeki yaşam alevinin neredeyse söndüğü genç bir kadına güç verdi. Kadın da çılgın hayal gücünde yozlaşmış bir geçmiş ile kusursuz bir gelecek arasındaki çizgiyi gördü... "Anlıyorum. O halde buz, silinmiş geçmişimin yerini alıp bu ölümsüz alevleri söndürsün." "Karanlık yozlaşma ile dünyanın, insanların, canavarların acısı ve taşıdıkları günahların hepsi bu buzla arınsın." Ama buna rağmen, kalbinde saf beyaz bir alev yanmaya devam etti... "Sen, senin Çariçe'n ve ben aynı amacı taşıyoruz." "Bu dünyadaki bozuklukların kaynağını temizlemek: Dar görüşlü, bilgisiz tanrılar ile Hiçliğin karanlığı ve yozlaşmaları." "Pekala. Ortak amacımızı gerçekleştirme konusunda verimli olmak için elimden geleni yapacağım." "Tepeden tırnağa bembeyaz giyinsem bile, varlığımın her karışında leke bırakan eski ölmüşlerin külleri asla temizlenemez."

"İnsan, belli bir karmaşıklık seviyesine sahip bir makinadan başka bir şey değil." Böylece, bilgeliğin kaynağında kendi kürsüsünden gençliğini ilan etti. Biri bu makinanın bir parçasını söküp geliştirse, makinanın performansı büyük oranda artabilirdi. Bir Önsezi olsun olmasın, fiziki durumları ve savaş becerileri göz önüne alınmadan, "Geliştirilmiş insanlar" ortalamanın çok üzerinde bir güç sergilerdi. Aykırı biri olarak suçlanma ve bilgeler grubundan kalıcı olarak atılma riskine rağmen, genç, araştırma notlarının kenarına doğrudan şu düşünceleri not etti: I. Beklendiği gibi, Akademinin çalışma tarzını göz önüne aldığımızda araştırmada çığır açacak bir ilerleme mümkün değil. II. Yine de kovulmak bir kayıp olur. İnsanın araştırmaya imkan sağlayan bir ortama ihtiyacı var. İlk Fatui, sapkınlık dedikodularının ardından onun izini sürdü... "Sadece geliştirilmiş bir insan mı? Yüce ulusun bana yeterli kaynak ve bolca zaman verebilirse, tanrı dediğin şeyi bile üretirim. Ne dersin?" Sıvı altın gibi parlayan çölde Snezhnayalı bir diplomata sordu: "Sen de bana Akademinin davrandığı gibi mi davranacaksın? Bana canavar veya deli mi diyeceksin?" "Yoksa yurdumdaki hemşehrilerimin bana davrandığı gibi davranıp, yabalarla ve sopalarla beni mi kovalayacaksın?" Ancak... "Pekala. O halde artık ortağız." "Unvanına gelince, şuna ne dersin..." Aldığı unvanın ironisiyle tamamen gafil avlanan genç adam, çok komik bir kahkaha patlattı.

Para dünyanın can suyudur ve paranın geçtiği yollar da dünyanın atardamarıdır. O halde dünyanın merkezi de altından bir kalptir. O, ayrıcalıklılardan biri değildi ve yalnızca dünyevi gücün peşinde olabilirdi. Ama paranın tanrılar için bir anlamı olmasa da, kullandıkları diğer sayısız güçle birlikte parayı da sıkıca ellerinin altında tuttular. Belki de bir zamanlar yoksul olduğu için parayı arzuluyordu ya da belki de tanrıların ona hiç sevgi göstermemiş olması, onun içindeki direnme arzusunu körüklemişti... "Bu paraların geldiği diyarın insanları, her şeyden önce sözleşmelere saygı duyar." "Para uğruna, ben de aramızdaki sözleşmeye saygı duyuyorum..." "Her mübah yola başvurarak, tüm dünyaya para pompalayan bir kalp olacağız." "Ve zamanı geldiğinde, bu kalbin atışı yalnızca bizim isteğimizle duracak."

Doğduğunda herkesten daha güzel bir yüzü vardı. Kaderine ise uzun bir hayat ve içi boş bir irade yazılmıştı. Kutsal bir şekilde yaratılmış yüce bir varlıktı ama değersiz bir artık gibi bir kenara atılmıştı. Yine de bilinmeyen bir hata nedeniyle uykudan uyandı. Ölümlüler diyarını dolanmaya başladı. Fatui onu bulmadan önce, uzun yıllar boyu oradan oraya sürüklenip durdu. Zaman içerisinde deneyimlerinden öğrendikleri ise şuydu: "Ben diğerlerinden üstün bir 'insanım'." "Tanrılar bile kaderime müdahale etmeye cesaret edemez." "Ne bir ölümlü, ne tanrı ne de kaderin kendisi beni yargılayabilir." "Kalan günlerimi nasıl istersem o şekilde yaşamakta özgürüm." "Maske takan insanlarla çok eğlendiğim için..." "Onlardan biri olayım diyorum."

Madem yoldaşlarımın kanı temizlenemiyor, o zaman ben de kaderin yüzüne gülen Soytarı olurum. Öğrenme seviyem bilgelerle kıyaslanamayacağı için, önceki hükümdarın lütfunu alamadım. Bu yüzden onları kutsal gazabın, yıkımın ve aptallığın habercisi olan günah perdesini yırtmaktan alıkoyamadım... O halde ben aptal değil, bir Fatui üyesi olacağım ve benliğimi, acımı anlayan Majestelerine adayacağım... Adım Soytarı Pierro. Lütfen söyleyeceklerimi dinle: Mağrur Fatui yoldaşlarım, kalplerinizin öfke ateşiyle ve sonsuz kış soğuğuyla dolu olduğunu biliyorum. Her birimiz, bu dünyanın temel prensiplerinin saçma vurdumduymazlığına tanık olduk. Bu yüzden bu değersiz dünyada maskelerimizi takıp ilerleyelim ve kaderin kurallarını baştan yazalım.