Shimenawa'nın Hatırası

Mizuhiki sanatı ile yapılmış bir omamori tılsımı. Söylentiye göre, dilekleri ve dileklerin altında yatan sebepleri kendine bağlama gücüne sahiptir. Bir zamanlar kudretli bir Kitsune, bana tapınak işlerini nasıl yürütmem gerektiğini öğretmişti. O zamanlar, küçük bir balıkçı kasabasından Narukami'ye yeni gelmiş genç bir tapınak görevlisiydim. Her evde bulunan bir çaydanlık kadar sıradandım ve çocukluktan gelen düşüncesiz ve meraklı tavırları henüz üstümden atamamıştım. Leydi Saiguu'nun zarif fakat anlaşılması zor sözlerine her zaman biraz şüpheyle yaklaşırdım. "Bu dünyada her şey iç içedir. Dolayısıyla, bir temeli olmayan önseziler somut gerçeklikten doğar." "Bu sözde omamori tılsımı, aslında insanların dileklerini gerçekleştiremez ama dileklerin bu karmaşıklık içinde sonsuza kadar var olmasını sağlayabilir." Tam bir kafa karışıklığı halindeki şaşkın ifademi görünce Leydi Kitsune gülmekten kendini alamadı, piposuyla hafifçe kafama vurdu ve incelikle konuyu değiştirdi. "Sanırım sen de kaderindeki kişiyle tanıştın, değil mi Hibiki?" "İnsanın 'kaderinde' nasıl bu kadar kaba ve umursamaz biri olabilir ki?" "Ah, öyle mi dersin?" Ama sonuçta karanlık her şeyi yuttu. O "kader" de artık yoktu.

İblis katleden bir ok, dualar sırasında ve felaketleri uzaklaştırmak için tapınak tarafından kullanılır. Bu okun, bütün iblisleri takip edebildiği ve yok edebildiği söylenir. İnsanlar, iblis katleden okların kötülüğü uzaklaştırdığını söyler ama kötülük hiçbir zaman nesnel bir kavram olmamıştır. Kötülük, genellikle kalplerimizden gelir, korkuyla birlikte buz tutmuş ve kararmış hastalıklı zihinlerden doğar. Leydi Saiguu gideli uzun zaman oldu, ben de artık Büyük Narukami Tapınağında eğitim gören o genç tapınak görevlisi değilim. O boş pipoyu ne zaman elime alsam, içindeki boşluğun ve uzun zamandır var olan bu acının bir karabasan gibi üzerime çöktüğünü hissediyorum. Özlemeye değer birine sahip olmak... Özlemeden bir günümü geçirmediğim birini kaybetmek... Akıp giden zaman... Leydi Kitsune'nin karanlıklar içinde sessiz ve sakin bir şekilde duran beyaz vücudu, tapınak görevlisinin rüyalarına damga vurmuştu. Büyük Tengu, Leydi Saiguu'yu korumadaki başarısızlığına öfkelenerek Teruyo'yu terk etti ve kendi isteğiyle sürgüne gitti. Harunosuke, tuttuğu yastan doğan hiddet yüzünden başka bir ülkeye gitti; Nagamasa ise Mikoshi adını temize çıkarmak için Şogunluğa katıldı. Bana kutsal ormanda okçuluk öğreten ve kızıl kiraz ağaçlarının altında ettiğim masum yemini sabırla dinleyen adama gelecek olursak... O, ne olursa olsun bana gelecek, gözünü kan bürümüş olsa da, bu kara leke onu vahşi bir yaratığa dönüştürmüş olsa da... Ben, sözümüzü tutmak için onu okumuz ve yayımızla kurtaracağım. Artık hangisi bozulursa... Kötülüğü okumuz ve yayımızla yok edeceğim, deliliği ve anlamsız saplantıyı defedeceğim. "Bana geri dön, ahmak kumarbaz." "Ama bu sefer yolunu kaybetme Konbumaru." Acaba son eli kim kazandı... Bu önemsiz düşünceler aklından geçerken hafifçe yayına dokundu.

Tapınak çanı ile süslenmiş şık bir saat. Akrep ve yelkovan, her zaman sabahın erken saatlerini gösterir. Gün ağarırken, çiy taneleri yoğunlaşır ve sonra kaybolur. Bu rengarenk manzara çok güzel olsa da çok uzun sürmez. Bir kere, bir sonbahar gecesinde Leydi Saiguu ile bir yamaçta ay ışığı ve ağustos böceği sesleri eşliğinde oturmuştuk. O zamanlar köyden gelmiş genç ve inatçı bir tapınak görevlisiydim. Susmak bilmeyen bir serçe gibi, bağıra çağıra insanlara kendi düşüncelerimi dayatıyordum. Leydi Kitsune'nin yüzündeki hafif gülümseme, beni büyülemişti ama ağzından çıkan kelimelerin anlaşılması zordu ve hep öyle olageldi. "Anın güzelliğine kapılıp o anda kalmaya çalışmak, bir çiy damlasını yakalamaya çalışmak kadar safça." "Ben bir çiy damlası gibi çoktan yok olup gittim. Senin bende gördüğün, bende görmeyi dilediklerinin kalıntıları sadece." Bu bulanık anısında anlaşılmaz şeyler söylemeye devam etti. Yüzündeki ifade, sekiz ayın yorgunluğunu omuzlarında taşıyan bir dolunay kadar kederliydi. Derken ben bir anda... Piposuyla kafama hafifçe vurdu, yüzünde her zamanki alaycı ve sitemkar ifade vardı. "Hibiki, güneş doğmak üzere." "Geri dönmeliyiz."

Tapınağın fal için kullandığı özel bir silindir. Kitsunenin bahşettiği iyi talihle birleştirildiğine inanılır. Falcılık, yolunu kaybetmiş gibi hisseden insanların sorularıyla başlamıştır. Bu yüzden iyi ya da kötü talih olması fark etmeksizin bu, insanların geleceklerine yön vermesine yardımcı olur. Başka bir deyişle, yanlış talih yoktur ve kaybolmuş hisseden insanlar vardır. Tapınakta çalışırken çok şey öğrendim. Pek parlak bir zekam olmasa da artık güçlü bir Kitsune gibi nasıl konuşulacağını biliyorum. Bugünlerde, kudretli Yougou Tengu kadar insanlıktan uzak birinin bile bir kız çocuğu olabiliyor. O aptal Konbumaru bile Şogun'un Hatamoto üyesi olabiliyor ve yüksek rütbeli bir samurayın kızıyla evlenebiliyor. "Ne sevimli bir çocuk. Bütün gününü eğlence için birilerini öldürerek geçiren Büyük Yougou Tengu'nun bile içinde az da olsa annelik duygusu varmış." "Yine de... Çocukların yarattığı o canlılık hissi hiçbir zaman bu tapınakta olmadı. Bu kötü bir şey. Söyle bakalım Hibiki, tekrar çocuk olmak ister miydin?" Leydi Kitsune, uzaktan bile hissedilen kiraz çiçeği şarabı kokuyordu ve şarap yüzünden her zamanki gibi yine yakışıksız bir şaka yapmıştı. "Aa, Hibiki asma suratını. Peki ya şuna ne dersin? Ben Leydi Saiguu, sana fal bakacağım!" "Haha, gördün mü? İşte 'Harika Talih' çıktı. 'Harika Talih'! Bunun ne anlama geldiğini biliyor musun?" "Tüm kötü fal kağıtlarını çıkardığın anlamına geliyor. Lütfen benimle alay etmeyi bırakın Leydi Saiguu." "Hayır... Özlediğin insanın, sonsuza kadar anılarında yaşayacak kadar şanslı olduğu anlamına geliyor." Bu yüzden güçlü olmalı ve uzun, çok uzun yaşamalısın. Sevdiğin herkes gitmiş olsa bile, hayatta olduğun sürece, onlarla geçirdiğin vakitler asla yok olmayacak...

Bir zamanlar bir tapınak görevlisine ait olan canlı ve şık bir festival maskesi. Maskenin dudakları, yukarı doğru kıvrılmış ve hafif bir gülümseme oluşturmuş ancak gözlerinde gerçek parıltıdan eser yok. Büyük Tapınakta idman yaparak çok fazla zaman geçirdim ve epey olgunlaştığımı söyleyebilirim. En azından artık gençken olduğum kadar aptal değilim ve kendi ayaklarımın üstünde daha fazla durabiliyorum. Ama nedendir bilinmez, ben büyüdükçe Leydi Saiguu'nun yüzüne düşen gölge de artıyor gibi. Yüzündeki ifade endişe ya da korku değil, daha ziyade kederli bir isteksizlik... "Hayatta ne olacağı hiç belli olmaz. Aşk gelip geçicidir, kalıcı gibi görünen hatıralar bile silinip gidebilir." "Hafızanı kaybetmek, hayatını kaybetmekten farksızdır. Sonsuz karanlıkta yitip gitmek gibidir." Bu kez yüzündeki gülümseme bile kederini gizleyemiyordu. Bu, festival gününden ziyade bir veda günü gibi. "Her neyse. Bana şu ahmak Konbumaru'yu anlatsana biraz." "Ne oldu? Hâlâ benim gibi yaşlı bir kocakarının, onu senin elinden alabileceğinden mi korkuyorsun?"