Parçalanan Kader Amblemi

Anne, kendisine her zaman kibar davranmış ve kıymetli bir kılıç vermiş olan Şogun'a keskin dişlerini gösterdi. Sonunda Mikoshi Klanına dönen tek şey, çok sevdiği o kılıca ait tsuba oldu. Annenin bu hayattaki tek dileği, yaşam ve ölüm denilen yazgıların üstesinden kınına sığmayan hırsıyla gelmekti. Gün geçtikçe soyu azalan savaş Onilerinin namını sonsuza kadar yaşatacak işler başaracaktı. Günah kapkara bir kaplanda vücut bulup onu yutacak olsa, o günahın karnını yarıp dışarı çıkardı. Kahramanlığını Elektrik Mitsudomoe sancağı altında herkese ispat edecekti. Savaş kıyafeti juunihitoe'ye bulaşan kan lekelerini temizleyebileceğini düşündü. Ama öfkeyle atan kalbiyle birlikte kıyafeti de simsiyah olmuştu... O zamandan sonra, aile mirasının varisi olması gereken büyük oğlu şehirden uzaktaki bir köyde inzivaya çekildi. O kızla tanışana kadar, kendine dost bellediği dağlar ve ormanlardan başka kimsesi yoktu. "Ne üzücü. Geçmişini arkanda bırakmayı o kadar istiyorsan, sana yeni bir isim verebilirim." Kapkara kanatları olan kız, onun geçmişini dinledikten sonra alay edercesine gülümsedi. "O halde adın artık Iwakura olacak. 'Kayadan taht.' Bir insanın ağzından çıkan sözlerle zarar görmeyecek bir isim." "Sen, damarlarında Oni kanı akan ölümlü, hoşnut ol. Gül biraz!" "Yougou Tengu tarafından verilen isimlerin kutsal güçlerle kutsandığını bilmelisin." "Ayrıca, 'kaya' ismi sana çok yakıştı, sağlam zihnine ve güçlü kaslarına da uygun." "Pekala 'Iwakura', gelecek yıl kiraz çiçekleri dökülmeye başladığı zaman burada bir düello yapalım." "Oni evladı, kılıç kullanmakta ustalaş ve Yougou Tengu'nun çarpışmaktan utanmayacağı gerçek bir rakip ol." "Neredeyse unutuyordum! Eğer bana dokunmayı başarırsan gizemli kılıcının adını 'Tengu Galibi' koyabilirsin!" "Sonuçta o seviyeye gelmişsen 'tengu karşısında galibiyet' almanı sağlayacak bir kılıcın var demektir."

Kılıç ustası olmaya yalnızca bir adım uzaklıkta olan adamın etrafı, kılıcının saldırısıyla birlikte etrafa saçılan siyah tüylerle kaplandı. ... Yıllardır dokunulmaz olan kızı sonunda yakaladım... "Of, kıl payı kurtardım. Gerçekten güzel savaştın." "Kılıcın senin kuvvetine dayanabilmiş olsaydı..." "Kesinlikle ölmüş olurdum. Yine de..." Gelecek yıl, düellomuzu farklı bir yerde yapalım mı Teruyo? Kızıl kiraz ağaçlarının dökülmesini izleyebileceğin birkaç yer daha biliyorum... Tengunun titreyen elini tutarken, yok ettiği bu küçük tapınağa baktı. Kestiği siyah tüylere bakarken, bu kelimeler Michihiro'nun dilinden bir türlü dökülemedi. "Sonuçta bana dokunmayı başardın. Bu, kesinlikle senin zaferin." Zaferin kimin olduğu henüz belli değildi. Seneye tekrar görüşelim, demek istedi. "Kılıcın, artık bir tengunun hızını bile geçebiliyor." "Bu on üç yılda yaptığımız düelloların birini bile unutmayacağım." "Ama bir Tengu olarak, klanım için yerine getirmem gereken görevler var." "Düşünüyorum da ben, senin adını Oni soyunun lanetinden kurtulabilmen umuduyla değiştirmiştim." "O savaştan sonra, insan olmayanların soyu gittikçe azalmaya başladı." "Her neyse. İnsanlar için yazılmış mutlu sonlara göz dikmemeliyiz. Ama sen farklısın." "Sen artık Iwakura'sın. Artık omuzlarında Oni soyunun yükünü taşımak zorunda olan 'Mikoshi' değilsin." "Hoşça kal Michihiro, lütfen unut beni." "Kılıcını Iwakura soyu için kullan... Sadece Iwakura'ya ait olan yolları açmak için..."

Uzun zaman önce, Seirai Adası'nın semaları kara bulutlarla kaplanmadan önce, anılar bir nefes gibi gelip giderdi. Nihayetinde sarsıntıları ve fırtınaları içinde tutan seçkin kutu, vadedilen kişiye teslim edilemezdi. "Yay koptuğu için mi geldin yine? Tam bir baş belasısın." "Kılıçtaki hünerini saymazsak yalnızca ahmak bir kumarbazsın, öyle değil mi?" "Hıh. Beni küçümseme. Okçuluğu bir tengudan öğrendim, unuttun mu? Oldukça da ünlü biri." "Ama kılıç kullanmakta o kadar iyiyim ki... Okçuluğumun o kadar dikkat çekmemesinin tek sebebi bu." "Aslında düşündüm de okçuluğum böyle ziyan oluyor. Sana öğretmeme ne dersin?" Zamanında o aptalın kırılan mühür kafesini, bir yandan o ağır sözleri söylerken tamir etmiştin... Zamanında başkalarını uzaklaştırmak için ağır sözler söylesen de hafifçe gülümsemeden edemezdin. "Lütfen ama. Sen artık sorumlulukları olan bir Hatamoto'sun. Neden hâlâ başını belaya sokmaya çalışıyorsun ki?" "Ayrıca evlisin, çok da tatlı bir eşin var. Neden hayatını aylaklık ederek ve kumar oynayarak geçiriyorsun?" Ayrıca zaten... Sorunu tam sormak üzereydin ama cümleni tamamlayamadın ve bir daha bu konuyu açmamaya karar verdin. Eğer Leydi Saiguu yanında olsaydı, o soruyu çaktırmadan ve neşeli bir şekilde sormanın bir yolunu bulurdu... "Neyse, bir önemi yok. Bir günlüğüne de olsa kendime tatil verdim bugün." "Tüm bu tapınak işlerini arkamızda bırakalım ve deniz kenarına gidelim, tıpkı sen küçükken yaptığımız gibi." Böylece seni gemilerin limana gidiş gelişini hipnotize olmuş şekilde izlediğin o limana sürükledi. Tapınağın Teruyosu hakkında söylediklerini, ustasının bütün güzelliğini ve yeteneğini nasıl almış olduğunu dinledin. Kendi kafasını kestiği dehşet verici kabuslarını dinledin... İkiniz de biliyordunuz ki bu sözler, yetişkin olmanın bunalımını gizlemek için söylenen sözlerdi. Uzun, çok uzun zaman sonra... Daha önce ikinizin huzurlu vakit geçirdiği o limanda oturup yosun tutmuş resiflere bakarken... Kumarbazın girdiği iddiayı yine kazanabilmesi ve iyi olması için dua etmek uğruna... Bir kez daha, elinde kendi ellerinle yaptığın mühür kafesinle, çıkmaya korktuğun o yüksekliklere çıkmayı göze aldın. Kalbinde o anılara geri dönebilme umuduyla, fırtına ve yıldırımın gücünü topladın.

Iwakura Michihiro, gizli kılıç tekniği Tengu Savuran sayesinde Kujou Klanının kılıç eğitmeni oldu. Ayrıca "Douin" unvanını aldı ve başarılı kılıç ustaları yetiştiren bir okul açtı. Nasıl içileceğini çoktan öğrenmiş olan Michihiro, Kujou Malikanesindeki görev yerine gidiyordu... Tengu Savuran tekniğini tamamlamasıyla birlikte, büsbütün bir harabeye çevrilmiş olan uzaktaki bir tapınağa girdi. Burada, bu terk edilmiş tapınağın avlusunda Yougou'nun Tengusu ile son on üç yılda, on üç defa çarpışmıştı. Kendini "Yogou'nun Teruyosu" olarak adlandıran siyah kanatlı tenguyla çarpışmasını hatırladı. On üç yıl bir rüya gibi geçip gitti. Gölge düşmüş bu geçidin içinde kızıl kar taneleri uçuşuyor. Artık uzaklardasın. Gökten düşen karlar gibi, Kutsal Kiraz Ağacı da yapraklarını döküyordu. Uzak tapınak, taptığı tanrısını kaybetmişti ama öyle ya da böyle ayakta duruyordu. Kaynak suları kadar berrak bir kahkaha dağlarda yankılandı. Ancak ikisi, bir daha asla bu ıssız alanda bulunmayacaktı.

"Bay Douin, merak ediyordum da kılıcın gerçekten yıldırımı kesebiliyor mu?" Genç Kanjou Başkanı Hiroshi, kılıcını kınına koyarken böyle söyledi. Douin donuk bir ifadeyle cevap verdi: "Olur mu öyle şey? Bu, en fazla havadaki bir Tenguya zarar verebilir." "Böyle söylesem bile daha önce bir tenguyu yenebilen kimse olmadı. Bir kere bile." "Öyle mi? Bu durumda gizemli kılıcının adı 'Tengu Savuran' nereden geliyor?" Douin'in cevapsız kaldığını görünce zamanında Ritou'yu inşa etmiş olan Kanjou Başkanı şöyle söyledi: "Ah, o yaşlı Kujou önce davranmasaydı, seni işe almayı çok isterdim." "Seirai'den Ako Domeki bile kılıcının karşısında duramaz..." O tengu, fırtına bulutlarını dağıtarak ona yeni bir ad ve yeni bir hayat verdi. Paslı kılıcı Douin'e fırlatıp kendisine, bir tenguya saldırmasını söylemişti. Kılıcı kırıldıktan sonra tengudan duyduğu son sözler bunlar oldu...