Okyanus Renkli İstiridye

Okyanustan gelen narin bir çiçek. Ortasında sade bir inci var. Watatsumi Adası'nın şarkılarına göre bu çiçekler, incilerin aydınlattığı derinliklerde çiçek açarmış. Derinlerde yüzen denizin kızlarının ve narin ay ışığının özlemine bulanmıştır ve inci zarafetinde bir ışıltı yayar. Tüm çatışmalar bittiğinde, deniz yaratıkları da yalnız yoldaşları için gözyaşı dökmeyi bırakacak. Ve ay ışığı Touzan'ın üzerinde yükseldiğinde, kıymetli tanrı da yükselecek ve şarkılar söyleyecek. "Ey denizin kızları, kalbimdeki insanlar, gelin ve görün. Ay bu gece gökyüzünde." "Touzan bu gece düşse bile, fırtınalar ve şimşekler asla ayın inci gibi ışıltısını gölgede bırakamaz..." Yalnız kadın yakamozda şarkılar söyleyerek dans edecek. Denize dalanlar kayıplarının acısını unutacak, narin çiçekler bile canlılığını geri kazanacak.

Çoğu klanın ilk kez gün ışığı gördüğü günlerde Omikami, deniz halkının arasından tapınak görevlileri seçti. Adayla ilgili tarihi şarkılarda ilk Kutsal Rahibe'nin, bir zamanlar inci toplayan denizin kızlarından biri olduğu söylenir. Kendisi umutlarını yitirmiş, anlamsız çatışmalar içinde kaybolmuş çocukların yardımına koşardı. Bu amansız trajedinin içinde hayatın güzelliklerini göremeyen yetişkinlerin yardımına koşardı. Kutsal Rahibe, güzel şarkıları ve kibar sözleriyle insanları yatıştırırdı. Ve bu zor zamanlarda bile, Watatsumi halkı ilk kez umutlanmıştı. Bu denizden gelen tüyün, Kutsal Rahibe'nin merasim elbisesine ait olduğu söyleniyordu. Bir çocuğun narin elleri tarafından yanlışlıkla koparılmış ve huysuz bir insan tarafından korunmuştu. Daha sonra Rahibe, kahramanca bir tavırla kendini feda ederek geri dönülmez bir yola girdi... Kutsal Rahibe'nin merasim elbisesi kaybolmadı, günümüze kadar nesilden nesile hatıralarla aktarıldı.

Sakin ve ışıldayan okyanus derinliklerinde, zaman oldukça yavaş geçer. Yıllar geçtikçe parlak deniz kabukları bile unutmaya başlar. Watatsumi halkı bir kez karanlıklardan kurtuldu ve gördükleri uzun rüyalara elveda dediler. Karanlıkta saklanan Ejdervarislerinin meraklı gözlerinden kurtuldular, parlak mercan merdivenlerden gün ışığı altındaki diyara vardılar. Okyanus halkının, klanlarından bir hatıra olarak yanında bir tek deniz kabuğu götürdüğü söylenir. Ve kendininkini kaybetmiş olanlar yeni bir aileye davet edilirdi. Eski dilde bu saf kabuklar Tekrar Birleşme Parçaları olarak bilinirdi. Bu iki tarafın birliği sonsuza kadar sürmese bile, bir daha asla dışarıdan bir güç tarafından bölünemeyecek. Bu deniz kabukları, dalgaların altında geçen hayata bir veda, güneşin altındaki hayata ise yeni bir merhabaydı.

Deniz halkı için Watatsumi'nin tanrısı tarafından kutsanmış parlak inciler, paha biçilemez hazinelerdir. Yalnızca Kutsal Rahibe'nin bu inciler hakkında şarkı söyleme izni vardı. Efsaneye göre gökkuşağı renklerindeki istiridyeler, bu kusursuz mücevherleri Watatsumi'nin merhametine olan minnetlerini göstermek için üretmişler. Sonraları, Kutsal Rahibe soyunun bu incilerden geldiği bile söylenmiştir. Kutsal Rahibe narin ve göz alıcı beşiğinden dışarı bir adım attı. Omikami, onu deniz ve ay ile dans eden kız kardeşlerle birlikte kutsadı. Omikami, neşesi ve sevgisiyle onların yüreklerine gün ışığını takip etme isteği bahşedecek güzel mücevherler verdi. Bu inciler, damarlarında Watatsumi kanı akanların elinde daha bir parlak olur. Belki de bu, sadece doğruluğu hiçbir zaman kanıtlanamayacak eski bir hikayeden ibarettir. Ama yenilginin eşiğine geldiklerinde, Kutsal Rahibe ve ikiz kardeşlerin kıyafetlerini değiştirip sonsuz dalgalar arasında gizlendikleri söylenir. Bu kargaşada, sadece bu parlak inci denizin sessiz ve yalnız derinliklerinde kayboldu.

Omikami, Watatsumi halkından ruhbanları seçtikten sonra bu kutsal taçları onlara bizzat takdim etti. Ama şehadet çağı geçtiğinde ve rahiplik yok olup gittiğinde, bu güzel taçlar mühürlenerek kaldırıldı. Denizin insanları, bu inci ve mercanlardan oluşan taçları hiçbir lekenin kirletemeyeceğine dair şarkılar söyledi. Ve bir taç bahşedilecek kadar talihli olan kimseler, Omikami tarafından yönetici sayıldı. Touzannou olarak bilinen cesur lordu ve dalgalarla özgürce dolaşan ikizler... Omikami'nin koruması ve lütufları her zaman onların üzerinde oldu ve isimleri ada halkının şarkılarıyla ölümsüzleşti. Bir zamanlar tanrının yardımcılığını yapan bu yöneticilerin, denizin insanlarına adalarında tarım yapmayı, balık tutmayı ve avlanmayı öğrettiği söylenir. Fakat kaderde yazılan şehadet vakti geldi ve tanrı kaybetti. Okyanusun derinliklerinden getirdikleri umutlar ve hatıralar da tarihi ve kültürel zenginlikleriyle birlikte yok oldu. Bu gösterişli ve büyüleyici taçlar, sahipleriyle birlikte denizin unutulmuş derinliklerinde kayboldu.