Ocağın Kalbi

O zamanlar, buz ve kar diyarının solgun imparatoru henüz kara tufana yenik düşmemişti. O uzak gün hâlâ ufkun çok ötesindeydi. Kitezhgrad'da doğan genç Domovoy, kendisini bekleyen kaderden habersizdi. Karlarla kaplı eski başkentten, hayvanların çektiği ve donmuş toprakları aşan bir kızakla ayrıldı. Kanatlı zirvelerin eteklerindeki memleketine dönüp son bir kez baktı. Kızak onu gitgide daha uzağa taşırken, yük kasalarının arasından bir anlığına gördüğü o manzara orayı son görüşü olacaktı. Yanında, Domovoyların en saygın isimlerinden birinin imzasını taşıyan bir tavsiye mektubu vardı. Bu mektupla, hiç sönmeyen fırın çekirdeğinin kapılarından geçti. Devasa makina dur durak bilmeden uğulduyordu. Gürleyen ritmi, kulaklarına aralıksız çarpan ısı dalgaları taşıyordu. Ama onda ne hayranlık ne de korku vardı. İçindeki heyecan, diğer tüm duygularını bastırmıştı. Önündeki fırsatın olağanüstü olduğunu biliyordu. Kaderini değiştirmek için hayatı boyunca eline geçecek tek şans pekala bu olabilirdi. Grandüklerin merhametli fermanlarına göre, kraliyetin lütfuna erişen kişilerin asla meşakkatli işleri sırtlanması beklenmezdi. İnsanlar, devasa taşları kolayca kaldırabilen Fey halkının kuvvetine asla sahip olamaz, onların her işteki marifetleriyle de boy ölçüşemezlerdi. Genç Domovoy, bu tür inançların mükemmel bir kanıtı gibi görünüyordu. İşitme duyusu öylesine keskindi ki, nerenin bakıma ihtiyacı olduğunu yalnızca fırın çekirdeğinin sesinden anlayabiliyordu. Hareketleri öylesine çevikti ki, daracık demir kanalların içinden hiç duraksamadan hızla geçebiliyordu. Şehrin enerji tedarikini düzenlemeye ve Kresnik Kristalinin işleyişinde ustalaşmaya gelince... Zaten en başta tanınmasını ve tavsiye edilmesini sağlayan şey de bu yetenekleriydi. Belki zamanla yönetici pozisyonuna yükselebilirdi. Yeterince tecrübe kazandıktan sonra, meşalelerin işletilmesini denetleyen Başkanlık makamına bile göz dikebilirdi. Sonra, bir gece her şey değişti. Olay, Domovoy Grandükü'nün ev sahipliği yaptığı özel bir ziyafette yaşandı. Madencilik ve enerji konusunda yaşlı bir usta, ona bir emir verdi: "Çok daha büyük bir görevde sana ihtiyaç var Izmaylov. Son derece gizli bir projeye dahil olmanı istiyorum." "Seni uzun zamandır izliyorum. Yeteneklerin bu işin çok ötesinde. Herkesi ve... Attıkları her adımı incelemeni istiyorum."

Bir zamanlar, saray perdelerinin arkasında beliren gümüş saçlı genç bir kadın hakkında söylentiler duymuştu. Bu tür hikayeler, ocak başında sık sık anlatılırdı. Genç Domovoy ilk başta onun, Çar'ın sarayda büyüttüğü sıradan bir yetimden ibaret olduğunu sanmıştı. Onun gözünde o, rüzgarın ve karın önünde diz çöken insanlara Soluk Yıldız Hükümdarı'nın merhametini gösteren bir simgeydi. Hvergelmir olarak bilinen Araştırma Enstitüsüne katıldıktan sonra, ne kadar büyük bir yanılgıya düştüğünü kısa sürede fark etti. Daha sonra, beyaz huş ağaçlarının kök salacağı sarayın derinliklerinde, yasak bilginin peşinden gidenler gölgeler diyarından kalma kalıntıları gün yüzüne çıkardı. Altın Çağın her bir kalıntısını parçalarına ayırıp incelediler. Her yolu araştırdılar. Dünyayı kurtarabilecek her ihtimalin peşine düştüler. Genç Domovoy ne zaman bir fikrini söyleyecek olsa, gümüş saçlı alim daha o cümlesini bitirmeden karşılığını veriyordu. Sanki ağzını açmasını bekliyordu. O daha fikirlerini tam toparlayamadan, ihtiyaç duyduğu rehberliği çoktan hazırlamıştı. Henüz kendinde keşfetmediği yetenekleri bile övüyordu. İçindeki huzursuzluğu yatıştırdı. Hatta onu her şeyi Domovoy Grandüküne rapor etmeye mecbur bırakan görevi bile anlayışla karşıladı. Onunla ilk kez gölgeler dünyasına gittiğinde, vaktiyle Ocağın Kalbine girerken duyduğu o heyecanın zerresini hissetmedi. O dünya, mantığın sınırlarını aşıyor ve neredeyse onu umutsuzluğa sürüklüyordu, ancak tam da o gün eline bir kalem tutuşturdu. O an, bir Domovoy olarak kendisi için kurduğu tüm o huzurlu gelecek hayalleri ellerinin arasından kayıp gitti. Korkusunu bir tür coşkuyla bastırdı. Adeta bilinmez bir diyara doğru son sürat ilerleyen bir trene dönüştü. O çarpık tablonun doğuşuna kendi fırça darbesini ekledi. Yumurtanın içindeki dünyanın taslağının küçük bir köşesini çizdi. Kendi uykusundayken başkalarının rüyalarını gördü. Sanki büyülenmiş gibi o acı denizden kana kana içti. Ne var ki rüya gerçeğe dönüşmek üzereyken, hiçlikten doğan o tasavvur daha biçim kazanamadan, buz ve karın hükümdarı her şeyi önüne katıp götüren tufana yenik düştü. Bununla birlikte araştırma da amacını yitirdi. Yeni bir hükümdar, soğuk bakışlarını donmuş diyarın her köşesine çevirdi. Yasak bilgiyi ihlal edenler koruyucularını kaybetmişlerdi. Ondan merhamet görmeleri imkansızdı. Gümüş saçlı kız için başka bir yol bulmalıydı. Bunun yerine, ona ulaşan tek haber kızın gölgeler dünyasındaki ölümüne dair o tuhaf rapordu...

Büyük bir gücün toplanıp yeniden doğabilmesi için önce üçe bölünmesi gerekir. Genç Domovoy bunu çok iyi anlıyordu. Böylesine bir güç üzerinde hak iddia edemeyeceğini de biliyordu. Elleriyle rüzgarı ve karı şekillendirebilen kadın, kalbi de yanına alarak oradan ayrıldı. O günden sonra kendi soyundan başka hiçbir şey onu ilgilendirmedi. Kederli simyager sonsuz yaşamın peşine düştü. Bir gün gerçekleşeceğine inandığı o kavuşmayı bekleyerek uzun bir nöbete başladı. Peki ya gümüş saçlı kızın ölümünü duyuran Domovoy Grandükü? Kendisi de bir Domovoy olduğu için Grandükün sözlerindeki yalanı hemen anladı. Genç Domovoy bir zamanlar onun emirlerine itaat etmişti. Ancak o gün kendi seçimini yaptı. Kusursuz bir nezaketle Grandükün davetini geri çevirdi. Daha konuşurken bile aklı çoktan bir adım ötedeydi. Öğretmeni olarak gördüğü gümüş saçlı alimin gölgeler dünyasında gerçekten öldüğüne bir türlü inanmadı. Çok korktuğu o diyarı tekrar tekrar geçeceğine ve gerekirse sayısız kere geri döneceğine yemin etti. Ya gücü de ömrü de tükenene kadar ya da onun soğuk ve sessiz bedenini bulana kadar durmayacaktı. Ne pahasına olursa olsun ve ne tür fedakarlıklar gerektirirse gerektirsin... Bir şekilde yolunu bulup saray arşivlerinde gizli olan her şeyi ele geçirecekti. Karanlık dalgaların Kitezhgrad'ı yuttuğu haberi bir zamanlar derin bir kedere boğmuştu. Ancak tam o anda, keder yerini coşkuya bırakmış ve oyun tahtasının ötesine geçmek için bir şans yakalamıştı. Madenleri yöneten Domovoy Grandükü, yani Kitezhgrad Lordu kaçınılmaz olarak yeni başkentin inşasına gömülecekti. Çabuk, çabuk! Tahttaki yeni hükümdarın karşısına herkesten önce çıkmalıydı. Çariçe'nin hizmetinde çalışan bir başka Domovoyun araya girmesiyle nihayet huzura kabul edildi. O görüşme sırasında nasıl bir bedel ödediğini sadece odada bulunan birkaç kişi biliyor. Böylelikle Grandük Alvis, Novokitezhgrad'dan döndüğünde Enerji Komisyonunun çoktan yeni bir efendisi olduğunu fark etti. "Sen her daim temkinli davrandın. Majesteleri Çariçe, eski sarayda asıl kudreti elinde bulunduran Feylere hiç merhamet göstermedi..." "İşte bu yüzden Novokitezhgrad'ın inşasını, yeni rejimdeki yerini sağlamlaştıracak temel olarak kullanman gerekiyordu." "Ama ben... Izmaylov. Sıradan. Önemsiz. Hor gördüğünüz, acınası bir soydaş..." "Yalanlarınızın gizlediği şeyleri ortaya çıkarmak için bu tür bir kısıtlama lüksüne hiçbir zaman gerek duymadım."

Kraliyet Enerji Komisyonu Başkanının da Grandük Alvis'in de Domovoy olduğunu herkes biliyordu. Ama her meclis toplantısında, sanki bitmek bilmeyen bir kavganın ezeli düşmanlarıymış gibi birbirlerine diş biliyorlardı. Kimilerine göre bu, aynı soydan gelen iki kişinin sahnelediği ince hesaplanmış bir gösteriden başka bir şey değildi. Gerçeği yalnızca olayın içindekiler biliyordu. Dostça kaldırılan her kadehin ardında görünmez hançerler gizliydi, art niyetleri ballı şaraptan daha tatlı ama çok daha ölümcüldü. Donmuş ovalardan geçen demir yolu hattı tamamlandıktan sonra, işletmesini denetleyecek kuruluşun hazırlıklarına da başlandı. Peki başına kim geçmeliydi? Diyarın dört bir yanında sefer yapan trenleri kim komuta etmeliydi? Domovoy Grandükü, böylesi bir sorumluluğu yalnızca soylu bir Feyin üstlenebileceğine inanıyordu. Ancak böyle bir figür herkesin saygısını kazanabilirdi. Ancak Domovoy Başkan, Çariçe'nin isteklerini çoktan öğrenmişti. Aday listesindeki her isim bir insana aitti. Herkes yine uzun sürecek bir çıkmazın kapıda olduğuna inanıyor ve kapalı kapılar ardında bir mücadele daha yaşanmasını bekliyordu. Ancak Grandük beklenmedik bir hamle yaptı. Geri adım attı ve Ulaştırma Bürosu Liderini önerme hakkından vazgeçti. Nedenini anlamak uzun sürmedi. O dönemde, tasfiye edilen eski soyluların torunları is ve kül arasında isyan bayrağını kaldırmıştı. Şehirleri Kül Eden olarak bilinen Vila yağmacıları, demir yolunu kullanarak donmuş ovaları bir gölge gibi arşınlıyordu. Domovoy Grandükünün kendisi de eski soylulardandı. Tedbirli yapısı yüzünden açıkça hareket edemiyordu. Bunun yerine sessizce kenarda bekledi. Izmaylov'un ayaklanmayı bastıracak gücü olmadığını düşünüyordu. Fırsat doğduğunda bizzat devreye girecekti. O iğrenç rakibini sonsuza dek alaşağı edecekti. O vakit geldiğinde, buzdan tahttaki hükümdarın bile itiraz etmeye hakkı kalmayacaktı. Ne var ki kibirli Grandük bir kez daha yanılmıştı. Yaşça ondan çok daha küçük olan genç Domovoy, Luchkinlerin kahramanları için silahlar dövmüştü. Hep birlikte, Şehirleri Kül Eden'in planını daha şekillenemeden paramparça ettiler. Alev alev yanan meşalelerin altında, kahramanların lideri ve isyancı birlikte yanıp kül oldu. Halkın gözünde kazandıkları o mütevazı itibar, genç Başkanın ellerinde toplanmıştı. İşte orada, o dar ara sokaklarda, hayatta kalan kahramanlarla birlikte bir yemin etti. Yüksek Şura işte böyle kuruldu. İs ve pasın içinde, bundan böyle herkes Yasaya bağlı yaşayacaktı.

O yıllar, geçmişte yaşanan her şeyin artık maziye karışmaya başladığı yıllardı. Hatıralar silikleşmiş, renkleri yavaş yavaş solup gitmişti. Kar Mezarı'nda kök salan ulu ağaçlar, fark edilmeden gökyüzünü kapatan birer gölgeliğe dönüşmüştü. Fey halkı uzun bir ömürle kutsanmıştı. Buna rağmen, gölgeler dünyasındaki sayısız yolculuğu ona ağır bir bedel ödetmişti. Nihayet onu yeniden gördü. O, kendi elleriyle geri getirdiği kızdı. Gölgeler dünyasındaki hapishaneden kaçmıştı. Gölge Diyarı onu zamanın tahribatından korumuştu. Ancak zamanla saçları ağarmış ve zayıf düşmüştü. Gölgeler dünyasında kayıpken kaçırdığı her şeyi bir bir ona sordu. Tıpkı bir zamanlar onun kendisine yol gösterdiği gibi, o da her cevabı önceden hazırlamıştı. Sohbetleri sona erince uzandığı koltuktan doğruldu. Yaşlı Domovoy dayandığı koldan usulca çekildi. Ardından, tıpkı çıraklık günlerinde yaptığı gibi şapkasını çıkardı ve eğilerek selam verdi. "Pek değerli ve muhterem Aksinya Hocam... Sizi hâlâ hiç değişmemiş görmek bana tarifsiz bir mutluluk verdi." "Hiçbir zaman sıradan bir Domovoydan fazlası olamadım. İntikamınızı almak veya vasiyetinizi yerine getirmek için gereken parlaklığa da asla sahip olmadım." "Bu beş yüz yıl boyunca elimden gelen tek şey inanmaya devam etmekti. Sizin de hayalinizden ya da hayatınızdan asla vazgeçmeyeceğinize inanmaktı." "Şimdi, bu dünyadaki en büyük dileğim gerçekleşti. Hocam, sizin için yapabileceğim son şey bu." "Sıradan bir ömrün tek büyük arzusu nihayet gerçek oldu." "Bir zamanlar elime tutuşturduğunuz kalemi şimdi size geri veriyorum." "Her şeyi bir kenara bıraktım. Sahip olduğum her şeyi verdim. Bana bahşettiğiniz o kısa rüyanın karşılığını ödemek için bütün bir ömrümü harcadığıma inanıyorum." "Bugünden itibaren, ikimizin de birbirimize hiçbir borcu kalmadı. Şimdi gidebilirsiniz pek değerli ve muhterem hocam..." "... Aksinya."