Mareşose Avcısı

Bu amblem özellikle tasarlanmıştı ve daha önceleri Fontaine'in savunmasında başarı gösterenlere verilirdi. Bu tür nişanlar genellikle ihtişamın sembolüydü ama bazı ödül sahipleri bunlar ya görünmeyen bir yere saklar ya da suya atardı. "Karanlıktaki gölgelerin peşine düş, hepsini kov ve onları avla." "Mareşose Avcısı"nın ismi buradan gelmektedir ve adı daha sonra saygıdeğer "Altın Avcı" olacak olan Cassiodor'a atfedilmiştir. Ancak o bu ismi bir aşağılama olarak görmüştür. Sapkınların ve şeytanların sayısı aslında azdır ama sapkın ve şeytan olmaya itilen insanların sayısı oldukça fazladır. Bugün, Gölge Mareşosesi savaştan ziyade daha çok suç eylemlerini araştırmaya odaklanmış durumdadır ve bünyesine genç bir ırk olan çok sayıda Melusinayı katmıştır. Bu amblem, bir zamanlar Poisson Kuşatmasına katılan ve kuşatmayı yöneten bir Mareşose Avcısına aitti. Bu olaydan sonra, hayatının geri kalanını kadehiyle birlikte geçirmeye karar vererek Mareşoseden ayrıldı. Eski bir dostu gelip de, her ne kadar istemese de, kendisinden yeniden insanlarla birlikte yaşamasını isteyene kadar bu böyle devam etti. Kızı ve oğlu için karanlık gölgelerin olmadığı bir dünya yaratmaya çalıştı. En sonunda ise tüm engelleri ve yabancılıkları ortadan kaldıran huzurlu bir okyanusa kavuştu.

Kurmalı eşyanın torkunu ayarlamak için kullanılan küçük bir alet. Her türlü kurmalı motorda kullanılabilir. Ancak, Alain Guillotin'in "yeni modeli" olan Kurmalı Mekanın gelişiyle birlikte bunların modası artık geçti ve birkaç yüz yıl süren testlerden sonra bunlar da "yeni" olmaktan çıktı. Alain Guillotin, Gölge Mareşosesine katılmadan ve oradan ayrılmadan önce, ayrıca en sonunda Kinetik Enerji Araştırma Enstitüsünü kurmadan önce şu anda harabe halde olan Doğa Felsefesi Enstitüsünde enerji üzerine araştırmalar organize etmişti. Yaşamı boyunca, kendisi gibi Mareşose'de hizmet veren küçük kız kardeşinden başka hiç kimseye yakınlık göstermediği söyleniyor. Onun hakkında birçok efsane var. İçlerinden bir tanesi de şu şekilde: Enstitüdeyken akıllı bir makina geliştirdiği ve bu makinayı kullanarak kardeşine Mareşosedeki işlerinde yardımcı olduğu söyleniyor. Bu bilgilerin çoğu onun önceki iş arkadaşlarından (çoğu Elynas'la savaşırken öldü) geliyor. Ancak bunları kanıtlayan somut bir delil olmadığı için hiçbir zaman resmi kayıtlara girmedi. Ona bu konu sorulduğunda, "Çok yazık, söylenecek bir şey yok." diye cevap vermişti. Bu konuyla alakalı sorulara ve taleplere bir daha hiç yanıt vermedi. Bir diğeri ise şu şekildeydi: Yaşlandığında Fontaine Araştırma Enstitüsünden emekli olarak kendi atölyesini açtı ve herkesle ilişiğini kesti. Son yıllarında yaptığı araştırma hiçbir zaman yayınlanmadı ve sonrasında kişisel atölyesinde bulunan tek şey, bir şeyler inşa ettiğine dair izlerdi. Sonraki yıllarda bu efsaneler, Coppelius'un tamamlanamadığı için sahnelenemeyen eserleriyle benzer kaderi yaşadı, insanların hayal güçlerini körükledi, onlara ilham kaynağı oldu ve çok daha sıkı çalışmaya özendirdi.

Bu cep saati bir zamanlar Fontaine'deki adalet sağlayıcılarına verilirdi. Vakti tam doğru gösteren bir saat değildir, ancak görevdeyken bir rozet olarak kullanılabilir, ayrıca bir zamanlar Fontaine'de neredeyse herkes tarafından biliniyordu. Büyük Sihirbaz "Parsifal"ın savaşarak yargılanmayı talep etmesine dair haberler gazetelerle her bir yana yayıldı ve bu talebi, beklenmedik bir suç işlemesiyle birlikte Fontaine Şehri'nde büyük tepkilere yol açtı. Mahkemenin bu konudaki tutumu ve seçtiği kişi ise daha büyük bir infiale sebep oldu. Düelloda mahkemeyi temsilen Düello Şampiyonu Marfisa seçildi. Acaba Marfisa'nın kökenleri, düello esnasındaki yargılanmasını veya performansını olumsuz etkileyecek miydi? Geçmişinin Parsifal ile ne bağlantısı vardı? Ayrıca herkesin anlayacağı bir şekilde... Hangisi daha güçlü bir savaşçıydı? İnsanlar bu tür soruları konuşmaktan zevk alıyordu. Önceleri "Parsifal"ı tanıyan gazeteci Karl Ingold çoktan emekli olmuştu ve böyle bir işi bir daha yapmamaya kesin kararlıydı. Onun yerine kaşiflere eşlik etmeye, onlarla birlikte vahşi yaşamı, enkazları ve harabeleri incelemeye karar vermişti. Ancak mesleki gururundan mı yoksa eski anılarından mı bilinmez, bir gazeteci olarak çektiği tüm fotoğraflara çok kıymet veriyordu. Yıllar sonra, Nergis Haçı Enstitüsünün Müdür Yardımcısının gönderdiği eski arkadaşlarla buluşma davetine yanıt verirken o zamanlar Nergis Haçı Enstitüsünün üyesi olan kişilerin toplu fotoğrafını çekerken deklanşörün öteki tarafındaki yüzlere bakınca kalbinde böyle bir umutla Poisson ile Fontaine Şehri arasında defalarca nasıl gidip geldiğini hatırladı. O birkaç ay rüya gibi gelip geçti. Kimilerine göre çok uzun, kimilerine göre ise çok kısa bir zamandı. Gençlik zamanını hatırladı, o kadar çok kişi ona uzak durmasını söylemesine rağmen, ayrıca olaylar her şeye bir son verebilecek ve bir tek umut ışığı bırakmayacak noktaya gelmesine rağmen o yine de gençliğinden asla vazgeçmedi. Lensten gördüğü gülümsemeleri, geleceğe dair duyduğu tüm hayalleri, ayrıca taş zeminin öteki tarafından hayal meyal gelen yakarışları, metallerin çarpışma ve kırılma seslerini hatırladı. Daha sonra bir "numara" yaparak zorla kendisini karanlık ve güvenli bir mağaraya götüren kızı hatırladı. İşte o anda, son savaşını kaydetmemiş olmanın verdiği pişmanlık gözlerinin önünden film şeridi gibi geçti.

Bu şarap şişesi bir zamanlar Fontaine Şehri'ne büyük hizmetlerde bulunan birine aitti. Belirli bazı işleri yapanlar eğer doğuştan acımasız ve gaddar değillerse içlerindeki iksir olmadan kendilerini sonsuz bir çöküşe doğru giderken bulurlar. Bu, Fontaine'in huzuru için yapılması gerekenleri yapmak zorunda kalan birine aitti. Yaralanıp da malulen emekli olduktan yıllar sonra, nihai soruşturması esnasında fark etti ki... ... Tavşan deliğinin ötesinde onu bir harikalar diyarı değil, aksine bir girdap bekliyordu. ... Anılar, yırtık bir dalış maskesinden çıkan baloncuklar gibi gün yüzüne çıktı. Gençliğini, Dwight, Basil ve Karl ile oynadığı oyunları hatırladı. O günlerde kahraman rolünü hep o oynardı, Karl ise kötü ejder Jabberwock olurdu. Müdürün kendisine sarılışını hatırladı, o kadar sevgi dolu ve aşina olduğu bir duyguydu ki şu anda da aynı o şekilde hissetmişti. Öfkeden Poisson'un alev kırmızısı rengine bürünmüş sayısız yüzü hatırladı. Daha sonra kendisinin de masum çocukları Nergis Haçı Enstitüsüne yolladığını hatırladı. En sonunda ise en net hatırladığı şey "oğlu" ve "kızı" ile buluştuğunda yaşadığı duygulardı. Bu, uzunca bir tünelin sonunda ışığı görmek, maske takmadan önce kendisini görmek gibi bir şeydi. Ancak daha çok cehennemin karanlık çukurundaki örümcek ağlarına amansızca tutunmak gibi bir şeydi. "Sevgili Alain, sevgili Mary-Ann... Size hiçbir zaman yakın olamadım." "En son anımda dahi size nasıl 'babalık' yapacağımı bilemiyorum." "Ama yine de büyümenize tanıklık ettiğim bu anılarımı kaybetmek istemiyorum..." Kafası ayıldığında tüm bu ihtişam, utanç, sevgi ve takıntı suda kaybolup gitti.

Bu maske, Fontaine Şehri'nde hizmet ederken yüzü yaralananlara verilen bir maskeydi. Korkunç bir görüntünün, belki de eski bir askerin ihtişamının ya da utancının yerini alır. Ancak yüzdeki yaraların üzeri kapatılsa bile kalpteki yaralar asla kapanmaz. "Eğer geri dönemezsem iki çocuğum sana emanet." dedi, birlikte büyüdüğü ve Fontaine Şehri'nde hizmet veren arkadaşı. Artık benimle yan yana savaşmanı istemiyorum, demek istedi ama bugün, aralarındaki bu sessiz anlaşma yıllarca süren bir boşluktan ibaret kalmıştı. Konuşmadıkları müddetçe sanki Poisson olayı hiç yaşanmamış gibiydi. Enstitü bu sefer gerçekten de batabilir ve ben ile müdür olmadan işler hiç de güvende gitmeyecektir. Bu yüzden, çocukları senin ve Ingold gibi güvenilir kişilere emanet etmek daha iyi olabilir. Maskenin altındaki sessiz ve çaresiz bakışını gören arkadaşı şöyle dedi: "Zaferle geri döndüğümde Lasker ve Ingold'u da çağırıp bir toplanalım." "Bu sefer yemeği ben yapacağım ve size marifetlerimi göstereceğim." Gözlerindeki şüpheyi görünce sinirli bir şekilde şöyle dedi: "Hey, kaç yıldır yemek yapmakla uğraşıyorum ve çocuklar buna bayılıyor!" "Şey, sanırım bu bir vedaydı Guillotin... Benim sevgili Emanuel'im." "Umarım ki her şey yolundadır, herhangi bir belaya bulaşma sakın." "Umarım ki o çocuklar Sponsian'ımı mahvetmemişlerdir..." O, çocuk sevgisi nedir bilmezdi ve hiç kimseyle de bir münasebeti olsun istemezdi. Çünkü insanlara baktığında gördüğü tek şey onların damarlarında da akan kırmızı kandı. Ancak eski arkadaşının talebi üzerine bir süreliğine onlara göz kulak olacaktı. Ancak Basil geri döndüğünde onları hemen geri verecekti...