Lavdagezen

Yalnızca yanan alevler içinde açan bir çiçek. Yol açtığı keskin acı, bu çiçeği takanı güçlü kılar. Alev kırmızısı çiçek ışıldayan akik gibi parlar. Lavdagezen bir zamanlar bu alev çiçeğini broş yerine takardı. Lavdagezen son günlerinde halkına şöyle seslendi: "Bu çiçek alevler içinde açar. Ateşler beni küle dönüştürene kadar, karanlık dumanların içinde parlayan bu çiçeğin yanan ateşlerini göreceksiniz." İnsanlar, çiçeğin titreyen ışığını Mare Jivari'nin sınırına kadar izledi. Sonunda açan çiçekleri buldular ama Lavdagezen ortalıkta yoktu.

Lavdagezen'in alevler arasında şarkı söyleyen bir kuştan kopardığı bir tüy. Bunu takan kişi, kuşun alevler içinde kanatlarını çırpma sesini neredeyse duyabilir. Efsaneye göre kızgın alevlerde şarkı söyleyen ve yalnız yaşayan bir kuş türü varmış. İnsanlar ona put gibi taparken, krallarsa onu asalet sembolü olarak görürdü. Bu tüyü takan Lavdagezen, kendini dış dünyadan soyutladı. Tek başına, ardında hiçbir iz bırakmadan gelip gitti. O zamandan bu yana insanlar sık sık Mare Jivari'den gelen yaslı sesleri duyuyor. Bunun kuşun şarkısı mı, yoksa Lavdagezen'in feryatları mı olduğunu kimse bilmiyor.

Bu kum saatinde akan şey sıradan bir kum değil, yanan kum. Tıpkı bu yanan kum gibi zaman da ileri doğru akar. Kendi varlığına dair ardında hiçbir iz bırakmaz. Lavdagezen'in hikayesi Mare Jivari'nin her yanını gezdikten sonra bile devam etti. Yüzyıl daha münzevi bir yaşam sürdüğü söylenir. Fakat bu kısa inziva, içinde yanan ızdırabı dindirmekten uzak kaldı. Münzevi bir bilge olarak geçirdiği süre boyunca, ebediyen yanan ateşe katlanamadı. Geçen zamanı hesaplamak için bu kum saatini yaptı. Alevler tutuştukça yanan kum, kum saatinde günler boyu durmaksızın akmaya devam etti. Lavdagezen her ne kadar Mare Jivari'nin yakıcı alevlerinden korkmasa da ne yazık ki zamanın alevlerinin eziyetini durduramadı. Çok değer verdiği ailesinden ve müritlerinden uzakta tek başına yaşamanın yol açtığı ızdırap, hiçbir alevin derisini yakamayacağı kadar ruhunu kavurdu.

Bir zamanlar içi lav dolu olan bir kadeh. Şimdi içi boş olsa da lavın sıcaklığı hâlâ hissediliyor. Bu kadeh, Lavdagezen adıyla bilinen bir bilgeye aitti. İçinden de bilgelik akardı. Lavdagezen, kadehle oyuncak gibi oynardı. Kızgın ateşte bile kadehin şekli bozulmadan kaldı. Efsaneye göre Lavdagezen, kaliteli bir şarapmış gibi bu kadehten lav içerdi. Ancak kaliteli şarap yüksek sıcaklıkta buharlaşsa da Lavdagezen'in bilgeliği ateşe karşı galip gelirdi. Lavdagezen için kaliteli şarap, ustalığa ulaşma sürecinde sadece bir katalizör görevi görüyordu. En küçük bir kıvılcım bile alkolün etkisiyle tutuşup parlak bir fikre dönüşebilir. Kadeh, alevler arasında bilgeliğin işlenmesine sessizce tanıklık etti. Kadehin en çok gururla dolduğu an, Lavdagezen'in son yolculuğuna çıkmasından hemen önceydi.

Bir zamanlar Mare Jivari'de gezinen Lavdagezen adlı bir bilgeye ait olan kadim bir taç. Yakından incelendiğinde kızgın ateşler arasında yükselen sureti neredeyse görülebilir. Lavdagezen adıyla bilinen Mare Jivari'nin avare bilgesi, bu tacı alevlerin yoğun sıcaklığına dayanabilmek için kızıl akikten yaptı. Bu taç bilgelikle ve azimle işlendi. Akranları ve üstleri arasında korku saçtı ve kıskançlığa yol açtı. "Lavdagezen ne cüretle Mare Jivari'nin alevlerine meydan okur? Asırlardır böyle bir hakaret görülmedi! Alevler içinde yanan deniz, elbet bu küstah genci yutacak ve gökyüzü de onun küllerini hiçliğe taşıyacak." Kıskançlığa kapılan öğretmen, öğrencisinin tacı takıp yanan denize adım atmasını istedi. Lavdagezen, son derece sakin bir şekilde lava doğru ilerledi ve ufukta yavaşça gözlerden kayboldu.