Kış Gezgini

Ebedi ayazda açmış ve nazik bir çift el tarafından koparılmış bir çiçek. Bu çiçeği gördükten sonra, yağan karların bile aslında ne kadar sıcak olduğunu fark edebilirsin. "Bu dördüncü freski senin için hazırladım. Suretin sonsuza dek bu duvarda kalacak." "Bu fresk için ve herkesin iyiliği için seni bekleyeceğim. Dönebilmen için dua edeceğim..." Kız, boş duvarın önünde gülümseyerek durdu ve kahramanın göğsüne ufak bir çiçek iliştirdi. Zarif ve telaşsız biriydi. Ölüm, karşısında dikilse bile hiçbir tepki vermezdi. Buzkıran'ın cesareti unutuldu ve Kuzey'in fırtınalarında gömülü kaldı. O zamandan beri karlar erise de bu çiçek hiç solmadı.

Buz gibi soğuk bir tüy. Aslında bu kış soğuğunda buralarda yaşayamayacak olan yırtıcı bir kuştan düşmüş. Tüye dokununca kar fırtınasının içinden yükselen çığlıkları duyabiliyorsun adeta, çaresiz kalmış fakat pes etmemişlerin çığlıklarını. Ne dinlenecek ne de barınacak bir yeri olmayan kuş, fırtınalara göğüs germişti. Bu tüy ise yoğunlaşan buz ve karın arasında kalmış, inci gibi buz taneleriyle kaplanmıştı. Uçan bir şahinden buz gibi soğuk rüzgarların şiddetle yolduğu bir tüy. Bir süre havada süzülmüş, daha sonra buzun ağırlığıyla yere çökmüştü. "İnanıyorum ki bu hayat dolu kuşlar da seni takip edecek ve yazlık sarayın yemyeşil bahçesine dönecek." "Büyük bir soğuk dalgadan kaçanlar ve yuvalarını kaybeden o çocuklar, seninle beraber hayallerindeki yuvaya kavuşacak." Omuzlarında bu denli büyük bir yük taşıyan kahraman, yüzüne kamçı gibi çarpan karın ortasında durdu ve tüyün renginin ne olduğunu çözmeye çalıştı. Buzun içine hapsolmuş tüyün rengi her adımda biraz daha solup gidiyordu, tıpkı kahramanın görevi gibi.

İnce karlarla dolu kadim bir kum saati. En soğuk kış bile zamanın akışını donduramaz. "Gökyüzünden inen soğuk hava, zamanın kendisini dondurabilir." Dağlar altında gömülü şehrin dört bir yanında bu efsaneye inanılırdı. Kahraman, rüzgar ve buz duvarının tepesine ulaştığında, gece çökmek üzereydi. Dışarıda kar fırtınası esiyordu. Bu beyaz rüzgarı, ne güneş ne de ayın ışığı kolayca delebilirdi. En kasvetli fırtına bile zaman ırmağını donduramaz. O irade karların yedi kat altında gömülü de olsa solmayacak. En yüce kahraman bile bir gün unutulacak.

Yabancı, dondurucu kış soğuğunda bir başkası uğruna umudun peşinde düştü yollara. İçkisini içtiği bardak bile buzdan oyulmuştu. Bardaktan içtiği acı şarabın her yudumu, sanki bir buz parçası yutmuş gibi batıyordu boğazına. Şüphesiz sıradan biri bu histen rahatsız olurdu fakat suskun kahramanımız için bu bir keyifti adeta. Buz kadar sessiz bir savaşçıydı kendisi, yıldızlardan inen soğuk rüzgarların yolunu bedeniyle kesiyordu. Onun tarafından korunmaya dayanamayan ressam kız, sevdiği adama son talimatlarını verdi: "Olur da korku ve çaresizlik içinde boğulmuş hissedersen kendini, olur da geri dönemeyecek hale gelirsen..." "O halde lütfen hayatına devam et. Kıyametimize ilerlerken eşlik etme bize. Sen de karların arasında solup gitme." Yolculuğuna hazırlanmak için acı şarabından bir yudum aldı savaşçı. Kızın yaşlı gözlerine daha fazla bakamadı. Ardından karlarla ve hikmetlerle dolu bir ülkeye doğru bitmek bilmeyen bir yolculuğa koyuldu.

Kahraman, gömülü şehrin kurtulma ihtimali olduğu umuduna sıkı sıkı tutunarak çıkmıştı yola. Kış tacını takmış ve amacına giden yola koyularak uçsuz bucaksız kar fırtınasının arasında gözden kaybolmuştu. Dağlık şehirle yaptığı anlaşmanın ve onların masum gözlerinin yükünü omuzlarında taşıyordu kahraman. Yine de bir kez olsun buz perdesinin ötesindeki bilinmezliği düşünüp korkuyla titremedi. Bir zamanlar yemyeşil olan dağ yamacı ve göklerden artık inmeyen lütuf... Bunları düşünmek bile kahramana ne olursa olsun devam etme gücü veriyordu. "Buzla mühürlenmiş kapıyı geçip koridorlardan derinliklere yürüyünce," "Gümüş beyazı bir dalı koparacak ve bu karlı diyara umut getirecek." Kız halkını teselli etmek için şarkılar söyleyip kahramanını yad ediyordu. Onun geri döneceğine, yanında hayat dolu bahar havasını ve sarsılmaz umudu da getireceğine inanıyordu. Fakat karların arasında yürüyen kahraman zamanında dönemeyecekti. Kahraman, kar fırtınaları arasında toza dönüşen topraklarda, nefret dolu sözlerle anılacak ve kaçıp gitmekle suçlanacaktı.