Hanımın Sevdiceği

Hanımın çiçeği. Asıl sahibi gibi narin ve zarif. Kitaplarda, bu tür çiçeğin uzun süre önce neslinin tükendiği yazar. Tıpkı hanımın sayısız kez kitaplarda okuduğu metinde yazdığı gibi: "Yardıma ihtiyaç duyan genç kadını, parlayan zırhını kuşanmış beyaz şövalye kurtardı." "Ardından birbirlerini kutsarcasına çiçeklerle süslediler." Hanımın kalbinin tıpkı çiçek gibi her mevsim değiştiği söylense de, bu çiçek aynı kaldı. Çünkü onun kalbi uzun zaman önce durmuştu, Şövalyeyle tanıştığı anda.

Eski ama narin tüylü bir süs. Uzun yıllar sonunda artık tozla kaplı. Şövalyeyle tanıştığı gün, hanım için zaman durdu. Onun gözünde artık hiçbir şeyin önemi yoktu. Aşk ve gençlik bile değersizdi. Gözü sürekli şövalyeyi ararken, tutunacak dalı olmayan kayıp bir kuş misali etrafta geziniyordu. "Dilerim şövalye ona olan aşkımı görür." diye dua etti. Bu arada şövalye kendisini asil görevine adamıştı. Kadim krallıkların parçalandığı uzak bir diyarda... Şövalye acaba hanımın hayal ettiği manzarayı görecek miydi?

Hassas bir saat. Sahibinin hislerine aldırmaksızın, zamanın geçişinin kaçınılmaz olduğunun bir göstergesiydi. Hanımın zamanı bir gün sona erecekti. Ama o yine de bekleyecekti. Saatin akrebi, sürekli yelkovanı kovalıyor gibiydi. Hanımın kalbini ve aklını dolduran bitmek bilmez özlemi de buna benziyordu. O olaydan bunca yıl sonra, hâlâ o gün tanıştığı şövalyeyi hatırlıyordu. Kendisini kurtaran beyaz şövalyeyi... İlelebet beklediği beyaz şövalyeyi.

Hanımın en sevdiği çay takımı. Bir zamanlar içi enfes siyah çayla doluydu. Hamur işlerinin ve çayın keyfini çıkardı bol bol. Sıradan dünya hiç umurunda değildi. Hanım olarak bu onun ayrıcalığıydı. "Bu çiçek benim madalyam olacak. Başka bir şeye ihtiyacım yok." Şövalye, tanıştıkları gün ona böyle söyledi. "Fakat benim kalbim zaten..." İtirafını yarıda kesmek, hem hanımın ayrıcalığı hem de boyunduruğundan çıkamadığı adap zincirleri yüzündendi.

Etrafı taliplerinin verdiği çiçeklerle çevrili olsa bile, Hanım bir an bile şapkasını çıkarıp taliplerine bakmadı. İsimleri ve yüzleri hatırlamaya değmezdi. Yıllar boyunca, her günün sonunda, hanım şapkasındaki tozları silkelerdi. Ancak geçen zaman hanımın yüzünde de kendini gösterdi. Tozun aksine bunlar silkelemekle asla gitmeyecekti. Zaman geçtikçe, daha da az talip onu çiçeklerle ziyaret etmeye başladı. Ne önemi vardı ki? Onun için zaman uzun süre önce şövalyeyle tanıştıkları o gün durmuştu.