Göçebe Kumpanyası

Ufak bir çiçek şeklindeki nişan. İçinden bir melodi yükseliyor gibi. Kumpanya üyeleri arasında karizmatik bir kılıç ustası vardı. Işığın suya yansıması kadar güzel, serçelerin ötüşü kadar zarifti. Her darbesinde rüzgarın ahenkli sesi duyulurdu. Her şarkının ve dansın sonu, yağmurun ardından açan güneş gibiydi. O günlerin üstünden çok zaman geçti ve kılıç ustasının müziği olmadan, ne sahne ne de hayatın kendisi aynı hissi veriyor. Müziği ve kılıcı, güzel olduğu kadar tehlikeliydi de. İki farklı kitleye hitap eden kumpanyanın gösterileri de bu yöndeydi. Düşman kitle karşısında, müzik sahnenin de ötesine taşınırdı.

Zamana meydan okuyan masmavi bir ok tüyü. Ok havada süzülürken, kanadından sanki bir ezgi yayılır. Kumpanyanın arpçısı aynı zamanda yetenekli bir okçuydu. Efsaneye göre arpıyla gökyüzündeki kuşları yanına çeker ve onları oklarıyla vurup düşürürdü. Kuşları yakına çekmek için arpını çalarken, asla gökyüzüne bakmadığı söylenir. Bazıları bundan arpçının kibrini sorumlu tutarken, arkadaşları ise avcının bunu merhametinden yaptığını söylerdi. Talihsiz kuşlar, arpçının ok kanatlarına dönüştü ve arpın sesi kuşların ağıdı oldu.

Kumpanyanın kum saati. Aynı zamanda arp işlevi de görür. Zaman geçtikçe ezgisi daha da derinleşir. Gösteri sonuna yaklaşırken, kumpanya bu arpı çalardı. Zaman geçtikçe arpın ezgisi derinleşmeye başladı. Arpın sesinin azalması, gösterinin sonunun geldiğini belirtirdi. Sonuçta bir gün her şeyin sonu gelecekti ve Kumpanya da onlardan biri olacaktı. Kumpanya üyelerinin hayatı tek tek son buldu ve enstrümanları toprağın derinlerine gömüldü. Arp sessizliğe bürününce kumpanyadan duyulan son ses, kum saatindeki bir kum tanesinin son defa akışı oldu.

İçindeki su aktıkça harikulade bir ezgi yayan, şekli garip bir matara. Bir Kumpanya üyesinin hayatında, su içerken bile daima müzik vardı. Çok eski bir hikayede, diyarı dolaşan bir göçebe kumpanyadan bahsedilir. Flüt yerine kılıçlar, arp yerine yaylar eşliğinde hem dostlarına hem de düşmanlarına gösteriler düzenlerlerdi. Çölden geçerek alevli Mare Jivari'ye ayak bastılar. Matarada yankılanan arpın ezgisi onlar için bir hatırlatmaydı. "Sınır tanımayan melodiler eşliğinde yürürüz." "Nerede müzik varsa biz oradayız."

Zamanın eskitemediği güzel bir silindir şapka. Yakından dinleyenler, şapkanın içinden neredeyse kadim bir ezginin yankılandığını duyabilir. Binlerce yıl önce bu diyardan bir kumpanya geçti. Kumpanyanın tek bir nota kağıdı yoktu. Gördüklerini şarkıya dökerler ve duyduklarını enstrümanlarıyla çalarlardı. Zaman geçtikçe kumpanya, dünyanın ne kadar büyük olduğunu yavaşça fark etti. "Dünyada şarkısı söyleyebileceğimiz çok şey var." Kumpanyanın üyeleri notaları sözlere dönüştürdü ve yolculuklarının kaydını bir kitap olarak derledi. Orkestra şefi, öldükten sonra bile Göçebenin Nota Kitabı dedikleri bu kitabı hâlâ sıkıca tutuyordu.