Gladyatörün Son Yemini

Gladyatörün ustasının yavaşça kopardığı sıradan bir çiçek. Ondan bir broş yaptı ve gladyatörün göğsüne iliştirdi. Bu çiçek gladyatörün narin yanının sembolü oldu. Gladyatör yaşayan bir efsane olmadan önce genç ustasıyla bahçede gezinirdi. Ustası bir çiçeği kopardı ve sessiz köleye verdi. "Her hediye iyilik olsun diye verilmez. Bazen sadece bir anlık hevesle sunulur." Çok uzak bir gelecekte bir gün, gladyatörün kurnaz ustası ona bu sözleri söyleyecekti. Yenilmez gladyatör, sonunda yabancı kızın önünde diz çöktü. O anda yıllar önce gördüğü bir hayali hatırladı. "Ne güzel çiçekler! Bu çiçekleri görmek için ne zaman yola çıkabileceğim?" "Yabani çiçeklerin güzelliğini görmek isterim."

Galip gladyatör için yolun sonu nihayet gelmişti. Genç mücadeleci, gladyatör karşısında son kez saygıyla durdu. Zaferin verdiği kibir ve özgürlük arzusu, sabah sisi gibi havada dağıldı ve şafak ışığı, sonunda kan kırmızısı bulutların arasından arenayı aydınlatırken gladyatör uçan bir kuş gördü. Özgürlüğüne kavuşmasına sadece bir kapışma kalmışken gladyatör, adı sanı duyulmamış bir kıza yenildi. Kalabalığın arasında duyulan çığlıklar ve feryatlar arenayı gök gürültüsü gibi kapladı ancak galip gelen kız rakibini infaz yoluyla küçük düşürmeyi reddetti. Kılıcını rakibinin boğazına geçirmeyi ve yaşamını bir köle gibi sonlandırmayı kabul etmedi. Gladyatörün iyileşen yaraları görünmez tüylerle kaplıydı. Nihayet bir kuş gibi özgür olan gladyatör, yeni bir yolculuğa çıktı. Çiçeklerin açıp kuşların uçuştuğu yere doğru yola koyuldu.

Gladyatör bu kum saatini kendisi yaptı. Her mücadele öncesinde kum saatini çevirirdi. Kum saatinin kumları artık akmadığında, gladyatör kendi kanında yatarak can vereli epey olmuştu. Gladyatör, arenaya girmeden önce bu kum saatini bir kenara koyardı. Mücadele sona erip kalabalık onu alkışlamaya başladığında, kum saatindeki kumlar hâlâ akardı. Gladyatör, son mücadelesinde genç bir kızla karşı karşıya geldi. Onun gözlerinde, hem utangaç bir genç kızı hem de şiddetli bir dişi aslanı gördü. Genç kız ise gladyatörün ayaklarında yılların eskitemediği kırılmaz prangaları gördü. Bu, yaşlı gladyatörün yıllardır görmediği bir mücadele oldu. Şiddetli olsa da tatmin ediciydi. Ancak mücadele aniden sona erdi. Kılıç gladyatörün kalbine saplandı ve kum saatindeki kumlar akmayı kesti.

Altından yapılmış göz alıcı bir kadeh. Şampiyon gladyatörün ustasından bir hediyeydi. Şampiyon gladyatör, ister kaliteli şarabı isterse mağlup ettiği rakiplerinin kanlarını bu kadehten içti. Gladyatör bir zafer daha kazandı. Vücudu yara bere içindeki gladyatör zaferini ustasına adadı. Zafer, onur ve kalabalığın alkışları kaliteli şaraptan daha fazla başını döndürüyor, acısını dindiriyordu. Ustası şölene katılmasına izin verdi ve ona bu kadehi armağan etti. Onun için özel olarak yapılmış şahane bir kadehti bu. Ustasının ona ne kadar önem verdiğinin göstergesiydi. Ancak kibrin altın zincirleri gladyatörü de sarmış, arzu denilen zehirli yılan dişlerini boğazına geçirmişti. Zafer şarabını tatmak için duraksayan gladyatör, o anda özgürlüğe kavuşma şansını kaçırdı.

Gladyatörün tüylerle kaplı kaskı. Coşkulu seyirciler için bu kask yenilmezliğin sembolüydü. Efsanevi gladyatör sayısız mücadele vermişti. Kılıcının önünde ne bir insan ne de bir canavar ayakta kalabilmişti. Zafer kazandığı her gün, şampiyon gladyatör kapıdan geçerken kalabalık onu kahraman gibi karşılardı. Bir köle ancak zafer anlarında kendisini bir sahip gibi hissedebilirdi. Fakat özgürlüğün soluk ışığının karanlığa gömülmesiyle bu beyhude arzusunun bedelini ağır ödedi. Zafer gününde gladyatör bir an için hücresinin dışındaki dünyayı gördü. Özgürlüğe bir adım yaklaşmıştı. Oysa kaskı arenaya düştüğünde, hem gladyatör hem de seyirciler anladı ki her şey uydurmaymış. Zavallı hayatını ona adaması hiçbir şeyi değiştirmedi. Ustası onu her zaman değersiz bir köle olarak görecekti.