Eğitmen

Okuldaki her öğrenci, katı eğitmenin ağırbaşlı bir asker olduğunu bilirdi. Fakat eğitmen, haftanın bir iki günü göğsüne sarı çiçekli bir broş iliştirirdi. Eğitmenin yüzündeki tebessüm, öğrencilerin de içine su serperdi. Eğitmenin göğsünde o sarı çiçekli broş takılıysa, o gün izin alıp eve gidebileceklerini bilirlerdi çünkü. Şamatacı öğrencileri nihayet gittikten sonra, eğitmen sessizliğe gömülmüş mezarlığı ziyaret ederdi. Bir süre orada ses çıkarmadan durur, sonra da mezar taşlarına kazınmış tanıdık isimlere saygılarını sunardı.

Katı eğitmen, kendi dövüş yeteneklerini acımasız savaş meydanlarında geliştirmişti. Öğrencilerine sadece dövüş sırasında kendilerini nasıl savunacaklarını öğretmiyordu. Saldırı ve savunma tekniklerinden ziyade, savaşın en imkansız koşullarında bile hayatta kalma yeteneğini aktarıyordu onlara. Gösterdiği her hamle ve teknikle, kendisinden evvelki savaş gazilerine hürmetlerini sunuyordu. Zira kendisinin bugünkü konumunu onların özverisine borçluydu.

Eğitmenin kıymetli cep saati. Okulun verdiği askeri ekipmanın bir parçası değildir bu. Eğitmenin hâlâ bir asker olduğu günlerde, bu cep saati düşmana yapılacak taarruzun zamanını ayarlamak için kullanılırdı. Zafer ve mağlubiyet anlarını gösterirdi, askerlerin son saatlerini sayardı. Öğrenciler için ise gerçek bir asker olma yolunda katlandıkları zorlukların bir sembolüydü.

Her askeri okul öğrencisi, "serbest idman saati" denilen zamanın serbestlikle alakası olmadığını bilirdi. Öğrenciler tüm gayretle meydanda idman yaparken, eğitmen arkasına yaslanıp onları seyrederdi. Eğitmen, akşamüstlerini bir fincan çok şekerli siyah çay yudumlayarak geçirirdi. Bu huzur dolu saatler eğitmenin ayrıcalığının bir simgesi, otoritesinin somut bir kanıtıydı.

"Ben, komutan olarak ordunun başına geçecek hünere sahip değilim. Elimden askerlik dışında bir şey de gelmez. Tek yapabileceğim şey, bu çocuklara acımasız bir eğitim vermek. Savaş meydanında biraz daha hayatta kalabilsinler isterim."