Cesur Yürek

Gece çöktüğü gibi küçük kahraman kapıdan sıvıştı ve arkadaşıyla beraber pervasızca kurtların ormanına doğru koştu. Sapanıyla yaban domuzlarını kovaladı, elindeki sert ağaç dalıyla hayali canavarların hakkından geldi. Parıl parıl parlayan bir Periyi ormanın derinliklerine kadar takip etti ve karşısında bin yıldır gömülü olan bir hazine buldu. Sarı ufak bir çiçekti bu hazine. Daha sonraları yorgun kahraman, çocukluk odasına dönüp atıldığı ilk maceraların anılarını yad ederken sayfayı çevirdi. Ne ilginçtir ki o kadar zamandır sakladığı sarı çiçek hâlâ solmamıştı. Oysaki solmayan bir tek o kalmıştı. Aradan geçen yıllarda değişmeyen başka hiçbir şey yoktu.

Gözyaşlarını tutamayan arkadaşını teselli etmek için ona bir kuş tüyü verdi genç kahraman. Bu tüy beraber atıldıkları maceraların ve buldukları hazinelerin bir kanıtıydı. Arkadaşına cesaret verecek bir yadigardı. Çok zaman sonra bu iki gençten biri "aslan" namını kazandı. Şövalyelerin taçsız kralıydı artık o. Diğer gence ise "kurt" lakabı verildi. Arkadaşını perde arkasından destekliyor, resmi işlerle ilgileniyordu. O fırtınalı zamanlarda, bu ikili tıpkı bir kılıç ve hançer gibi hem yuvalarını hem birbirlerini korudu. Fakat bu hikaye artık mazide kaldı. Diğer hikayeler ise felakette kaybolup gitti.

Kara lanetlerin bir nehir gibi boşandığı, musibetin köklerinin bu dünyayı sarıp sarmaladığı zamanlar geldi. Yabancı bir diyarda keşfe çıkmış şövalyeler bu dehşetle yüz yüze gelecek, kuzeyin buzulları kadar sağlam bir iradeyle karşı koyacaklardı. Çelikten kılıçları ışıl ışıl parlayacak, düşmanlarının kara kanı zehirli bir yağmur gibi yağacaktı. Kahraman nihayet eve dönebildiğinde, dostu artık yanında değildi. Değişen çok fazla şey vardı. Aynı kalan tek şey ise çocukluk arkadaşının ona verdiği kum saatiydi.

Genç kahramanın ilk dövüşü sonra ermişti. Zaferin tatlı şarabından tatmıştı hayatında ilk kez. O günü dostuyla beraber şarap içerek kutladı. Keyfi yerindeydi, neşeliydi ve gelecekten bihaberdi... Uzun yıllar o malum felaket sırasında şövalyelere önderlik etti, memleketi için savaş verdi. Savaşa gitmeden bir önceki gün, çocukluktan beri arkadaş olduğu yardımcısını içmeye davet etti. "Bil ki geri dönmezsen yasını tutmayacağım." "Tıpkı bugünkü gibi şerefine bir kadeh kaldırıp içeceğim, yas tutmak yerine."

Küçük kahraman gizemli ormanın derinliklerine doğru ilerledi ve böylece direniş yoluna adımını atmış oldu. En iyi arkadaşı, soyluların şampiyon şövalyesi rolündeydi. "Bir aslan gibi savaş meydanını arşınlarım ben, tıpkı onun bin yıl önce yaptığı gibi." "Kılıcımla başardıklarımı anlatan şarkılar, gelecek nesillerin bile dilinden düşmeyecek." Ellerindeki oyuncak kılıçlar ve ağaç dalları ateşli bir düelloda çarpışmaya devam etti. Ta ki küçük kahraman kazanıp soyluların başından taçlarını alana kadar. Yıllar yıllar sonra beceriksizce yapılmış bu çiçekten taç, Baş şövalyenin elindeki güçten bile daha kıymetli görünecekti gözüne...