Bereketli Rüyaların Hatıraları

Rüyalarında gördüğü şey, ay ışığı altında müzikle dans eden bir hayaletti. Bomboş bir kağıt gibi olan, geçmişindeki o genç adam gibi... Saf ve kırılgan bir karakter gibi... Kin ve ızdırap bittiğinde ortaya çıkacaktı. Gezgin, rüya görme yetisine sahip olduğunun farkında değildi. Bunun araştırmacıların küçük bir oyunu olduğunu düşünüyordu. Belki de çoktan yitmiş olan o kalbin küçük direnişiydi. "Hep hayalini kurduğun 'kalbi' sonunda elde ettin." "Ama o sadece yalanlar ve aldatmacalar için bir araçmış." "Şimdi, sonunda sana ait olan şeyi elde edeceksin." "Yanlış oluşturulan bu beden en sonunda bu dünyaya hükmetmeye talip olabilir." "Ama tüm bunlar, zaferin gelip geçici bir hayalinden ibaret." "Ve bir gün hepsi, ızdırap içinde kalan dünyanın iç çekişleri arasında kaybolup gidecek..." Bunu söyleyen geçmişteki "o" muydu? Yoksa gelecekteki "o" mu? Gezenti umursamadı çünkü uyanma vakti geldiğinde uyanan o değil, yok olmuş bir gelecekteki benliğiydi.

Bu garip gezenti tip artık olanları düşünmüyordu. Ama gözlerini kapattığında hâlâ ay ışığının aydınlattığı Tatarasuna'yı ve ocaktan yükselen alevleri görüyordu. Kibar ve genç yardımcısı şöyle dedi: "Bu altın süs eşyası, Yüce Şogun'un bahşettiği kimliğin bir kanıtı." "Ama dünyayı dolaşırken lütfen şunu aklından hiç çıkarma." "Bu kimliğini asla başkalarına açık etme." Dürüst Müfettiş ise şöyle dedi: "Bu altın süs eşyası, Yüce Şogun'un bahşettiği kimliğin bir kanıtı olabilir." "Ama sen ne bir insan ne de bir makinasın." "Seninle ancak bu şekilde başa çıkabilirim. Şu şeyi bana doğru tutma!" Dünü dünde bırakan gezgin, artık bunun hakkında düşünmüyordu. Ama kulaklarını kapattığında, o yıl kulaklarında gürleyen rüzgarın sesini hâlâ duyabiliyordu. Umutla bakan bir çift göz dedi ki: "Bu altın süs eşyası, Yüce Şogun'un bahşettiği kimliğin bir kanıtı." "Bu kesinlikle halkı kurtarmamızı sağlayacak." Zeki ve sevimli tapınak görevlisi şöyle söyledi: "Bu altın süs eşyası, Yüce Şogun'un bahşettiği kimliğin bir kanıtı." "Ve o seni terk etmeyecek." "Bana gelince, ben de hemen yardım göndermek için elimden geleni yapacağım..." Ama nihayetinde, bu altın ok tüyü toza bulandı... Ve tüm hikayeler ardında kül bile bırakmadan karmanın ateşiyle yandı.

O aslında "kalbi" taşımak için doğmuştu. Ama o, rüyalarında gözyaşı döktü. Yaratıcısı onu izledi: O, bir insan olarak da bir araç olarak da fazla hassastı. Ama yaratıcısı onu öldürmedi, uykusuna devam etmesine izin verdi. Son eserlerinde böylesine bir kalp taşıyacak tasarımlar yapmayı bırakmıştı. Kısa bir süre sonra, en asil ve seçkin "kanıt" geldiğinde kalacak bir ev bulamadı... Ve bu yüzden Yougou Dağı'ndaki büyük tapınağa gönderildi. Sonra bu güzel kukla uyandı ve gezintilere çıktı. Birçok kalp tanıdı... İyi olanlar, dürüst olanlar, güçlü olanlar, kibar olanlar... Kukla da bir kalbi olsun istedi. Sonunda bir gün sevimli kukla istediği o "kalbi" elde etti. Sonuçta var oluşunun temel nedeni buydu. Ama aslında kuklanın asıl isteği bu değildi. Çünkü içinde kutsallıktan eser yoktu... Daha ziyade bencillik, ikiyüzlülük, kurnazlık ve lanetle dolup taşıyordu. Bunların hepsi sevecen bir görüntünün ardına gizlenmişti. İyi ve kötü, duygu dünyasına ait işe yaramaz ve ahenksiz birer şarkıydı. Ama bu "kalbi" söküp atacak olsa... Hiçbir şey hissedemezdi.

Amenoma, Futsu, Isshin, Hyakume, Senju. Bunlar bir zamanlar Gokaden Raiden'ın soyundan gelen beş aileydi. Ama soyunu bugüne kadar devam ettirebilen tek aile Amenoma oldu. Isshin soyundan geriye ise belki birkaç uzak akraba kalmıştır. İnsanlara göre bu, geçen onca zamanın doğal bir sonucu. Böyle büyük itibar kayıplarının arkasında bir gizem olabileceğini kimse düşünmedi. Gezgin bunu asla itiraf etmezdi. Bunu, kılıç zanaatkarından intikam almak için yaptığını asla itiraf etmezdi. Asla doğruyu söylemezdi. Bir anda sıkıcı gelmeye başladığı için bütün planlarından yolun yarısında vazgeçtiğini itiraf etmezdi. Bir araştırmacıdan öğrendiği ses tonunu kullanarak sadece şunu söylerdi: "Bu, insan doğasını anlamak için yapılmış bir deneydi sadece." Inazuma'nın geleneksel tiyatrosunda "Kunikuzushi" olarak bilinen bir karakter vardır. Bu karakterler genellikle taht hırsızlarını, entrikacıları yansıtır. Yolculuğunun sonunda, bu ismi kendi iradesiyle seçti. Bir zamanlar kullandığı ismini ise artık kendisi bile hatırlamıyordu. Inazuma'nın geleneksel tiyatrosunda, üç perde ismini birleştirerek oyunun adını oluşturmak bir gelenektir. Örneğin "Sumirezome," "Sangetsu" ve "Kogetsukan" isimleri bir araya gelir. Bunun sonucunda, oyunun adı "Sumirezome Sangetsu Kogetsukan" olur. Belki bir gün gelir, bu bedenin görüp geçirdikleri de fanilerin nesilden nesile aktardığı masallara, ley hatları boyunca dolaşacak uzak hatıralara dönüşür. Ama şimdilik, onun üçüncü perdesi henüz tamamlanmadı.

"Nereye gidiyorsun gezgin?" Başıboş gezen genç, çocuğun seslenmesiyle durdu. Bu çocuk Tatarasuna zanaatkarının çocuğuydu. Hasta olmasına rağmen hâlâ gözleri parlıyordu. Genç adam, çocuğa Inazuma Şehri'ne doğru gittiğini söyledi. "Ama şu an çok yağmur yağıyor. Giden insanlar da hâlâ dönmemiş!" Genç adam cevap vermek için birkaç kez ağzını açıp kapattı... En sonunda çocuğa belli belirsiz bir gülümsemeyle karşılık verdi. Bir daha bu adaya geldiğinde, o çocuk orada olmayacaktı. "Nereye gidiyorsun Inazumalı? O sandal senin değil!" Gezgin genç adam, limanda sandalcı tarafından durduruldu. Genç adam kılıcını çekmek üzereyken, yanındaki adamlardan biri onu engelledi. Adam, denizciye bu yabancı gencin onunla birlikte olduğunu söyledi. "Ah, demek o sizin misafiriniz bayım. Haddimi aştım, beni bağışlayın." Adam gence soğuktan korunması için bir ceket verdi ancak genç kafasını salladı. Onun böyle şeylere ihtiyacı yoktu. Tek isteği, bu uzun yolculuğu boyunca karşılaşabileceği ilginç şeyleri öğrenmekti. "Haberci Efendimiz, yolculuk nereye?" Bu hayatta en çok boşboğaz insanlardan nefret eden genç adam, astına elinin tersiyle bir tokat attı. Öte yandan, insanların yüzündeki dehşeti ve çaresizliği görmekten de çok keyif alırdı. Ve belki de aptal yardımcısını etrafında tutmasının nedeni, tam olarak yüzünün aldığı hallerdi. O korkak, aşağılık tipe doğuya, Mondstadt'a gideceklerini söyledi. "Anlaşıldı! Hemen korumalarınızı çağırıyorum!" Tabii ki korumaya ihtiyacı yoktu ama bu ahmaklara laf anlatamayacak kadar da tembeldi. Gezenti kimliğine bürünüp doğuya doğru yalnız başına yola çıktı. "Nereye gidiyorsun çocuk?" Eve dönüş yolunda genç, yol kenarında yaşlı bir kadın tarafından durduruldu. Ona batıya gittiğini söyledi. "Yani Yashiori Adası'na mı? Ne yapacaksın orada?" Bunu düşünmeden söylemişti, aslında son zamanlarda işlerin pek de yolunda gitmediğini biliyordu. Genç, kadına ilgisi için içten bir şekilde gülümseyerek teşekkür etti ve bir buluşma için oraya gideceğini söyledi. Sandal kıyıya yaklaştıkça, tuhaf giyimli bir kadının kıyıda durduğunu görebiliyordu. Kadın, genç adama uzaktan kristal bir küre fırlattı. Genç adam küreyi kolayca yakaladı ve batmakta olan kızıl güneşe doğru kaldırdı.