Verdict

Many Oaths of Dawn and Dusk

ตัวละครที่ใช้ — ดาบใหญ่

Arataki Itto

Dehya

Diluc

Eula

Kinich

Mavuika

Navia

Sandrone

Varka

Aino

Beidou

Chongyun

Dori

Freminet

Gaming

Kaveh

Noelle

Razor

Sayu

Xinyan

เรื่องราว

"ฟังให้ดีนะ Leticia ที่รัก จำไว้ว่าลูกเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph" "ลูกต้องเข้าใจว่า เมื่อพวกเราชนชั้นสูงนั่งลง ประเทศชาติก็จะเอนเอียงมาหาพวกเรา" "เมื่อพวกเราล้มลง จะเป็นการบดขยี้บ้านเรือนนับไม่ถ้วน และพลเรือนที่อาศัยอยู่ในนั้น" "เพราะฉะนั้น ฟังให้ดีเถิด Leticia ที่รัก" "ลูกจะต้องรักษากิริยาอันสูงส่ง และรูปลักษณ์ภายนอกให้บริสุทธิ์ อย่าได้แสดงความโกรธ ความโศกเศร้า และความสุขออกมาง่าย ๆ" "เพราะชื่อตระกูลของพวกเราสามารถมอบความมั่งคั่งและเกียรติยศให้กับคนทั่วไปได้ หรือส่งพวกเขาลงสู่ Fleuve Cendre ก็ได้" แม้ว่าพ่อจะพูดเช่นนั้น สาวน้อยก็ยังคงเป็นสาวน้อย จนกระทั่งกลายเป็นชนชั้นสูง: เมื่อในมือปราศจากคราบเขม่าและน้ำมันเป็นพันธนาการ ในใจก็จะมีความปรารถนาที่จะ "ผจญภัย" เธอปิดบังความลับไม่ให้พ่อ พี่น้อง และคนรับใช้รู้ แล้วปลอมตัวก้าวเข้าไปในเมืองใต้ดินที่ไม่มีทั้งแสงแดดหรือสายฝน เพียงเพราะแค่อยากจะดูชีวิตของคนต่ำต้อย ที่ไม่สามารถควบคุมได้แม้แต่ชะตากรรมของตัวเอง นี่อาจจะน่าสนใจมากกว่ามายากลของ Parsifal ซะอีก! สาวน้อยแอบตื่นเต้นอย่างเงียบ ๆ แต่การผจญภัยนั้นแตกต่างจากสิ่งที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันไม่ใช่สิ่งที่มีการเตรียมการเอาไว้ เรื่องที่เธอได้ประสบนั้น ไม่ใช่เรื่องที่สามารถพูดคุยกับเพื่อนของชนชั้นสูงในวัยเดียวกันในงานเลี้ยงได้เลย ในขณะที่อันตรายที่มองไม่เห็นอย่าง ดนตรี คำโกหก หรือไวน์องุ่นอาบยาพิษพร้อมที่จะโชว์คมดาบออกมา... "วี๊ดวิ้ว คุณหนูบ้านไหนกันที่กรุณามาเยี่ยมเยือน Fleuve Cendre ของพวกเรา" สิ่งที่ขับไล่เงาอันน่าสะพรึงกลัวที่โผล่ออกมาจากทั่วทั้งทิศ คือแสงที่อ่อนโยนและคุ้นเคย "นายคือ..." ชื่อของเขาอยู่ติดอยู่บนริมฝีปาก แต่สิ่งที่ออกมาจากปากคือ เขาดูออกได้ยังไงทั้ง ๆ ที่เธอปลอมตัวอยู่ "คุณดูไม่คุ้นชินกับการโกหกแม้แต่น้อย แค่นี้ก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนจากภายนอกไม่ใช่เหรอ?" "...ยังไงซะ เสื้อผ้าของคุณก็ไม่เปื้อนคราบเขม่าควัน ไม่มีน้ำมันเครื่อง และไม่เคยเปื้อนเลือดเลย" "จริงสิ ดูจากท่าทางการเดินของคุณแล้ว คุณคงไม่ชินกับการใส่กางเกงล่ะสิท่า" เมื่อถามว่าทำไม Reed ที่เธอรู้จักถึงได้สามารถเดินเหินได้อย่างอิสระใน Fleuve Cendre ชายหนุ่มจึงกล่าวว่า: "หวังว่าคุณจะเห็นตรงกันว่า เรื่องราวของที่นี่ ทั้งพ่อ, พี่น้อง และคนรับใช้ของคุณไม่จำเป็นต้องรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น" "อย่างที่ลูกพี่บอก สิ่งที่อยู่ใต้แสงอาทิตย์เป็นของพวกเขา สิ่งที่อยู่ใน Fleuve Cendre เป็นของพวกเรา" "Leticia ที่รัก โปรดลืมว่าตัวเองเป็นบุตรสาวคนโตของตระกูล Randolph ชั่วคราวเถอะ" "ในฐานะที่เธอเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ตามฉันมาเถอะ ใช้ดวงตาอันสดใสที่ไม่เคยปกคลุมไปด้วยฝุ่นคู่นั้น" "มองดูโลกที่พี่น้องมีเลือดสีแดงแบบเดียวกันไหลเวียนอยู่ มีความหลงใหลและความรัก" นี่มันไม่เหมือนกับการผจญภัยที่เธอคาดหวังไว้ ก็เพราะมันอยู่ภายใต้การวางแผนของโชคชะตา เธอได้สัมผัสกับเรื่องราวที่ไม่สามารถพูดคุยกับเพื่อนชนชั้นสูงวัยเดียวกัน และคนรับใช้ในงานเลี้ยงได้... "Leticia ฉันชื่นชมจิตวิญญาณอันสูงส่งของเธอ" "พวกเราจะไม่เป็นขวานที่คอยตัดต้นไม้อีกต่อไป" "หากมีวันหนึ่ง ฉันหลงละเลิงอยู่ในความรุ่งโรจน์ของโลกนี้" "ในตอนนั้น ก็ให้เธอเป็นคนตัดสินโชคชะตาของฉันละกัน..." ... หลายปีต่อมา เมื่อได้เจอกับพ่ออีกครั้ง เธอก็ได้ใช้นามแฝงว่ากุหลาบ ไม่คุ้นเคยกับเสื้อผ้าหรูหราที่ถูกบังคับให้สวมใส่อีกต่อไป แต่กลับคุ้นเคยกับน้ำหนักอันหนักอึ้งของขวานรบ แต่เธอก็ไม่ชินกับรูปลักษณ์ที่เปราะบาง และแก่ชราของพ่อผู้สง่างาม และอ่อนโยนของเธอในความทรงจำของเธอ "คุณพ่อที่รัก หนูได้ให้คำมั่นสัญญากับคนที่หนูรัก และเหล่าคนที่หนูรักไว้แล้ว" "การที่หนูยังมีชีวิตอยู่ก็หมายความว่าเลือดของตระกูลพวกเรายังไหลเวียนอยู่" "และหนูก็ไม่ยอมให้ชื่อตระกูล Randolph แปดเปื้อนไปด้วยสิ่งสกปรกที่ล้างไม่ออกเพราะหนู" "Leticia ที่รัก ไม่มีวันไหนที่พ่อจะไม่จุดเทียนให้ลูกเลยสักวัน" "แม้ว่าก่อนหน้านี้ลูกต้องการที่จะละทิ้งชื่อของตระกูล Randolph แต่พวกเราก็ยังคงเป็นพ่อลูกกัน" "ตอนนี้เกมไร้ค่านี้จบลงแล้ว กลับบ้านของเรากันเถอะ" "ลูกของลูกไร้ความผิด พ่อจะไม่ละทิ้งเลือดเนื้อเชื้อไขของลูกโดยไร้ความหมาย" "แต่เรื่องสามีของลูก พ่อพอจะใช้เวทมนตร์ของตระกูล Randolph ได้นิดหน่อย..." ... แต่ในที่สุดเธอก็จำมันได้ในความฝัน การทิ้งระเบิดของปืนนาวีในตอนนั้นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพวกเราเลยสักนิด เส้นทางอันมืดมิดที่สุนัขนักล่าแทรกซึมเข้าไปนั้น ไม่น่าจะมีคนนอกรู้