ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 608 |
|---|---|
| ความแรงคริ | 66.2% |
ไทย
Parsifal the Great
ความเสียหายจากการชาร์จโจมตีเพิ่มขึ้น 16%; ตัวละครทุก 1 ตัว ในทีม ที่มีชนิดธาตุเหมือนกับผู้สวมใส่ (รวมผู้สวมใส่) จะทำให้ได้รับเอฟเฟกต์ Gimmick 1 ชั้น; ตัวละครทุก 1 ตัว ในทีม ที่มีชนิดธาตุต่างกับผู้สวมใส่ จะได้รับเอฟเฟกต์ Theatric 1 ชั้น เมื่อมีเอฟเฟกต์ Gimmick 1/2/3 ชั้น หรือมากกว่า พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้น 16%/32%/48%; เมื่อมีเอฟเฟกต์ Theatric 1/2/3 ชั้น หรือมากกว่า ความเร็วในการเคลื่อนที่จะเพิ่มขึ้น 4%/7%/10%
ตัวละครที่ใช้ — ธนู
เรื่องราว
"ฉันคือยอดนักมายากล... Parsifal 'ผู้ยิ่งใหญ่'!" "สิ่งที่พวกคุณกำลังจะได้เห็นต่อไปนี้ คือโลกมายาที่ไม่อาจจินตนาการได้!" "อย่างเช่น หมวกที่เชื่อมไปยังถ้ำขนาดใหญ่ในตำนานตะวันออก!" "อย่างเช่น ดินแดนอันตรายในกระจกที่ไม่ถูกกาลเวลาของเราผูกมัด!" มายากลกับการหลอกลวง และการขโมยต่างก็มีจุดที่คล้ายคลึงกัน มายากลอาศัยฝีมือการแสดงและความสามารถในการเล่าเรื่อง ส่วนสองอย่างหลังอาศัยเทคนิค "ในละครของปรมาจารย์ Coppelius เมื่อกี้นี้ มีโจรที่หาตัวยากคนหนึ่งสินะ?" "เราใช้ชื่อนั้นเป็นชื่อการแสดงของเรา! ดีรึเปล่า?" แผงขายอาหารริมน้ำ Fleuve Cendre มีเด็กสาวท่าทางตื่นเต้นคนหนึ่งกำลังพูดอย่างดีใจ "Parsifal? งั้นฉัน ก็เป็นสาวน้อยอัญมณีที่ถูกเธอขโมยไปน่ะสิ?" คู่หูของเธอตอบกลับมาแบบนี้ เสียงหัวเราะส่องสว่างเมืองใต้ดินที่ไม่เคยเห็นแสงตะวัน และแล้ว สองสาวพี่น้องโจรที่เข้าออกโรงอุปรากรเกียรติยศเพื่อต้มตุ๋นและลักขโมย ด้วยความหลงใหลไปกับเรื่องราวตลกของผู้ต่อต้านบนเวที ทำให้ลืมความตั้งใจเดิมที่เข้ามาในที่แห่งนี้ไป แล้วเกิดความคิดที่จะใช้ทักษะกับฝีมือการแสดงของตัวเอง ก้าวขึ้นสู่บนเวที ไปยืนอยู่ใต้แสงไฟนั้น ใช้แสงสว่างของการแสดง สาดส่องความฝันของแขกในห้องวีไอพี และผู้ชมที่ไม่มีที่นั่งอย่างเท่าเทียมกัน คนหนึ่งรับบทเป็น "Parsifal" ส่วนอีกคนนึงคือผู้ช่วย Josephine ตอนแรกพวกเขาแสดงในร้านเหล้าของ Eduardo, ข้างท่อระบายน้ำ หรือข้างแผงขายของริมทาง โดยมีเด็ก ๆ ที่มีคราบน้ำมันและฝุ่นเปื้อนหน้ามองด้วยสายตาที่เปล่งประกาย พร้อมด้วยเสียงปรบมือจากชาวบ้าน ต่อมาก็เป็นโรงอุปรากรเกียรติยศ ที่ซึ่งแสงบนเวทีเจิดจ้าและสว่างราวกับดวงอาทิตย์ "ขนนกกลายร่างเป็นผีเสื้อ", "ถ้ำใหญ่", "ดวงไฟในกระจก", "ปลาทอง" ... เช่นเดียวกับแสงของการแสดงเหล่านี้ ที่ส่องสว่างไปทั่วห้องวีไอพีและที่นั่งแบบยืนในโรงละคร ชื่อของ Parsifal กลายเป็นที่พูดถึงในเมืองบนดินและเมืองใต้ดิน คนชุดสีม่วงมักพูดว่าคนเราต่างก็มีตำแหน่งของตัวเอง หน้าเวทีเองก็เช่นกัน: ไม่ว่าจะเป็นห้องวีไอพีสวยงามที่มองลงไปเห็นเวที หรือตำแหน่งแขกผู้มีเกียรติที่ต้องยืนเท่านั้น ถึงแม้แสงสว่างของการแสดงจะสาดส่องไปยังทั้งสองฝ่ายอย่างเท่าเทียมกัน แต่ข้างนอกโรงอุปรากรนั้น ความไม่ยุติธรรมและความเจ็บใจที่ถูกลืมไปชั่วขณะ มักจะเหมือนรากไม้ที่ฝังลึกเข้าไปในกำแพงหิน ในที่สุดกำแพงหินก็ถล่มลงมาในปฏิบัติการจัดระเบียบ Fleuve Cendre เด็กสาวที่รับบทเป็น Josephine เดินทางกลับไปที่ Fleuve Cendre นอกจากกลิ่นสนิมและกลิ่นเน่าเหม็นที่ลอยอบอวลอยู่ตลอดแล้ว ก็เหลือแค่ความโมโห ความเศร้าและเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทเท่านั้น สิ่งที่ผู้คนรับรู้คือ Parsifal ผู้ช่วยก็เป็นเพียงแค่ผู้ช่วย ถ้าเรื่องราวมีแค่นี้ ก็ง่ายมาก และสะดวกมาก เช่นเดียวกับที่ผู้ช่วยบนเวทีถูกดาบฟันขาดเป็นสองท่อน แต่ไม่เคยได้รับอันตรายเลย และนาฬิกาพกที่หายไป ก็มักจะคืนให้กับผู้ชมที่ทำเป็นมองไม่เห็นเสมอ ในที่สุดเด็กสาวก็สูญเสีย "ตำแหน่ง" ในชีวิตไป ดังนั้นเธอจึงได้ออกแบบ "สุดยอดมายากล" ที่เป็นของพวกเธอออกมา "ฉันคือยอดนักมายากล... Parsifal 'ผู้ยิ่งใหญ่'!" "สิ่งที่พวกคุณกำลังจะได้เห็นต่อไปนี้ คือโลกมายาที่ไม่อาจจินตนาการได้!" "ไม่มีชนชั้นสูง ไม่มีราชา ไม่มีดาบที่ชี้ไปยังพวกเธอ!" "ไม่มีความร่ำรวยที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ไม่มีความจนที่สลัดไม่พ้น!"