ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 565 |
|---|---|
| การฟื้นฟูพลังงาน | 30.6% |
ไทย
Busybody's Running Light
เมื่อปล่อยสกิลธาตุ พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้น 20% และความเร็วในการเคลื่อนที่จะเพิ่มขึ้น 10% เป็นเวลา 10 วินาที
ตัวละครที่ใช้ — หอก
เรื่องราว
ตำนานเล่าว่า ท่ามกลางลูกไฟวิญญาณที่ล่องลอยอยู่ในป่า ยังมีวิญญาณจาก Inazuma ในสมัยโบราณซ่อนอยู่ด้วย ในเวลานั้น โยไกที่ชอบฟังความลับ ได้เดินทางผ่านเตาผิงและกระถางไฟ ในร่างของเปลวไฟ จากนั้นก็แอบขโมยความลับที่ผู้คนพูดคุยกันระหว่างจิบชา ท่ามกลางเสียงฟืนที่ลุกไหม้ดังเปรี๊ยะปร๊ะ และเล่าเรื่องราวที่น่าสนใจทั้งหมด ในงานเลี้ยงของเหล่านักท่องราตรี เพราะถึงอย่างไร เดิมทีอาชีพที่เรียกว่า "Otogishu" ก็มีไว้เพื่อมอบความบันเทิงให้แก่พวกคนใหญ่คนโตในยามว่าง "อา คืนนี้ช่างมีความสุขเหลือเกิน หวังว่าในอนาคตจะมีคืนวันเช่นนี้เหมือนกัน" Hakushin นายใหญ่แห่งจิ้งจอก ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ และถูกฝูงจิ้งจอกห้อมล้อม ได้เอ่ยด้วยความเสียใจเช่นนี้ "เวลาเอ๋ย ถ้าเวลาหยุดลงตรงนี้ได้ก็ดีสิ" พูดเช่นนี้แล้ว เขาก็ยกจอกสาเกขึ้นมา เพื่อมอบฉายา "Tamayuratei" ให้กับโยไกตัวน้อยไร้นามผู้ต่ำต้อยบนเวที เพียงแต่เรื่องราวมากมายบนโลกนี้ ล้วนไม่ได้เป็นไปตามที่ผู้คนปรารถนา เฉกเช่นคำอธิษฐานในยามทุกข์ตรมที่ไม่เคยได้สมหวังอยู่ร่ำไป หัวใจของนายใหญ่ Hakushin ที่ทันใดนั้นก็เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า ก็ได้รับการตอบรับ ท่ามกลางการกัดกร่อนของกระแสแห่งความมืดมิดเช่นกัน โลกที่ไม่มีโยไกนับร้อยเดินท่องราตรีอีกต่อไป ช่างเป็นช่วงเวลาที่น่าพึงใจ และข้างไฟตะเกียงก็มีที่ว่างให้นั่งร้องไห้และคร่ำครวญด้วย ในสนามรบอันแสนโหดร้ายนี้ จะมีที่ใดให้ตัวฉันที่เคยพูดตลกเพื่อสร้างความบันเทิงในวันวาน ได้ซุกหัวนอนบ้างไหม? แต่เมื่อนึกถึงท่านผู้นั้นที่ตั้งชื่อให้ตนแล้ว โยไกน้อยผู้ด้อยพลังโยไกก็ตัดสินใจปล่อยวาง ในวันที่ท้องฟ้าถูกปกคลุมด้วยเงามืด มันได้เผาผลาญจิตวิญญาณของตัวเอง และออกเดินทางไปทั่ว ท่ามกลางเปลวไฟมากมาย ฝีปากที่เคยใช้เล่าเรื่องขบขันในอดีต ยังถูกใช้บอกเล่าสถานการณ์การต่อสู้ และสถานการณ์ของศัตรูในสนามรบมากมายด้วยเช่นกัน เพียงแต่ความเหนื่อยล้าจากการวิ่งเต้นไปทั่วมานานนั้น ได้สั่งสมจนยากจะฟื้นฟูได้ โยไกที่แบ่งจิตมากเกินไป จึงแทบจะสูญเสียวิญญาณไปแล้วเพราะเหตุนี้ แม้อยู่ท่ามกลางตะเกียงนำทาง ก็ไม่อาจใช้คำที่สละสลวยมาบรรยายได้อีกแล้ว แม้กระทั่งความทรงจำอันล้ำค่าในอดีต ก็กระจัดกระจายไปทั่ว และในตอนนี้ ว่ากันว่าโยไกที่สติสัมปชัญญะเลือนราง ได้ลืมเลือนทุกสิ่งไปหมดแล้ว มันจะปรากฏตัวเฉพาะในยามที่ผู้คนมารวมตัวแล้วพูดคุยกันเท่านั้น บางทีบรรยากาศที่ผู้บรรยายคนนั้น เล่าถึงเรื่องราวมหัศจรรย์พันลึกทีละเรื่อง อาจทำให้เขาค่อย ๆ นึกถึงอดีตที่ไม่มีวันหวนคืนกลับมาขึ้นมาก็เป็นได้