ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 565 |
|---|---|
| ความชำนาญธาตุ | 110 |
ไทย
Cadence of Days Gone By
หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาธาตุ จะฟื้นฟูพลังงานธาตุ 4 หน่วยให้กับผู้สวมใส่ เอฟเฟกต์นี้จะเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้ง ในทุก 9 วินาที; ภายใน 12 วินาทีหลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาประกายดาว พลังโจมตีของผู้สวมใส่จะเพิ่มขึ้น 20% เอฟเฟกต์ข้างต้นยังคงเกิดขึ้นได้ แม้ผู้สวมใส่อยู่ในทีม แต่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
ตัวละครที่ใช้ — หอก
เรื่องราว
"Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?" "Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?" "Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?" "Manechka เอ๋ย ดินแดนนี้เคยได้รับการดูแลจากเธอ" เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน เด็กสาวในตอนแรกเอ๋ย ไม่รู้ว่าอะไรคือการปกป้อง ยังคงเป็นหมาป่าน้อยที่โดดเดี่ยวเดียวดาย แอบอ้างชื่อของผู้นำทาง แสร้งอวดดี เพื่อปกปิดความหิวโหยและความโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง "ถ้ารู้จักหอกเล่มนี้ ก็คงรู้ว่า Manechka แห่งนี้ได้รับการคุ้มครองจากใคร!" "ยังไม่รีบเอาของมาถวายอีก! ขนมปังข้าวไรย์ชิ้นนึง เพิ่มเนยกับแยมสองเท่า" เธอทำสำเร็จครั้งแล้วครั้งเล่า กระทั่งไปเจอเจ้าของชื่อที่ถูกแอบอ้าง ซึ่งจ้องมองเธออย่างแสร้งไม่พอใจ เด็กสาวรีบร้อนขอโทษและจะแบ่งขนมปังครึ่งนึงเพื่อขออภัย ทำให้คนคนนั้นหัวเราะลั่น "เจ้าหมาป่าน้อยในทุ่งหิมะเอ๋ย เพลิดเพลินกับเหยื่อของเธอให้เต็มที่เถอะ" "ไม่ต้องกลัว เพราะจากนี้ไปเธอจะได้รับการดูแลอย่างที่สมควรได้รับ" เด็กสาวในตอนหลัง ติดตามผู้นำทาง กำจัดคนพาลอภิบาลคนดี กวัดแกว่งหอก บางครั้งก็นำฝูงหมาป่า ปกป้องความยุติธรรมแห่งเถ้าถ่านตามคำชี้นำอย่างใสซื่อ กระทั่งความโหดร้ายของผู้ผลาญนครจะแผดเผาดินแดนแห่งนี้ ทำลายบ้านเกิดของทุกคน เมื่อการต่อสู้ครั้งสุดท้ายมาถึง เธอติดตามผู้นำทางออกเดินทางไกล ก่อนจากลาก็ได้เตือนทุกคนว่า "ห้ามทำเรื่องชั่วร้าย อย่าคิดใช้อำนาจรังแกผู้อื่น ถ้าคิดจะทำเรื่องผิดศีลธรรม" "ถ้าพวกเรารู้เข้า กลับมาแล้ว รับรองว่าพวกเธอจะไม่ได้อยู่เป็นสุขแน่" เด็กสาวที่กลับมาลำพังเอ๋ย เรียนรู้ที่จะเป็นจ่าฝูงผู้สุขุม เพื่อความสงบสุขที่ได้มาอย่างยากลำบาก เพื่อคำสั่งเสียสุดท้ายของผู้นำทาง จดจำคำสาบานใส่ใจ แล้วแบกรับภาระอันหนักอึ้งในการปกป้องไว้เพียงลำพังนับแต่นั้นมา "ขาดทุนชะมัด! ตอนแรกใช้แค่ขนมปังครึ่งเดียวก็หายกันแล้ว Manechka กลับถูกความเอาใจใส่ของพี่ชายซื้อตัวไปซะได้" "เป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าจริง ๆ ต้องเล่าเรื่องนี้ เพื่อให้คนรุ่นหลังจดจำหนี้ของผู้นำทางตลอดไป" วันเวลาแห่งการปกป้องก็ล่วงเลยมานานเช่นนี้ นานจนอาณาจักรที่ถูกปกคลุมด้วยหิมะ ไม่เต็มไปด้วยบาดแผลอีกต่อไป นานจนเด็ก ๆ เติบโต แล้วเด็ก ๆ ของพวกเขา ก็นำพาเรื่องราวมาหยั่งรากแตกหน่อบนแผ่นดิน "Manechka ผู้ไร้เดียงสาเอ๋ย พรุ่งนี้จะไปท้าทายใครอีกล่ะ?" "Manechka ผู้ดื้อรั้นเอ๋ย ทำไมวันนี้ไม่ยิ้มซะแล้วล่ะ?" "Manechka ผู้น่านับถือเอ๋ย เมื่อวานนี้ทำให้เธอเสียใจรึเปล่า?" "Manechka เอ๋ย ดินแดนแห่งเถ้าถ่านจะเป็นบ้านเกิดของเธอตลอดไป" เด็ก ๆ จินตนาการในระหว่างที่ขับขาน พลางฝึกกวัดแกว่งหอกเหมือนกับผู้คุ้มกัน เด็กน้อยในดินแดนแห่งเถ้าถ่าน พวกเขายังคงขับขานเพลงพื้นบ้านอันเก่าแก่นั้นอยู่เสมอ