ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 510 |
|---|---|
| การฟื้นฟูพลังงาน | 45.9% |
ไทย
A Cast Real Far
ภายใน 15 วินาที หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาที่เกี่ยวกับธาตุน้ำแข็งหรือธาตุน้ำ พลังโจมตีของผู้สวมใส่จะเพิ่มขึ้น 20% และฟื้นฟูพลังงานธาตุ 6 หน่วยให้กับตัวละครอื่นของตัวเองในทีม เอฟเฟกต์นี้จะเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้ง ในทุก 16 วินาที
ตัวละครที่ใช้ — หอก
เรื่องราว
"ถ้าถามถึงหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้... แน่นอนว่ามีอยู่แล้ว" ในช่วงพักจากการฝึกฝนแสนสาหัสที่แม้แต่ภูตก็ยังยากจะจินตนาการถึงนั้น Monomakh เคยเอ่ยถามอาจารย์ เด็กหนุ่มในตอนนั้นราวกับไม้เบิร์ชที่ถูกลอกเปลือกขาวออกจนหมด แล้วยังคล้ายเถ้าถ่านในเตาอันหม่นหมองที่ไร้ซึ่งไออุ่น เขาหอบหายใจหนักอยู่บนน้ำแข็ง ในดวงตาอันสดใสกลับสะท้อนประกายเย็นเยียบที่โหยหาศิลปะการต่อสู้ขั้นสูงสุด พอจ้องมองร่างเล็กที่อ่อนแอแต่ดื้อรั้นนั้น เจ้าหญิงหิมะสีแดงฉานก็โน้มตัวลงมาอย่างเงียบงัน ดวงตาอันเย็นเยือกที่รอดชีวิตมาจากซากปรักหักพังของเมืองทองคำ กลับฉายแววความหวนอาลัยอันหาได้ยากยิ่ง "ในนครทองคำอันเรืองรองที่สาบสูญ ฉันเคยเห็นหอกที่สามารถยิงจ้าวแห่งท้องนภาให้ร่วงหล่นลงมาได้..." "ผม... น่าจะทำไม่ได้นะ?" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจเอ่ยถามลองเชิงเสียงเบา "นายทำไม่ได้อยู่แล้ว ขนาดฉัน นายยังสู้ไม่ได้เลย" เจ้าหญิงหิมะสีแดงตอบ "ที่คุณถามคือในโลกนี้มีหอกที่แข็งแกร่งกว่านี้มั้ย ไม่ใช่คุณจะเรียนรู้มันได้รึเปล่า" "ฉันก็เคยเห็นหอกที่ทะลวงทุ่งน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ไพศาล แล้วบดขยี้ปีศาจร้ายเป็นผุยผงได้มาแล้วเหมือนกัน" "ราวกับน้าวคันศรยิงธนู เพียงชั่วอึดใจสั้น ๆ ก็ทะลวงแม่น้ำและเชิงเขานับไม่ถ้วน" "ผมอยากลองเรียนรู้ดู!" เด็กหนุ่มผู้ใสซื่อและจริงใจลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น โดยไม่สนใจความเหนื่อยล้า "แบบนี้ก็จะปกป้องได้มากขึ้น... หวา!" "หัดยืนให้มั่นก่อนเถอะ เจ้าหนู" เจ้าหญิงหิมะสีแดงถอนหายใจ แล้วไม่พูดถึงอดีตอันไร้ประโยชน์พวกนั้นอีกต่อไป ต่อมา กาลเวลาได้แช่แข็งคำสอนอันอบอุ่นในวันวาน ไฟศึกสงครามได้ลุกโชนขึ้นบนดินแดนรกร้างทางตอนเหนืออันแสนไกล ในทะเลเลือดแห่งความขัดแย้ง Monomakh ผู้สาบานว่าจะขึ้นเป็นราชาได้ขัดเกลาวิชาหอกของตัวเองอย่างต่อเนื่อง ไกลออกไป ไกลออกไป ไกลแสนไกล... กระทั่งหอกที่ขว้างออกไปร่วงหล่นราวกับดาราสีเงิน กวาดล้างศัตรูคู่อาฆาตทั้งหมดที่ขัดขวางความเมตตานั้นจนสิ้น จงทะลวงอิมป์น้ำที่ดำดิ่งลึกอยู่ในทะเลสาบน้ำแข็งซะ! จงทะลวงกระทิงที่ซ่อนตัวอยู่ในป่าลึกซะ! จงทะลวงสัตว์ยักษ์ที่ใหญ่โตดั่งเทือกเขาซะ! นี่คือวิชาหอกขั้นสูงสุดที่เจ้าหญิงเลือดผู้เข่นฆ่าตระกูลภูตมากมายในอดีตเคยเล่าให้เขาฟัง ถึงแม้จะแตกต่างจากวิชาหอกที่เธอสอนให้เขาด้วยตัวเองอยู่บ้าง แต่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ...ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์ ศักดิ์สิทธิ์! องค์จักรพรรดิ Monomakh ของเรา ผู้พิชิตไร้พ่ายแห่งหมื่นเหมันต์ โอ้พระบิดาผู้น่าเกรงขามและเปี่ยมด้วยความเมตตา! เหล่าภูตและมนุษย์ล้วนหมอบกราบอยู่ใต้บัลลังก์ของดาราสีจาง แซ่ซ้องสรรเสริญราชาที่รวมแดนเหนืออันกว้างใหญ่ให้เป็นหนึ่งเดียว ส่วนเทพเจ้าผู้ปกครองปวงชนในนามแห่งความรักนั้น ความสับสนที่เกาะกุมจิตใจกลับเพิ่มขึ้นทุกวัน แม้การต่อสู้จะบรรลุถึงขั้นไร้ผู้ใดต้านทาน แม้พละกำลังจะฉีกกระชากธารน้ำแข็งและทะเลอันเกรี้ยวกราดได้ สุดท้ายกลับยังเลียนแบบหอกที่ทะลวงทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ในชั่วพริบตา อย่างที่อาจารย์เล่าไว้ในตอนนั้นไม่ได้ ทุ่มเทกำลังทั้งหมดเพื่อใช้หอกเป็นธนูยิงออกไป ก็ยังทำได้เพียงข้ามผ่านครึ่งหนึ่งของ Snezhnaya... ...คงเพราะเรี่ยวแรงของฉันยังไม่มากพอ Monomakh คิด อาจารย์ไม่โกหกหรอก หลายพันฤดูหนาวผ่านพ้นไป ดินแดนที่ปกคลุมไปด้วยหิมะได้ต้อนรับฟันเฟืองที่ดังกึกก้อง และเหล็กหลอมที่แผดเผา ราชาเฒ่าผู้กล้าหาญชาญฉลาดได้มาเยือนโรงงานอันร้อนระอุด้วยตัวเอง พินิจมองยุทโธปกรณ์อันน่าอัศจรรย์ที่เพิ่งผลิตออกมาจำนวนมาก พอจ้องมองสิ่งประดิษฐ์ที่หลอมขึ้นจากเหล็กกล้าและน้ำแข็งพิสุทธิ์ สิ่งประดิษฐ์ที่ช่างฝีมือตั้งชื่อว่า "ปืนคาบศิลา" ราชา Monomakh ผู้ทรงเข้มงวด เมตตาและปราดเปรื่องที่สุด ในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะตกอยู่ในความเงียบอันยาวนาน... ...นั่นสินะ ตอนนั้นอาจารย์เหมือนจะไม่ได้บอกไว้ "หอก" ของเมืองทองคำ มีไว้ขว้างออกไปนี่เอง