ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 542 |
|---|---|
| พลังชีวิต | 66.2% |
ไทย
Rondo of Slumber
โบนัสการรักษาเพิ่มขึ้น 4%; เมื่อทำการรักษา ผู้สวมใส่จะได้รับเอฟเฟกต์ "Vatsamonga's Vatic Vintage": พลังชีวิตสูงสุดเพิ่มขึ้น 4% และพลังชีวิตสูงสุดทุก 1,000 หน่วยของผู้สวมใส่จากส่วนที่เกิน 40,000 หน่วย จะทำให้พลังโจมตีของตัวละครของตัวเองในทีมที่เข้าร่วมการต่อสู้ในขณะนั้นเพิ่มขึ้น 0.4% โดยสามารถเพิ่มด้วยวิธีนี้ได้มากสุด 8% เอฟเฟกต์นี้จะคงอยู่เป็นเวลา 10 วินาที ซ้อนทับได้มากสุด 3 ชั้น ภายใน 5 วินาที หลังจากตัวละครในทีมที่อยู่ใกล้เคียงทำให้เกิดปฏิกิริยาแช่แข็งหรือกระจายดารา เอฟเฟกต์การเพิ่มพลังชีวิตสูงสุดและพลังโจมตีของเอฟเฟกต์ข้างต้นจะเพิ่มขึ้นอีก 75% เอฟเฟกต์ข้างต้นยังคงเกิดขึ้นได้ แม้ผู้สวมใส่อยู่ในทีม แต่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
ตัวละครที่ใช้ — สื่อเวท
เรื่องราว
อิมป์น้ำผู้ขับขานบทเพลงเพียงลำพัง ยังคงจดจำนิทานที่ตัวเองเคยได้ฟังในวัยเด็กได้เสมอ: เคยมีเด็กผู้หนึ่งถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางเกลียวคลื่น ซึ่งนั่นเป็นเรื่องราวเมื่อนานแสนนานมาแล้ว เธอสูงส่งยิ่งกว่าเหล่าธิดาแห่งผืนวารี และงดงามยิ่งกว่าสรรพชีวิตบนผืนปฐพี สิ่งที่งดงามยิ่งกว่ารูปโฉมก็คือเสียงขับร้องของเธอ และทุกครั้งที่เธอขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ เหล่ากะลาสีต่างยอมจำนนจมดิ่งสู่กระแสน้ำวน แม้แต่มหาสมุทรที่ถูกน้ำแข็งปกคลุมก็ยังต้องละลาย ซึ่งมันก็ดำเนินเรื่องเหมือนนิทานปรัมปราทั่วไป ที่เจ้าชายบนฝั่งได้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงกลางของเรื่อง เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น เต็มไปด้วยความหลงใหลและความอยากรู้อยากเห็น ได้ก้าวขึ้นฝั่งตามเจ้าชายไป เขาไม่สนใจคำทัดทานของเหล่าพี่สาว: "น้องรัก พวกบนบกเชื่อถือไม่ได้หรอกนะ" ไม่สนใจเสียงเพรียกหาของบิดา: "ลูกพ่อ ใต้ท้องทะเลคือสวนที่ให้ลูกได้ขับร้องต่างหากล่ะ" นับแต่นั้นมา เธอจึงขับขานบทเพลงเพื่อเจ้าชายผู้รูปงามท่านนั้น เพื่อเกียรติยศและความฝันอันยิ่งใหญ่ของเขา เธอใช้เสียงเพลงประดับประดางานเลี้ยงในราชสำนัก เพื่อให้เจ้าชายอวดอ้างอำนาจและความเกรียงไกร ประทานผ้าไหม อาภรณ์สีทอง และหินโมราให้แก่เธอ รวมถึงอนุญาตให้เธอนอนหลับอย่างสุขสบาย บนเบาะกำมะหยี่นุ่มเป็นพิเศษด้วย เจ้าชายทะนุถนอมเธอดั่งอัญมณีที่ล้ำค่าที่สุด และพระราชวังอันวิจิตรงดงาม ก็เปรียบเสมือนกล่องใส่เครื่องเพชรพลอยของเธอ เมื่อฟังเรื่องราวมาถึงตรงนี้ อิมป์น้ำตัวน้อยก็เอ่ยขึ้นอย่างภาคภูมิใจว่า: "แล้วตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข นิทานทุกเรื่องก็จบลงแบบนี้ทุกครั้งแหละ" ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ: "ถ้ามันจบลงแบบนี้ เรื่องนี้ก็คงไม่ถูกเล่าในชนเผ่ามาเป็นร้อยปีหรอกนะ" อิมป์น้ำตัวน้อยฟังต่อไป เรื่องราวของนิทานดำเนินไปในแบบที่เธอคาดไม่ถึง: เด็กน้อยที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่นพำนักอยู่ในราชวัง ยังคงขับขานบทเพลงเพื่อวีรกรรมอันยิ่งใหญ่ของเจ้าชาย เจ้าชายชื่นชมเสียงสูงอันไพเราะ แต่กลับไม่อาจเข้าใจถึงความโศกเศร้า ที่อยู่ภายในบทเพลงของเธอได้เลย ทักษะการขับร้องพัฒนาจนสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มีเพียงตัวเธอเองเท่านั้น ที่สัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์อันเลวร้าย เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น ไม่มีทางที่จะขับขานบทเพลงสรรเสริญโบราณ ที่ทำให้หลั่งน้ำตาได้อีกต่อไปแล้ว และไม่อาจขับขานท่วงทำนองที่ไพเราะจับใจได้อีกต่อไป น้ำเสียงของเธอนับวันยิ่งแหบพร่าลง เจ้าชายโศกเศร้าอาลัยต่อเธอ ก็เพราะเธอเปรียบเสมือนอัญมณีล้ำค่าควรเมืองที่สูญเสียมูลค่าไปแล้ว เหล่าพี่น้องในสายน้ำ ต่างคล้องแขนลอยขึ้นสู่ริมฝั่ง เพื่อร่วมไว้อาลัยแด่ความเงียบงันของเธอ: "น้องรัก ตามหาเสียงของเธอให้เจอสิ มันคือจิตวิญญาณที่แท้จริงของเธอไงล่ะ" "ถ้าไม่ได้เปล่งเสียงขับร้องอีกครั้ง เธอก็จะสลายหายไปเหมือนกับฟองคลื่น" เหล่าพี่น้องในสายน้ำได้นำสื่อเวทอันศักดิ์สิทธิ์ มามอบให้น้องสาวอันเป็นที่รักของพวกเธอ สมาชิกในเผ่าบรรลุข้อแลกเปลี่ยนด้วยหยาดโลหิต พวกเธอล่วงรู้วิถีทางนั้นมาจากภูตแห่งสายลม: "น้องรัก เสียงเพลงของเธอถูกจองจำ อยู่ในหัวใจที่เฉยชาและดูแคลนของคนผู้นั้น" "ทำให้เลือดไหลรินออกจากหัวใจของเขาซะ แล้วสื่อเวทนี้จะทำให้เธอกลับมาอยู่ข้างกายพวกเราอีกครั้ง" เด็กที่ถือกำเนิดจากเกลียวคลื่น นำสื่อเวทกลับไปยังพระราชวัง พลางรำลึกถึงการเสียสละของคนในเผ่า เงื้อคมมีดขึ้นใส่เจ้าชายผู้กำลังหลงใหลในห้วงนิทรา สองมือสั่นเทา แต่สุดท้ายก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจ บทเพลงสรรเสริญโบราณ ได้สูญหายไปในตอนจบของนิทานเรื่องนั้น ผู้เล่าเรื่องส่ายหน้าเบา ๆ และเปลี่ยนตอนจบให้กลายเป็นเสียงถอนหายใจ "งั้น นิทานเรื่องนี้ต้องการจะบอกอะไรกับพวกเราเหรอ?" อิมป์น้ำตัวน้อยถามอย่างเคลือบแคลงใจ "เรื่องราวนี้บอกเราว่า ลูกของอิมป์น้ำควรร้องเพลง เพื่อคนที่เข้าใจเสียงเพลงของตัวเองเท่านั้นไงล่ะ"