ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 565 |
|---|---|
| พลังโจมตี | 27.6% |
ไทย
Trapper's Pride
การใช้พลังกายของการวิ่งหรือใช้สกิลเคลื่อนที่ ลดลง 15%; นอกจากนี้หลังจากที่วิ่งหรือใช้สกิลเคลื่อนที่แล้ว การโจมตีปกติจะสร้างความเสียหายเพิ่มขึ้น โดยปริมาณที่เพิ่มขึ้นจะเท่ากับ 16% ของพลังโจมตี เอฟเฟกต์นี้จะหายไปหลังจากมีผล 18 ครั้ง หรือผ่านไป 7 วินาที
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
เช่นเดียวกับอสูรทะเลในคลื่นยักษ์ ที่ว่ายตามเสียงน้ำไปสู่ที่พักพิง มังกรยักษ์ที่ครั้งหนึ่งเคยปกครองดินแดนแห่งเปลวไฟนั้น ก็มีสุสานที่รวบรวมมรดกของมันด้วยเช่นกัน ที่นั่นมีกระดูกคล้ายขาแมงมุมอ่อนล้าจำนวนมาก ตั้งชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้าราวกับกรงเล็บขนาดยักษ์ จักรกลลับที่คอยเฝ้าอารักขาราตรีและดินแดนแห่งความตาย ได้รับคำสั่งให้เดินลาดตระเวนทั้งกลางวันและกลางคืน ไม่ว่าใครจะเห็นว่าที่นั่นเป็นสถานที่อันตรายอย่างยิ่งเช่นไร ผู้ส่งสารที่ฉลาดเฉียบแหลมก็ไม่ยอมสืบข่าวของที่นั่นเลย ยิ่งไปกว่านั้น เหตุใดต้องไปรบกวนศัตรูตัวฉกาจ ที่กำลังนั่งนับกรงเล็บรอวันตายอยู่ด้วยล่ะ เมื่อได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับที่แห่งนี้จากข้างกองไฟของชนเผ่า Wanjiru ก็ลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ เพราะบนโลกนี้ไม่มีศัตรูที่น่ากลัวไปกว่าพวกมันอีกแล้ว คิดว่าน่าจะหาจากซากของพวกมันได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ Wanjiru ผู้มีพละกำลังแข็งแกร่งต้องการมากที่สุดในตอนนี้ Wanjiru ผู้มีพละกำลังแข็งแกร่ง ที่แม้แต่ไม้เหล็กอายุร้อยปีก็ยังหักกลางท่อน ในชั่วพริบตายามเมื่อเธอกวัดแกว่ง แร่ดิบกลายเป็นผุยผงเมื่ออยู่ในกำมือเธอ หินยักษ์ที่ขวางทางก็ยังจำต้องยอมจำนนต่อแขนของเธอ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสิ่งของที่ทำจากโลหะที่แข็งที่สุดพวกนั้น ที่เมื่ออยู่ใต้นิ้วมือของเธอก็ไม่ต่างอะไรจากดินโคลนไร้รูป จะหาอาวุธที่เหมาะมือได้จากที่ไหนกันนะ Wanjiru ครุ่นคิดอยู่ทุกวัน จนในที่สุดก็ได้รับคำตอบ เธอกระโดดจากยอดเขา Tollan ลงไปในภูเขาไฟ หลบเลี่ยงวัตถุที่ถูกสร้างขึ้นซึ่งเคลื่อนไหวเหมือนงู และเข้าไปในซากปรักหักพังที่รกร้างมานาน เธอเดินตามร่องรอยของผู้กล้าที่เคยต่อสู้กับมังกรยักษ์ไป ร่องรอยขนาดยักษ์ที่นักสู้พวกนั้นทิ้งไว้บนหน้าผา ถ้าเธอเกิดในยุคนั้นก็คงดี เธอคิด อย่างนี้จะได้เหมือนบรรพบุรุษ ที่ทิ้งตำนานเรื่องเล่าไว้มากมาย น่าอิจฉาบรรพบุรุษของชนเผ่า ที่ได้ประลองฝีมือกับมังกรยักษ์ผู้ยิ่งใหญ่ และทดสอบศิลปะการต่อสู้กับเทพเจ้าในยุคปฐมกาล แต่สุสานอันขรุขระที่นักเล่าเรื่อง ของเผ่าได้เน้นย้ำถึงความร้ายกาจของมัน ก็เป็นแค่เศษซากของอสูรยักษ์ที่ตายอย่างอนาถ และโดดเดี่ยวเท่านั้น ขณะที่กำลังผิดหวังอยู่นั้นเอง สาวน้อยที่ยื่นมือออกไป ก็เห็นเงาของปีกที่สยายออกกำลังพุ่งเข้ามาหาเธอ เธอไม่มีเวลาพิจารณาว่าสิ่งนั้นคืออะไร ทันใดนั้นสาวน้อยก็หัวเราะเสียงดัง และต่อสู้กับเงาสีทอง ไม่จำเป็นต้องสาธยายว่าการต่อสู้นั้นหนักหน่วงเพียงใด มันคือการต่อสู้แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน และห้ำหั่นกันด้วยพละกำลัง สุดท้าย ผู้ที่เข้าสู่การต่อสู้ครั้งสุดท้ายก็คือผู้กล้าจากชนเผ่า ซึ่งเขาฉีกปีกของมังกรยักษ์ออกมา ด้วยสองมือที่เปื้อนเลือด และเงาสีทองนั้นก็หายไปหลังจากเสียงร้องโหยหวน ราวกับเป็นสิ่งที่เคยถูกสร้างขึ้นมาจริง ๆ เมื่อตั้งสติได้ เธอยังคงอยู่ในท่าเอื้อมมือออกไป ราวกับว่าเมื่อครู่นี้เป็นเพียงความฝันอันแสนสั้นเท่านั้น นั่นเป็นความฝันจริง ๆ เหรอ แขนที่หักระหว่างต่อสู้ยังคงเจ็บแปลบ ขณะชูมือขึ้นด้านบน กระดูกมังกรที่หนักอึ้งไม่รู้ว่าปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูเหมือนกับหางของอสูรยักษ์ที่เธอจับไว้ได้ในระหว่างต่อสู้ไม่มีผิด เมื่อเล่าเรื่องนี้ให้เพื่อนที่ชอบเล่าเรื่องฟัง นักบวชใหญ่ของ "จ้าวแห่งลมราตรี" ผู้นั้นก็ย่นจมูก "ภูเขาไฟใหญ่ Tollan เป็นพื้นที่ต้องห้าม คนทั่วไปเข้าไปไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเธอเพิ่งอายุเท่าไหร่เอง" ชายผู้ถือดาบประกอบพิธีกรรมพูดว่า "อีกอย่าง เธอพูดจริงเหรอ? พวกเราไม่เคยเห็นเธอชักดาบเล่มนั้นออกมาเลยนะ" "ก็ต้องจริงสิ ที่ไม่ใช้เพราะส่วนใหญ่ไม่จำเป็นต้องใช้ ใช้แค่มือก็พอแล้ว" เมื่อมองจากข้างกองไฟก่อนที่จะออกไปรบ ก็สามารถมองเห็นเงาของอสูรยักษ์ ที่มีร่างกายดำสนิทบนชายฝั่งได้ Wanjiru พูดเช่นนี้ เธอกำด้ามของกรงเล็บขาวนั้นไว้ และรอคอยสนามรบที่ควรค่าให้เธอชักดาบออกมาอีกครั้งอย่างเงียบ ๆ