ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 510 |
|---|---|
| อัตราคริ | 27.6% |
ไทย
Lone Light's Blessing
หลังจากผู้สวมใส่ใช้สกิลธาตุ จะได้รับ "Gleam of First Light": ในช่วงเวลาต่อเนื่อง จะบันทึกระยะการเคลื่อนที่ของผู้สวมใส่ โดยทุกวินาทีจะทำให้ผู้สวมใส่ได้รับโบนัสพลังโจมตีต่ำสุด 18% และสูงสุด 36% ตามระยะการเคลื่อนที่ที่บันทึกไว้ในวินาทีก่อนหน้า เอฟเฟกต์นี้จะคงอยู่เป็นเวลา 14 วินาที โดยทุก 14 วินาทีจะเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้ง และจะหายไปเมื่อผู้สวมใส่ออกจากสนาม
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
เมื่อเปลวเพลิงอันร้อนระอุที่ก่อกำเนิดขึ้นใหม่ นำพาไอร้อนที่คุกรุ่น ก้าวขึ้นมาตามขั้นบันไดหิน ที่ต่อมาถูกแผดเผาจนเกิดรอยแตกร้าวมากมาย หลังจากที่ไล่เหล่าข้าราชบริพารออกไป จนเหลือตนอยู่เพียงลำพังในท้องพระโรง เขาก็เลิกคุกเข่าต่อหน้าบัลลังก์ที่ว่างเปล่า แล้วลุกขึ้นยืน ดาบที่ถูกชักออกมาจากฝักหนัง ไม่ได้ถูกใช้งานมานานเกินไป จนถึงขั้นสูญเสียความคมเฉกเช่นในอดีตไป ทว่าผู้เป็นเจ้าของกลับดูแลรักษามันเป็นอย่างดี ตลอดเวลาหลายสิบปีที่ผ่านมา ไม่เคยปล่อยให้มีฝุ่นเกาะเลยแม้แต่น้อย แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้เก่งเรื่องการใช้ดาบเลยสักนิด สายเลือดครึ่งหนึ่งของตระกูลที่เขาดูถูกเหยียดหยาม กลับทำให้เขามีพลังเหนือกว่าคนธรรมดามากจนเกินไป ผู้คนต่างรู้ดีว่าเขาเชี่ยวชาญอักษรทองคำ สามารถควบคุมแสงสีรุ้งได้ราวกับใช้มายากล แต่กลับไม่มีใครรู้ว่าเขาสามารถประลองกำลังกับมังกรได้ด้วยมือเปล่า โอกาสในการได้รับอาวุธชิ้นนี้ออกจะแปลกประหลาดอยู่สักหน่อย นั่นคือมันจะเกิดขึ้นหลังจากที่ เหล่าวีรชนมากมายได้กวาดล้างฐานที่มั่นแห่งหนึ่งของลูกหลานมังกร ทุกคนจุดกองไฟขึ้นท่ามกลางซากกระดูกและกลไก หลังจากสุราตกถึงท้องไปไม่กี่ชาม คำพูดคำจาก็เริ่มขาดความยับยั้งชั่งใจ "เวลาเผชิญหน้ากับอสูรยักษ์ อาวุธที่ทรงพลังที่สุดย่อมเป็นดาบใหญ่สองมืออยู่แล้ว ขอแค่ดูจังหวะการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายให้ดีแล้วฟาดเข้าที่หัว ต่อให้เป็นศัตรูที่หัวแข็งแค่ไหน ก็ต้องมึนงงไปพักใหญ่แน่" "ถ้าไม่ใช่เพราะพิษบนลูกธนูของฉัน ซึมลึกเข้าไปถึงกล้ามเนื้อและกระดูกของอสูรยักษ์โง่เง่าพวกนั้น ลำพังแค่ท่าทางงุ่มง่ามนั่นของเธอ จะทำให้ดาบยักษ์มีโอกาสล็อกเป้าที่หัวของพวกมัน และโจมตีอย่างง่ายดายได้ยังไง?" "ฉันกลับคิดว่ากับดักที่ Ixquieh ใช้โฟลจิสตันมาล่อให้พวกมันเข้ามาใกล้ต่างหากที่เป็นผลงานชิ้นโบแดง พวกทหารจักรกลที่ตกลงไปต่างก็เผยช่องโหว่ออกมาตั้งนานแล้ว" "ท่าทางตอนที่พี่หลบการโจมตีด้วยกรงเล็บ หมุนตัวฟันมือเดียวกลางอากาศ แล้วขึ้นขี่บนร่างของมังกรนั้นดูน่าเกรงขามมากเลย จังหวะที่จับหัวของมังกรกระแทกเข้ากับหน้าผาก็ยอดเยี่ยมมากเหมือนกัน!" "ไม่ไหวแล้วนะ เมื่อไหร่จะได้เลิกฟังสองพี่น้องคู่นี้อวยกันเองสักที ฉันยอมฟัง Maghan เป่าขลุ่ยยังดีซะกว่า" "ถ้าคิดว่าเสียงขลุ่ยของฉันมันแย่นัก ก็อุดหูตัวเองสิ Uenuku ฉันควบคุมมือทั้งสองข้างของเธอไม่ได้หรอกนะ" "อาวุธแบบไหนใช้ดีที่สุดกันนะ? คงต้องหาคนมาตัดสินซะแล้วล่ะ!" กลุ่มคนที่กำลังโวยวายจึงหันไปมองชายผมแดงที่กำลังเดินถือเนื้อเข้ามา เขาใช้เนื้อย่างปิดปากพวกขี้เมาที่โวยวายไม่หยุดเหล่านี้ จากนั้นก็เหลือบมองหมอนั่นที่ยืนอยู่ในเงามืด "อาวุธที่ดีที่สุดงั้นเหรอ..." แน่นอนว่าชายผู้สามารถใช้อาวุธได้ทุกชนิด ย่อมไม่อาจให้คำตอบที่ทำให้ทุกคนยอมรับได้ ทว่าขณะที่ชายผู้มีเรือนผมสีเพลิงเบนสายตามาที่เขา เขาคิดในใจ ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง และคงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ ตัวเขาย่อมเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบที่สุดของอีกฝ่ายอย่างแน่นอน จะมีความเป็นไปได้อื่นใดอีก? "จริงสิ เธอไม่เคยมีอาวุธเลยใช่มั้ยล่ะ? เอาล่ะ เอาอย่างนี้ เธออยากได้อาวุธแบบไหน... เอาเป็นว่า อาวุธแบบไหนที่ดีที่สุด!" ต่อมาเขาถึงได้รู้ว่า การโยนคำถามพิลึกพิลั่นให้คนอื่น ก็เป็นหนึ่งในนิสัยอันน่าระอาของชายผู้นั้นเช่นกัน เขาตัดสินใจเลือก... ณ ที่แห่งนั้น คนที่พอใจกับคำตอบของเขา เกรงว่าคงมีเพียง Ahpub และชายที่ไม่ต้องตอบคำถามชวนปวดหัวเท่านั้น ฝ่ายหลังนั้นทำตามสัญญาที่ให้ไว้ และสัญญานั้นก็มีความหมายลึกซึ้งทีเดียว เขาใช้ไฟหลอมรวมสิ่งที่มังกรโบราณสร้างขึ้น แล้วตีให้เป็นดาบอันคมกริบมอบให้แก่เขา "การนำวัสดุที่ล่าได้มาสร้างอาวุธ ก็ถือเป็นเรื่องปกติของที่นี่ล่ะนะ" "ลองดูสิ วัสดุและจุดศูนย์ถ่วงถูกปรับให้เข้ากับร่างกายของเธอแล้ว" ดาบที่ชายผู้นั้นมอบให้ ย่อมไม่มีทางใช้งานได้ไม่ดีอยู่แล้ว หลายครั้งที่เขาเอาตัวเองเป็นเหยื่อล่อ และเคยใช้ดาบเล่มนี้ปลิดชีพศัตรูที่ดวงตายังคงฉายแววตื่นตะลึง เขาสาบานว่าจะใช้ดาบเล่มนี้ ออกล่าพวกนอกรีตทั้งหมดที่แตกต่างจากมนุษย์ เขาต้องการสร้างอาณาจักรที่เป็นของมนุษย์เท่านั้น ให้กับผู้ที่มอบดาบเล่มนี้แก่เขา ทว่าอาจเพราะไม่ได้ใช้ดาบเล่มนี้ต่อสู้มานานเกินไป ยิ่งไปกว่านั้น ในความเป็นจริงเขาเองก็ไม่ถนัดใช้ดาบสักเท่าไรด้วย ใบหน้าโกรธเกรี้ยวที่ยังคงดูอ่อนเยาว์ ของเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีแดงก่ำแวบผ่านเบื้องหน้าเขาไป ราวกับมีพลังอำนาจอันยิ่งใหญ่ดุจเทพเจ้า ทำให้ดาบสังหารคนนอกรีตเล่มนั้นหลุดจากมือของเขา และแทงทะลุหน้าอกในขณะที่เขากำลังจะร่วงหล่นลงสู่โคลนตม เขามองไปที่อีกฝ่าย ร่างกายค่อย ๆ จมลงไปในบึงโคลนสีดำสนิท "ฮ่า... นั่นสินะ อย่างนี้นี่เอง ก็... คงต้องเป็นแบบนี้แหละ" ก่อนที่เขาจะหลับตาลง กลับมีชั่วขณะหนึ่ง ที่เขาเผลอเหลือบมองไปยังด้านข้าง และเห็นแสงเพลิงของเด็กหนุ่มตาสีแดง เขามองเห็นเป็นเงาของจิ้งจอกแดงเจ้าเล่ห์ที่เผยสีหน้าเศร้าสร้อย วูบผ่านมุมหนึ่งของพระราชวังที่กำลังพังทลาย