ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 565 |
|---|---|
| พลังโจมตี | 27.6% |
ไทย
An End Sublime
เมื่อใช้สกิลธาตุ พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้น 12% เป็นเวลา 15 วินาที และได้รับ "บ่วงพันธะชีวัน" ที่มีค่า 25% ของพลังชีวิตสูงสุด โดยที่เอฟเฟกต์นี้จะเกิดขึ้นมากสุดหนึ่งครั้งในทุก 10 วินาที เมื่อ "บ่วงพันธะชีวัน" ถูกลบล้าง พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้น 2.4% ของปริมาณที่ลบล้าง เป็นเวลา 15 วินาที โดยเพิ่มขึ้นสูงสุดไม่เกิน 150 หน่วย
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
ตำนานเล่าว่า ดาบพิธีการเล่มนี้เคยเป็นของนักดนตรีท่านหนึ่ง แต่ไม่มีใครจดจำชื่อของเขาได้แล้ว เครื่องประดับวิจิตรงดงามและพลอยที่เปล่งประกาย ได้ยืนยันฐานะที่ไม่ธรรมดาของนักดนตรีผู้นี้ เล่ากันว่านักดนตรีผู้นั้น ภาคภูมิใจกับบทเพลงโบราณยิ่งใหญ่ แต่กลับไม่เคยบรรเลงบทเพลงเหล่านั้นต่อหน้าผู้อื่นเลย เพียงเพราะในโลกที่โสมมนี้ ไม่มีใครยินดีปรบมือหรือหลั่งน้ำตา เพื่อบทเพลงเหล่านั้นอีกแล้ว และไม่มีใครสมัครใจจะคัดลอกโน้ตเพลงที่ซับซ้อนเช่นนั้น... ใน Fontaine มีละครที่แสดงชีวประวัติของเขา... ไม่มีใครรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริง แต่ทุกคนล้วนรู้ละครสุขและละครโศกของเขาเป็นอย่างดี เช่นเดียวกับผู้ที่มีฐานะต่ำต้อยมากมาย เขาได้กำหนดโชคชะตาในเมืองหลักที่มีเส้นทางน้ำเชื่อมถึงกัน "ลูกศิษย์เอ๋ย! พวกเราเป็นผู้ถักทอบทเพลง เป็นผู้จูนเสียงของอำนาจ บทเพลงจะเดินหน้าตามการสั่งการของพวกเรา" "บทเพลงของเราราวกับลูกคลื่นและริ้วน้ำ และเหมือนจังหวะของกระบองกับการกอดรัดของคนรัก จะพิชิตผู้ฟังทั้งหมด" ในสถาบันโรงละครที่สูงตระหง่าน บรรดาอาจารย์กำลังอธิบายบทเพลงอันสูงส่ง คอยถ่ายทอดอารยธรรมและศิลปะให้กับลูกศิษย์ผู้โง่เขลา ตัวโน้ตและทำนองบนโน้ตเพลง ถูกเรียบเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ และบรรเลงออกมาอย่างแม่นยำ ด้วยเหตุผลและสติปัญญาอันถ่องแท้... "แต่ปณิธานของความเป็นระเบียบจะบังคับใช้ด้วยกฎเกณฑ์เพียงอย่างเดียวได้อย่างไร? ผู้บรรเลงควรร่วมทางกับผู้เหนือกว่า กลายเป็นลูกคออันสูงส่ง" "ความสูงส่งจะต้องมีพลัง เฉกเช่นขุนเขาที่มีเหล่าวิหคขับขาน เกลียวคลื่นแรงท่ามกลางลมกรรโชก และระเบียบนั้นจะต้องมีความฮึกเหิมอันยิ่งใหญ่รวมอยู่ด้วย" "จากนั้น เกียรติยศเกิดจากความฮึกเหิม ความฮึกเหิมก่อสร้างความสามัคคี ความสามัคคีเสริมสร้างระเบียบ... ประโยชน์ของบทเพลงและนักดนตรีจะต้องอยู่ตรงนี้แน่" "ความฮึกเหิมที่จะกำจัดศัตรู ความฮึกเหิมที่จะรักเพื่อนร่วมชาติ... ความรู้สึกสูงส่งเช่นนี้ได้แบ่งแยกมนุษย์ออกมาเป็นนายกับบ่าว" ต่อมา ความเข้าใจเฉพาะที่มีต่อบทเพลงและการแสดง ทำให้นักดนตรีก้าวขึ้นสู่โถงที่งดงามที่สุด เช่นเดียวกับที่ละครขับร้องกัน... ในยุคสมัยนั้น ภายใต้การสั่งการและการตัดสินใจเด็ดขาดของนักดนตรี บทเพลงได้กลายเป็นโล่และคทาของอำนาจ สยบผู้ฟังได้มากมายนับไม่ถ้วน ในยุคของทองคำ ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มไปกับความงดงามอันสูงส่ง ร่วมสุขและเศร้าไปกับความฮึกเหิมเดียวกัน แต่เมื่อสายตาของผู้คนถูกภูเขาสูงและคลื่นยักษ์ขวางกั้นไว้ เสียงร่ำไห้ของผู้ถูกกลืนกินจะกลับกลายเป็นความเงียบงัน... สักวันหนึ่ง เมื่อโรงอุปรากรสูงตระหง่านถล่มลงเพราะคลื่นสึนามิ ผู้คนจึงจะค้นพบด้วยความหวาดหวั่นว่า... ซากศพของผู้คนที่ถูกความฮึกเหิมของนักดนตรีแผดเผาจนหมดสิ้น ถูกเผยให้เห็นใต้ตอม่อในที่สุด