ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 510 |
|---|---|
| การฟื้นฟูพลังงาน | 45.9% |
ไทย
Last Singer
ภายใน 20 วินาที หลังจากใช้สกิลธาตุ ความชำนาญธาตุของผู้สวมใส่จะเพิ่มขึ้น 100 หน่วย
ตัวละครที่ใช้ — สื่อเวท
เรื่องราว
เมื่อผ่านซากปรักหักพังของวังโบราณไป จะเป็นป่าศักดิ์สิทธิ์อันเงียบสงบ ซึ่งอยู่ริมทะเลสาบ Amsvartnir ณ จุดสิ้นสุดของดินแดนรกร้าง ว่ากันว่าหากผู้ใดหักกิ่งทองคำในป่าได้ จะพบกับวังของ Seelie ซึ่งไม่อาจพบเห็นได้ในตอนกลางวัน เพราะนั่นคือเขตเงามืดที่แสงอาทิตย์ไม่อาจส่องถึง เป็นอาณาจักรในอดีตกาลที่ถูกลืมเลือนไปตามกาลเวลาและห้วงมิติ เจ้าของเดิมนั้นได้จากไปนานแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงลานเรือนที่ไม่ได้รับการดูแลมาเป็นเวลานาน และห้องโถงที่ถูกทิ้งร้าง ทว่าในพระราชวังที่เดิมควรจะไร้ผู้คนนั้น กลับมีเสียงคร่ำครวญอย่างเงียบงันของเด็กสาวแว่วมา "ช่างฝีมือแห่งสรวงสวรรค์เคยใช้สายพิณทองถักทอชะตากรรมของสรรพสิ่ง" "มันคือแผนการอันศักดิ์สิทธิ์ของสวรรค์ ขอเพียงทำตามก็จะพบกับความสุขทางโลก" "แต่ทว่าคนโง่เขลานั้นก็ฝันได้เช่นกัน ในฝันนั้นเธอเห็นอนาคตในอีกแบบหนึ่ง" "เธอเห็นนักบุญตั้งตนเป็นศัตรูกับสวรรค์ โดยอยู่บนหอคอยสูงที่ผู้คนสร้างขึ้นมา" "เธอเห็นอสูรตัวใหญ่เท่าภูเขากำลังหลุดพ้นจากพันธนาการของโลก ท่ามกลางเสียงคำรามก้อง" "เธอเห็นดวงจันทร์สามดวงส่องสว่างทั่วท้องทะเล มังกรยักษ์โบราณทะยานบินขึ้นสูงราวกับคลื่นน้ำ" "ทั้งหมดนี้หายไปหลังตื่นจากฝัน ราวกับว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน" "เหลือเพียงแววตาที่ไม่อาจบรรยายได้ จากดวงตาที่สุกสกาวดุจแสงดาวคู่นั้น" "มันคือความรักเหรอ? หรือว่าเป็นความฟุ้งซ่านที่ผสมไปด้วยความหวัง ความทะเยอทะยาน และความอยากตาย?" "แต่มันไม่ได้สำคัญอีกต่อไป เรื่องราวของพวกเขาได้ปิดม่านลงแล้ว และกลายเป็นบทเพลงสุดท้ายของสรวงสวรรค์" "เสียงจักจั่นของค่ำคืนฤดูใบไม้ร่วงในอดีต เป็นบทเพลงแห่งการเนรเทศ และเป็นเพลงที่เก่าแก่ที่สุดของมนุษยชาติ" "พวกเขาสูญสิ้นบ้านเกิดที่ร่างกายและจิตวิญญาณสถิตอยู่ คงเหลือเพียงบทเพลงและความทรงจำ" "ผู้ขับขานบทเพลงคนสุดท้าย Seelie ตนแรก นั่งดีดพิณอยู่ในห้องโถงของเหล่าทูตสวรรค์" หมาป่าที่เคยบุกเข้ามาที่นี่ได้จากไปนานแล้ว เหลือไว้เพียงความฝันที่ไม่สมบูรณ์และกำลังไล่ตามภาพมายา