ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 510 |
|---|---|
| ความชำนาญธาตุ | 165 |
ไทย
Starfire Upon the Snowplains
ภายใน 12 วินาที หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาธาตุ พลังโจมตีของผู้สวมใส่จะเพิ่มขึ้น 16%; ภายใน 12 วินาที หลังจากทำให้เกิดปฏิกิริยาประกายดาว ความเสียหายปฏิกิริยาประกายดาวที่ผู้สวมใส่สร้าง จะเพิ่มขึ้น 16% เอฟเฟกต์ข้างต้นยังคงเกิดขึ้นได้ แม้ผู้สวมใส่อยู่ในทีม แต่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
"หลายศักราชก่อน เชื้อพระวงศ์ภูตท่านหนึ่งเคยได้รับการสักการะอยู่ในเงามืดอย่างเงียบงัน" "หัตถ์แห่งการกวาดล้างได้ปลิดชีพเขา ทิ้งไว้เพียงนามสกุลเก่าแก่ และซากศพที่ถูกลืมเลือนเอาไว้" ในเกมแห่งการเอาชีวิตรอด บทกวีแห่งความรุ่งโรจน์เช่นนี้ ย่อมต้องถูกปกคลุมไปด้วยฝุ่นธุลี เด็กหนุ่มผู้พ่ายแพ้ยิ้มทะเล้น ก่อนจะหยิบเอาคำยกยอในคำทำนายมาดัดแปลงใช้แบบผิด ๆ ถูก ๆ "ไข่มุกแห่งดินแดนเถ้าถ่าน ท่านผู้มีนามสกุลอันสูงศักดิ์ ท่านสุภาพสตรี ท่านผู้เป็นที่เคารพ" "เราทั้งสองแต่เดิมไม่มีความบาดหมางต่อกัน ก็แค่เป็นการประลองพละกำลัง ที่ไม่เกินขอบเขตเท่านั้น" "ถึงผลแพ้ชนะจะตัดสินแล้ว ไม่สู้มาจับมือสงบศึก แล้วร่วมกันชำระล้างฝุ่นผงอันโสมมบนถนนสายยาวแห่งนี้กันดีกว่า" "การทำแบบนี้ย่อมได้รับการสรรเสริญจากเหล่าผู้คนในกองเถ้าเตาไฟ และทำให้พวกนายท่านผู้แสร้งมีคุณธรรมต้องขวัญหนีดีฝ่อ" เด็กสาวผู้เปรียบดั่งไข่มุกทำหน้าเชิดหยิ่ง ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงข่มขู่: "ฟังให้ดีนะ เจ้าพวกเถ้าถ่านและแมลงชั้นต่ำแห่ง Kitezhgrad พวกมนุษย์ที่รู้จักแต่การลักขโมย:" "จำความพ่ายแพ้ของตัวเองเอาไว้เถอะ ก่อนที่ความอดทนของหล่อนจะหมดลง จงทำตามสัญญาที่เดิมพันไว้แล้วไสหัวไปซะ" "เจ้ายังต้องจดจำชื่อตระกูลนี้ไว้ เพราะมันจะทวงคืนทุกสิ่งที่สูญเสียไปอย่างแน่นอน" "สักวันหนึ่ง จะไม่มีใครกล้าเรียกขานนามอันศักดิ์สิทธิ์ของทายาทแห่งราชวงศ์ตรง ๆ อีกต่อไป" เด็กหนุ่มไม่แยแสต่อความพ่ายแพ้ เขายังคงมองการต่อสู้กับความไม่เป็นธรรมเป็นเพียงเกม ยิ่งทำยิ่งเป็นที่สรรเสริญ และกลายเป็นผู้ชี้นำบนเส้นทางแห่งความเที่ยงธรรม ทว่าเด็กสาวกลับเติบโตขึ้นท่ามกลางความทารุณ เธอสถาปนาชื่อ "ผู้ผลาญนคร" ขึ้นเป็นฉายา และได้รับการยกย่องให้เป็นราชินีแห่งความพินาศและความว่างเปล่า เมื่อปะทะกันอีกครั้ง การประชันฝีมือในอดีตได้แปรเปลี่ยนเป็นการต่อสู้ ที่เกี่ยวพันกับความปลอดภัยของชาวเมือง ผลแพ้ชนะในวันวานกลับตาลปัตร เมื่อเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ต่างชื่นชมซึ่งกันและกัน ความเห็นใจของผู้นำทางก็พลันบังเกิดขึ้น ไร้ซึ่งความเจ้าเล่ห์เหมือนแต่ก่อน เก็บซ่อนท่าทีทีเล่นทีจริง ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยสีหน้าเคร่งขรึมและจริงใจ: "นามสกุลอันสูงส่งในตอนนี้ กลับถูกผู้ที่มีเจตนาแอบแฝงปั้นแต่งให้เป็นธงอันว่างเปล่า จนทำให้เจ้าต้องสูญเสียทุกสิ่งไปในท้ายที่สุด" "แต่ผู้คนในปัจจุบันก็ยังคงยินดีที่จะให้อภัยเจ้า ในนามของเถ้าถ่าน Kitezhgrad หรือแม้แต่ Snezhnaya" แม้จะพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของศัตรูที่ตนเคยเอาชนะในอดีต แต่หญิงสาวที่งดงามดั่งไข่มุกกลับยังคงมีสีหน้าอันหยิ่งทระนง เชิดหน้าชูคอขึ้นสูง: "ผู้ผลาญนครและผู้ติดตามของเธอ จะไม่มีวันสวามิภักดิ์ต่อ Snezhnaya ดินแดนแห่งเถ้าถ่านไม่ใช่ที่พำนักอันคู่ควรสำหรับทายาทแห่งราชวงศ์" "ต่ำช้า แสร้งว่ามีเมตตา จอมปลอม... นักฉวยโอกาสในหน้าประวัติศาสตร์ ไม่มีวันคู่ควรที่จะพูดถึงคำว่าประนีประนอม หรือการให้อภัยหรอก" การพบกันครั้งที่สามซึ่งเป็นดั่งแผนการที่วางไว้ ได้กลายเป็นการกลับมาพบกันครั้งสุดท้ายของทั้งสอง หัวใจแห่งการทำลายล้างที่กำลังเต้นระรัว ในตอนนั้นมันได้กลายเป็นดินปืนไปแล้ว และเตรียมจะใช้รถไฟที่มุ่งหน้าไปยังเตาหลอม เพื่อสาดส่องเส้นทางสุดท้ายของสรรพชีวิต ผู้ผลาญนครและผู้ติดตามของเธอ วางแผนระเบิดทำลายคบเพลิง Kresnik เพื่อให้ Snezhnaya ร่วมฝังศพให้แก่นามสกุลอันเก่าแก่ของเธอ ผู้นำทางที่เปรียบดั่งดาบอันคมกริบ บรรพบุรุษผู้ก่อตั้ง Luchkin ได้นำพาผู้คนเข้าหยุดยั้งความบ้าคลั่ง ของเหล่าผู้ก่อจลาจลอีกครั้ง เกี่ยวกับการต่อสู้ครั้งสุดท้ายนั้น ในเรื่องเล่าที่สืบทอดมาถึงรุ่นหลัง ได้รับการตีความไปมากมายนับพันรูปแบบ เพียงเพราะเหล่าผู้ติดตามของผู้นำทาง ยังคงบอกเล่าและขับขานเรื่องราวในอดีตนั้น อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยมาตลอดนับร้อยปี: "น่าเสียดายที่ความปรานีของเขา กลับทำให้ผู้ผลาญนครเคียดแค้น น่าเศร้าที่คุณธรรมของเขา ไม่อาจทำให้เหล่าผู้ก่อจลาจลสำนึกผิดได้เลย" "ในขณะที่การต่อสู้กำลังอยู่ระหว่างคุมเชิงกัน ทั้งสองพากันกระโจนขึ้นไปบนเตาหลอม สุดท้ายก็ร่วงหล่นลงสู่เปลวไฟดับสิ้นไปพร้อมกัน" เมฆหมอกหนาทึบที่ปกคลุมทุ่งร้างเยือกแข็ง ได้สลายไปพร้อมกับแสงอรุณที่พรั่งพรูออกมาจากการร่วงหล่นในครั้งนั้น ผลแพ้ชนะในอดีตได้ข้อสรุปแล้วหรือไม่ ดาบอันแหลมคมและไข่มุกเจิดจรัสแห่งดินแดนเถ้าถ่าน ต่างตกอยู่ในห้วงนิทราที่ไม่มีใครอาจล่วงรู้ได้อีกต่อไป ความมืดมิดปกคลุมดวงตาของพวกเขา โชคดีที่ดาบล้ำค่าซึ่งร่วงหล่นลงสู่ผืนดิน ถูกใครบางคนหยิบขึ้นมาจากชั้นหิมะอันบางเบา "ดาบยาวที่เฝ้าพิทักษ์ผู้คนทั้งหลายเอ๋ย วิถีทางที่เจ้าชี้นำ ย่อมต้องกลายเป็นกฎเกณฑ์ที่ผู้คนในภายภาคหน้ายึดถือปฏิบัติ"