ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 674 |
|---|---|
| ความแรงคริ | 44.1% |
ไทย
Deathly Pact
ความแรงคริเพิ่มขึ้น 20%; เมื่อค่าบ่วงพันธะชีวันเพิ่มขึ้น ผู้สวมใส่จะสร้างความเสียหายเพิ่มขึ้น 16% โดยเอฟเฟกต์นี้จะคงอยู่ 6 วินาที ซ้อนทับได้สูงสุด 3 ชั้น
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
"ความจริงใจและความขยันจะนำมาซึ่งผลตอบแทนอย่างแน่นอน คุณแม่น่ะ มักจะสอนพวกเราเช่นนี้เสมอ" "แต่คนที่ชอบความจริงใจมักเป็นพวกต้มตุ๋น ส่วนคนที่ขยันก็จะถูกคนอื่นหลอกใช้อยู่เรื่อยไปแน่นอน" "คุณแม่ ที่แท้แม่ก็เป็นคนโกหกด้วยสินะ ไม่งั้น ทำไมแม่ถึงถูกฝังอยู่ที่นี่ล่ะ?" "เพราะงั้น คุณแม่ ขอบคุณนะคะ ในที่สุดตอนนี้หนูก็เข้าใจคำสอนที่แท้จริงของแม่แล้ว..." ก่อนที่ท่อนไม้จะกลายเป็น "ด้ามขวาน" เราต้องไม่ตระหนี่ในทรัพย์ และอย่ายึดติดกับศักดิ์ศรี ทั้งชุดทางการที่ทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก หรือผ้าขาดที่เปื้อนคราบน้ำมันและเลือด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเครื่องแต่งกายที่จำเป็นในการไต่เต้าขึ้นไปสู่จุดสูงสุด ในยุคสมัยนั้น... ไม่สิ แม้จะล่วงเลยไปเป็นพันหรือหมื่นปีก็ตาม... ก็มักจะมีวัยรุ่นที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เร็วเกินไป และตกอยู่ภายใต้สิ่งที่เรียกว่าการอยู่รอดของผู้ที่เหมาะสมที่สุด ผู้ซึ่งจะกลืนกินความจริงใจ ความหวัง และความฝัน แล้วแปรสภาพเป็นสัตว์ประหลาดอันงดงามแห่งเมืองบนผืนดิน เมืองทั้งสองแห่งที่ซึ่งแสงแดดส่องถึงและส่องไม่ถึงนั้น ต่างเป็นแหล่งล่าสัตว์ที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพืชน้ำ "วี้ดวิ้ว คุณหนูบ้านไหนกันที่กรุณามาเยี่ยมเยือน Fleuve Cendre ของพวกเรา" และแน่นอนว่าหญิงสาวตระกูลขุนนางที่หลงเข้าไปใน Fleuve Cendre ก็เป็นเหยื่อที่ควรค่าแก่การถูกแขวนไว้เหนือเตาผิงมากที่สุด... ความกลัวปกคลุมราวกับเมฆที่บดบังแสงจันทร์ ทำให้ดวงหน้าของเธอที่เคยงดงามเริ่มหมองหม่น สัตว์ประหลาดคิดในใจ เธอจำหน้าสัตว์ประหลาดได้ แต่สิ่งที่ออกมาจากปากคือ เขาดูออกได้ยังไงทั้ง ๆ ที่เธอปลอมตัวอยู่ "คุณดูไม่คุ้นชินกับการโกหกแม้แต่น้อย แค่นี้ก็ยอมรับแล้วว่าเป็นคนจากภายนอกไม่ใช่เหรอ?" "...ยังไงซะ เสื้อผ้าของคุณก็ไม่เปื้อนคราบเขม่าควัน ไม่มีน้ำมันเครื่อง และไม่เคยเปื้อนเลือดเลย..." เขาคิดพลางยื่นมือไปหาหญิงสาว ใช่แล้ว โอกาสดี ๆ แบบนี้จะพลาดไม่ได้เด็ดขาด ใยแมงมุมทิ้งตัวลงมาจากยอดเมฆเงียบ ๆ ฉันจะใช้มันเพื่อเข้าไปอยู่ในตระกูลที่ยิ่งใหญ่และเรืองอำนาจที่สุด บันไดที่นำไปสู่ยอดเมฆ กุญแจที่ไขเปิดประตูไข่มุก จะปล่อยให้เธอไปจากฉันไม่ได้เด็ดขาด... ฉันปล่อยให้เธอจากไปไม่ได้เด็ดขาด... "Leticia ฉันชื่นชมจิตวิญญาณอันสูงส่งของเธอ" ขณะที่พูดออกมานั้น เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติที่น่าอึดอัด แต่เขาก็ยังคงพูดต่อไป... ... ทุกสิ่งล้วนมีลางบอกเหตุ นั่นคือค่ำคืนก่อนที่พายุฝนจะมาเยือน แต่เขากลับพร่ำพรรณนาถึงความปรารถนาที่เห็นแก่ตัวผิดไปจากทุกที: "Leticia เธอเคยจินตนาการถึงโลกที่เป็นแบบนี้มั้ย" "ที่นั่นมีดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้ากว่าเป็นสามเท่า และดินแดนอันอุดมสมบูรณ์ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ไม่รู้จบ" "ผู้คนเป็นอิสระเหมือนนกที่โบยบิน ไม่มีการแบ่งแยก ไม่มีการหลอกลวงหรือปล้นชิง" "พวกเราบินข้ามผ่านทุ่งกว้างอันไร้ขอบเขต หรือไม่ก็แม่น้ำลำธาร ยอดเขาสูงหรือหุบเขาลึก" "จนกระทั่งเราพบต้นไม้ของเรา และสร้างบ้านที่เป็นของเราไว้ที่นั่น" "ไม่ต้องถูกใครรบกวน และไม่ต้องกังวลกับเรื่องใด..." บางทีตอนนั้นเขาอาจปักใจเชื่อไปแล้วว่า ความหวังที่เคยเลือนรางได้สลายหายไปราวกับควันแล้ว หรืออาจจะจมดิ่งสู่ความเงียบงันและแอ่งเลือดไป เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ของพวกเขา "Leticia ที่รัก ลองคิดถึงพวกเด็ก ๆ สิ ต้นกล้าที่เพิ่งเกิดใหม่เหล่านั้น" "พวกเขาไม่ควรเกิดมาท่ามกลางเสียงปืนใหญ่ หรือเติบโตท่ามกลางโคลนเลนและน้ำสกปรก" "หรือว่าจะต้องใช้น้ำตาแห่งความโกรธแค้น และคำสาปแห่งความเกลียดชังมาหล่อเลี้ยงเด็ก ๆ" "ทิ้งไว้เพียงแค่ความฝันอันน่าสับสน หรือภารกิจในอนาคตที่ไม่อาจล่วงรู้ได้ไว้ให้พวกเขาสืบทอดต่อไปล่ะ?" แต่ไม่ต้องกังวลหรอกนะ ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว อนาคตของพวกเรา... อนาคตของฉัน ไม่น่าจะมีปัญหาหรอก พอคิดถึงตรงนี้ เขาก็รู้สึกถึงความผิดปกติที่คุ้นเคยดี ... ในเวลานั้นเขาไม่ได้ร่วมเดินทางกับชนชั้นสูงมานานแล้ว เมื่ออีกฝ่ายถามถึงเหตุผลที่เขาทรยศ "เพื่อให้ได้รับรางวัล และไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งที่สูงขึ้น", "เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเธอกับลูกสาว" เขาจำไม่ได้แล้วว่าอันไหนคือข้ออ้างที่พลั้งปากพูดออกมา และอันไหนคือเหตุผลที่แท้จริง ถึงยังไง เมื่อพูดโกหกซ้ำ ๆ เป็นพันเป็นหมื่นครั้ง แม้แต่คนที่พูดโกหกเองก็จะพลอยเชื่อว่าเป็นเรื่องจริงไปด้วย ดังนั้น เมื่อภรรยาถามคำถามเดียวกันนี้กับเขาในตอนท้าย เขาจึงยังคงไม่เข้าใจ แต่เขาจำได้ว่าเขาเคยสัญญากับเธอไว้ อย่างน้อยทั้งสองคนก็ยังสามารถรักษาสัญญาในตอนแรกเอาไว้ได้