Wanderer's Troupe

ตราสัญลักษณ์รูปดอกไม้เล็ก ๆ ดูเหมือนจะมีเสียงเพลงลอดออกมา ในหมู่คณะดนตรีนั้นมีนักดาบที่มีเสน่ห์อยู่ เธองดงามยิ่งกว่าแสงประกายแสงที่สะท้อนจากผิวน้ำ และสง่ายิ่งกว่ารุ่งอรุณยามเช้า เมื่อใดก็ตามที่เธอกวัดแกว่งดาบ เสียงดนตรีจะประสานตามไปด้วย จุดสิ้นสุดของแต่ละเพลงและการเต้นรำคือดวงอาทิตย์หลังฝนตก ทุกสิ่งอยู่ในจุดที่เหมาะสม ไม่มีเสียงรบกวนจากทั้งบนและล่างเวที ทั้งดนตรีและดาบของเธอนั้นล้วนทำให้ถึงตายได้ เพราะว่ามันต่างเป็นสิ่งที่สวยงาม ผู้ชมของเธอนั้นมีอยู่สองคน เมื่อผู้ฟังเป็นวายร้าย เสียงเพลงจะล่องลอยห่างจากเวทีไปไกลแสนไกล

ขนนกสีฟ้าประดับคันธนูขนาดใหญ่ อยู่รอดจากสภาพอากาศมาจนถึงทุกวันนี้ ตอนที่สั่นไหวอยู่ในอากาศ ดูเหมือนจะมีเสียงดนตรีลอดออกมา นักเล่นพิณของคณะนั้นยังเป็นมือธนูชั้นเซียนอีกด้วย ว่ากันว่าเขาสามารถใช้เสียงอันอ่อนโยนของพิณเพื่อหลอกล่อนกที่บินบนฟ้า และยิงธนูให้ร่วงลงมาได้ ว่ากันว่าเมื่อเขาเล่นพิณเพื่อล่อนกนั้น เขาไม่เคยมองไปยังท้องฟ้าเลย บางคนบอกว่านี่คือความมั่นใจในตนเองของนักดนตรี ในขณะที่คนอื่นบอกว่ามันเป็นความเมตตาของนักล่า ในที่สุดนกที่น่าสงสารก็กลายเป็นลูกธนูของนักเล่นพิณ และเสียงของพิณก็กลายเป็นเสียงของนก

นาฬิกาทรายของคณะดนตรี นอกจากนี้มันยังเป็นพิณอีกด้วย เมื่อเวลาผ่านไปเสียงดนตรีก็จะยิ่งหดหู่มากขึ้น เมื่อการแสดงมาถึงจุดสิ้นสุด คณะดนตรีจะเล่นพิณนี้ เมื่อเวลาผ่านมาจนถึงจุดจบ เสียงของพิณก็จะยิ่งหนักเข้าไปอีก เมื่อเสียงของพิณลดต่ำและจบลง คณะดนตรีก็จะสิ้นสุดการแสดง เช่นเดียวกับการที่ไม่มีงานเลี้ยงใด ๆ บนโลกนี้ที่ไม่เลิกรา คณะดนตรีเองก็มีจุดสิ้นสุดเหมือนกัน เมื่อชะตากรรมได้เอาชนะเหล่าสมาชิกของคณะทีละคน ๆ และเครื่องดนตรีถูกฝังลึกอยู่ในกองฝุ่น นาฬิกาทรายก็จบการบันทึกครั้งสุดท้ายของคณะดนตรี

กาต้มน้ำที่มีรูปร่างพิสดาร มันสามารถเปล่งท่วงทำนองแปลก ๆ ออกมาขณะเทน้ำ ดนตรีจะอยู่กับชีวิตของสมาชิกในวงไปเสมอ ไม่เว้นแม้แต่ตอนดื่มน้ำ ในตำนานอันเก่าแก่เล่าว่าคณะดนตรีนั้นครั้งหนึ่งเคยออกเดินทางไปทั่วประเทศ ดาบและธนูของพวกเขาก็คือขลุ่ยและพิณ พวกเขาแสดงให้ทั้งแขกและผู้ร้ายชม พวกเขาเดินทางผ่านทะเลทรายและก้าวสู่ทะเล Mare Jivari ที่ลุกโชติช่วง เสียงพิณที่สะท้อนออกมาในกาต้มน้ำนั้นเป็นเครื่องเตือนใจพวกเขา "รอยเท้าของเรามีความหมายเหมือนกันกับจังหวะที่ไม่มีที่สิ้นสุด" "ที่ไหนมีเสียงดนตรี ที่นั่นก็จะมีพวกเรา"

หมวกทรงสูงที่สวยงาม ผ่านช่วงเวลามาหลายปีมันก็ยังคงสวยงามดึงดูดผู้คน ฟังให้ดี ๆ เหมือนจะมีท่วงทำนองโบราณสะท้อนอยู่ข้างใน หลายพันปีก่อน คณะดนตรีร่อนเร่ไปทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่มีกระดาษโน้ตเพลงแม้แต่แผ่นเดียวในคณะ สิ่งที่พวกเขาเห็นคือสิ่งที่พวกเขาขับร้อง และสิ่งที่พวกเขาได้ยินคือสิ่งที่พวกเขาเล่น ต่อมา เมื่อคณะดนตรีเริ่มตระหนักถึงความกว้างใหญ่ของโลก "บนโลกนี้ช่างมีเรื่องราวให้พวกเราขับร้องมากมายเหลือเกิน" จากนั้นสมาชิกเปลี่ยนข้อความเป็นคำพูด และบันทึกการเดินทางของพวกเขาในหนังสือ หนังสือเล่มนี้ หัวหน้าวงดนตรียังคงกำไว้ในมืออย่างแน่นหนา แม้หลังจากที่ชีวิตของเขาจบลง