Viridescent Venerer

ดอกไม้ป่าสีขาวที่ครั้งหนึ่งเคยเบ่งบานไปทั่วโลก แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีความแห้งกร้านและยังมีกลิ่นหอมสดชื่น ในสมัยที่สัตว์ป่ายังคงเดินเตร่ทั่วโลกและมอนสเตอร์ยังไม่ได้ปรากฏ นายพรานจะใช้ดอกไม้นี้เพื่อปกปิดกลิ่นของมนุษย์ ว่ากันว่าหากต้องการจะตามหานายพรานที่ทั้งเงียบและอ่อนโยนนั้น เพียงแค่หลับตาและเดินเท้าเปล่าตามกลิ่นหอมอันเบาบางของดอกไม้ในป่า ต้องเดินให้เงียบเหมือนนักล่า เพื่อที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้ใบไม้ส่งเสียงใต้ฝ่าเท้า และเตือนให้นักล่ารู้ถึงการมาถึง อีกตำนานหนึ่งกล่าวว่า: ผู้ที่หาตัวนายพรานพบในตอนท้ายเป็นเด็กผู้ชาย ในเวลานั้นความหายนะเพิ่งจะเกิดขึ้นกับอาณาจักรโบราณและความทุกข์ยากได้แผ่กระจายไปทั่วทั้งแผ่นดิน

ขนนกนักล่าสีสดใสและสะอาด เคยเป็นวัสดุที่ดีสำหรับขนหางของลูกธนู ในอดีตเมื่อลูกธนูของนักล่าเจาะทะลุเป้าหมาย เธอจะเดินลงมาและลูบที่ขนของมันเบา ๆ จนกว่าชีวิตของมันจะดับไป เพราะเธอรู้ดีว่าวันหนึ่งดวงวิญญาณของเธอ ก็จะไปยังที่ที่เหยื่อของเธอไปเช่นกัน เธอเชื่อว่าในตอนจบของชีวิตเธอ เธอจะตื่นขึ้นจากความเป็นจริง และรวมตัวกับเหล่าผู้คนที่ไม่อยู่ในโลกนี้แล้วในสถานที่ที่กว้างใหญ่ไร้ขอบเขต แต่เธอก็เชื่อว่าในตอนที่ลูกธนูของเธอเจาะเข้าไปในตัวอสูรที่กำลัง ไล่ล่าเด็กชาย เธอฟังคำขอของเขาอย่างตั้งใจ เพื่อการแก้แค้น เพื่อความเจ็บปวด แต่ไม่ใช่เพื่อความอยู่รอด เพื่อธรรมชาติ หลังจากล่าสัตว์ประหลาดที่อัปลักษณ์ ตนเองได้สูญเสียพื้นที่การล่าสัตว์ที่ไม่มีขอบเขตในตอนท้ายของชีวิตไปแล้ว

อุปกรณ์ขนาดเล็กที่จะชี้ไปยังทิศทางที่ถูกเสมอ ว่ากันว่า เมื่อนายพรานเดินเงียบ ๆ ในทุ่งหญ้าด้วยเท้าเปล่า หญ้าที่อยู่ใต้เท้าของเธอจะบอกเธอว่านกบนต้นไม้เห็นอะไร และโคลนที่เธอเหยียบย่ำจะบอกเธอว่ารากในพื้นดินนั้นได้ยินอะไร ว่ากันว่า นับตั้งแต่ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นกับประเทศโบราณเป็นต้นมา ต้นไม้และใบหญ้าก็ไม่เอ่ยปากพูดอีกต่อไป เพราะว่าเทพแห่งป่าไม้นั้นได้ตายในหายนะครั้งนั้นไปแล้ว หลังจากนั้นมา เธอก็พึ่งพาเครื่องมือนี้ขณะออกล่ามาโดยตลอด หลังจากยอมรับคำขอของเด็กชาย จากนี้เธอจะไม่ล่าสัตว์หรือนกอีกต่อไป แต่เป็นเหล่าอสูรที่ออกมาจากประเทศโบราณและนำพาภัยพิบัติและความเจ็บปวดไปสู่พวกมัน

ภาชนะที่แข็งแรงมากและอุดรอยรั่วไว้อย่างดี นักล่าในตำนานเคยใช้มันเพื่อรวบรวมเสียงกระซิบข้างกองไฟ บางครั้งนายพรานจะได้กลิ่นของคนอื่นโชยมาท่ามกลางคืนที่มืดมิด เธอผู้ไม่เกรงกลัวแม้การเผชิญหน้ากับฝูงหมาป่าหรืออสูร แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการเผชิญหน้าเหล่านั้นคือการพูดคุยกับผู้อื่น รอบกองไฟ ในตอนนั้นนายพรานได้ลืมไปแล้วว่าภาษามนุษย์นั้นพูดอย่างไร แม้ในอนาคตเธอก็ได้รับมอบหมายให้เป็นนักล่า Viridescent Venerer ก็ยังไม่มีใครได้ยินเสียงของเธออยู่ดี เหมือนกันกับที่เธอไม่เคยทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้เลย ...ในคืนนั้น เธอนำเสียงหัวเราะที่เธอได้ยินใส่ลงไปในถุงน้ำของตน ภายในระยะเวลาหลายปี เธอจะฟังเสียงในถุงน้ำทุกครั้งที่เธอรู้สึกเหงา

พวกนายพรานที่ไม่เคยเปื้อนเลือดเลยแม้แต่หยดเดียว ในตำนานพื้นบ้าน มันเป็นของราชานายพรานผู้ไร้มงกุฎ กฎของนายพรานคือการไม่เป็นปฏิปักษ์ต่อแผ่นดินและป่า แต่คือการเป็นเหมือนส่วนหนึ่งของธรรมชาติ ว่ากันว่าครั้งหนึ่งเคยมีนกมาทำรังอยู่บนหัว ไม่มีใครสามารถปราบนายพรานที่เก่งที่สุดลงได้ เพราะว่าสิ่งเดียวที่เหนือกว่าเขาคือธรรมชาติ ต่อมาสีเขียวของหมวกนักล่านี้กลายเป็นหายนะ ท่ามกลางเหล่าอสูร ทำให้พวกมันกลัวเป็นอย่างมาก