Shimenawa's Reminiscence

เครื่องรางที่สานจากหัตถกรรมการทอ ที่เรียกว่า "Mizuhiki" ว่ากันว่า สามารถเชื่อมต่อการอธิษฐาน และโชคชะตาผูกพันให้แน่นแฟ้นได้ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ฉันได้เรียนรู้วิธีการดูแลศาลเจ้าจากท่านจิ้งจอกผู้รอบรู้ ตอนนั้น ฉันเป็นมิโกะตัวเล็กๆ จากหมู่บ้านประมงที่เพิ่งมาถึง Narukami ฉันทึ่มกว่ากาน้ำชา แถมยังเอาแต่ใจ และยังอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็ก ๆ อีก มักงุนงง สงสัยแบบเด็ก ๆ ต่อคำพูดที่สูงส่ง แต่เข้าใจยากของท่าน Saiguu ตลอดเวลา "ทุกสิ่งบนโลกนี้ล้วนเชื่อมโยงซึ่งกันและกัน จึงเกิดเป็นภาพลวงตา ที่ทุกคนปรารถนาขึ้น" "ส่วนเครื่องราง ไม่มีความสามารถที่จะทำให้ปรารถนาเป็นจริงได้ แต่กลับอาศัยความเชื่อมโยง ทำให้เป็นนิรันดร์ได้" เมื่อเห็นใบหน้าที่ฉงนสงสัยและไม่เข้าใจของฉัน ท่าน Kitsune ก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ แล้วใช้บ้องยาสูบเคาะหัวของฉันเบาๆ จากนั้นก็เปลี่ยนหัวข้อทันที: "Hibiki เจอคนที่มีชะตาผูกพันซึ่งกันและกันแล้วใช่ไหม?" "ฉันจะไปมีชะตาผูกพันอะไรกับคนป่าเถื่อนพวกนั้นได้ยังไง!" "โอ้ จริงเหรอ?" แต่สุดท้าย ความมืดได้บดบังทุกสิ่ง สิ่งที่เรียกว่าโชคชะตาผูกพัน ก็หายไปเช่นกัน

ศรกำจัดปีศาจที่ศาลเจ้าใช้อธิษฐาน ขับไล่สิ่งชั่วร้าย ว่ากันว่า สามารถขับไล่ และทำลายปีศาจในใจได้ทั้งหมด คนเรามักพูดว่า ศรกำจัดปีศาจสามารถขับไล่สิ่งชั่วร้ายได้ แต่ความชั่วร้ายเป็นสิ่งที่เรานึกคิดขึ้นมาเอง ความชั่วร้ายเกิดขึ้นจากจิตใจของคน ที่กลัวจนเพ้อกันไปเอง ท่าน Saiguu จากไปนานแล้ว ส่วนฉันก็ไม่ใช่มิโกะฝึกหัดของศาลเจ้า Grand Narukami อีกต่อไป ทุกครั้งที่หยิบกล้องยาสูบว่างเปล่าอันนั้นขึ้นมา ความเวิ้งว้าง และความเจ็บปวดมักวนเวียนอยู่ ไม่ยอมไปไหน ราวกับวิญญาณ ได้ครอบครองคนที่ควรค่าต่อการคิดถึง แต่กลับสูญเสียคนที่ไม่สามารถไม่คิดถึง วันเวลาได้หมุนเวียนเปลี่ยนผันไปอย่างต่อเนื่อง ความเงียบ และสงบ เงาสีขาวของท่านจิ้งจอกที่ค่อย ๆ หายเข้าไปในความมืดยังคงตราตรึงอยู่ในฝันของมิโกะ ท่านเท็งงุผู้ยิ่งใหญ่ ก็จากไปเพราะรู้สึกผิด และโมโหที่ตนเองคุ้มครองรักษาได้ไม่ดี ทิ้ง Teruyo ไว้เพียงลำพัง Harunosuke จากไปยังประเทศอื่นด้วยความโกรธ และโศกเศร้า ส่วน Nagamasa ก็ได้เข้าร่วมกับ Shogunate เพื่อต้องการล้างคำสบประมาทของ Mikoshi ส่วนชายที่สอนทักษะธนูให้ฉันที่ป่าแห่งเทพ รับฟังคำสัญญาที่ไร้เดียงสาใต้กิ่งซากุระสีแดงของฉัน ไม่ว่าจะช้าหรือเร็ว เขาก็ต้องกลับมายืนอยู่ต่อหน้าฉัน ถึงแม้เลือดที่สาดกระเซ็นจะทำให้ดวงตาของเขาต้องบอด หรือจะทำให้เขากลายเป็นอสูรร้าย... ฉันจะใช้ธนูและศรของเรา เพื่อเติมเต็มคำสัญญาของเรา ที่มุ่งหน้าไปสู่การทำลาย ใช้ธนูและศรของเรา กำจัดปีศาจร้าย ขับไล่ความดื้อรั้นที่ทั้งโง่เขลา และไร้ความหมาย "โปรดมาพบฉัน เจ้าบื้อที่รักการพนันยิ่งชีพ" "Konbumaru อย่าหลงทางอีกล่ะ" แต่ทว่า ผู้ชนะในการพนันครั้งสุดท้ายเป็นใครกันแน่นะ... เธอพลางไตร่ตรองเรื่องที่ไม่ค่อยสำคัญนัก พลางลูบธนูแสนสวยเบา ๆ

นาฬิกาพกแสนสวย ที่ประดับด้วยกระดิ่งของศาลเจ้า เข็มนาฬิกาหยุดอยู่ที่ช่วงเวลาเช้าตรู่ ชั่วนิรันดร์ เมื่อฟ้าค่อยๆ สว่าง น้ำค้างบนดอกไม้ใบหญ้าก็ค่อยๆ หายไป แสงแดดค่อยๆ สาดส่องสรรพสิ่ง ทิวทัศน์ที่งดงาม ปรากฏเพียงชั่วครู่เท่านั้น ฉันเคยนั่งฟังเสียงจิ้งหรีด ชมแสงจันทร์บนก้อนหินกับท่าน Saiguu ตอนนั้นฉันยังเป็นเพียงมิโกะบ้านนอกคอกนาที่อายุน้อย และหัวดื้อ โวยวายเสียงดังไม่ต่างอะไรกับนกกระจอก เพราะยึดมั่นในความเห็นของตัวเอง มองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของท่าน Kitsune แต่ไม่เข้าใจในคำพูดของท่าน: "หากต้องการหยุดวินาทีที่สวยงามไว้ตลอดไป ก็ไม่ต่างอะไรกับการคว้าแสงอรุณไว้ในมือ" "ฉันค่อยๆ หายไปเหมือนกับแสงอรุณ คงเหลือเพียงเศษซากความทรงจำที่เธอมีต่อฉัน" ภายใต้ความทรงจำที่เลือนราง เธอพูดอะไรบางอย่างที่ยากต่อการเข้าใจ ด้วยสีหน้าเศร้าหมอง แต่ก็ทำให้ฉันเข้าใจทันที.. ผ่านไปสักพักหนึ่ง เธอใช้บ้องยาสูบเคาะหัวของฉัน โดยมีสีหน้าตำหนิ และหยอกล้อฉันเหมือนเดิม: "Hibiki ฟ้าจะสางแล้วนะ" "เราต้องกลับกันแล้วล่ะ"

กระบอกเซียมซีที่ถูกทำขึ้นมาพิเศษเพื่อใช้ทำนายดวงชะตาในศาลเจ้า เล่ากันว่ามาพร้อมโชคดีของจิ้งจอก การทำนายดวงชะตาเป็นถามถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตของผู้ที่กำลังหลงทาง ไม่ว่าจะดีหรือร้าย ล้วนเป็นการหาคำตอบให้อนาคต พูดอย่างง่าย ๆ คือ บนโลกนี้มีเพียงผู้ถามที่กำลังสับสน และผลทำนายดวงชะตาที่ไม่แม่นยำ ขณะเรียนอยู่ในศาลเจ้า ฉันได้ความรู้มากมาย โดยเฉพาะวาทศิลป์ในแบบของท่านจิ้งจอกผู้ยิ่งใหญ่ ในช่วงนี้ แม้จะเป็นท่านเท็งงุที่ไร้ซึ่งความเมตตา ก็มีลูกสาวของตัวเองแล้วเหมือนกัน Konbumaru จอมบื้อก็กลายเป็น Hatamoto ให้ท่านโชกุน และกำลังจะสมรสกับบุตรสาวของซามูไรตำแหน่งสูง... "เด็กอะไรเนี่ย น่ารักได้ขนาดนี้ ขนาดท่านเท็งงุที่ในสมองมีแต่การฆ่าแกง ยังแสดงสัญชาตญาณความเป็นแม่ออกมาเลย..." "แต่...ศาลเจ้ายังขาดเด็ก ๆ มาสร้างความสดใส ไม่ดีเอาซะเลยนะ... Hibiki แปลงร่างเป็นเด็กอีกทีดีไหม?" มุกตลกของท่านจิ้งจอกยังล้อเล่นกันแรงเหมือนเคย เธอมุ่งตรงเข้ามาพร้อมกับกลิ่นเหล้าซากุระลอยฟุ้ง "เลิกทำหน้าเซ็งได้แล้ว Hibiki ให้ท่าน Saiguu คนนี้ทำนายชะตาให้ เอาไหม?" "ฮ่าๆ ได้มงคลล่ะ! เธอดูสิ มงคลเชียวนะ! รู้ไหมว่าหมายความว่าอะไร?" "ก็ท่านเล่นดึงเซียมซีที่โชคร้ายออกไปหมดแล้วนี่ อย่าแกล้งกันอีกเลยนะท่าน Saiguu..." "ไม่..นี่หมายความว่า คนที่เธอคิดถึงจะกลายเป็นความทรงจำชั่วนิรันดร์ของเธอน่ะ" ดังนั้น เธอต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปบนโลกนี้นานๆ นะ ถึงแม้ว่าทุกคนที่เธอรักจะจากไป แต่ขอเพียงเธอยังอยู่ ความทรงจำดี ๆ ที่เคยมีร่วมกับพวกเขา ก็จะตราตรึงอยู่ในความทรงจำตลอดไป...

หน้ากากงานเทศกาลที่หรูและสดใสอันนี้ เคยเป็นของมิโกะคนหนึ่ง ที่มุมปากยิ้มเล็กน้อย แต่ดวงตาทั้งสองกลับไร้แวว เล่าเรียนอยู่ที่ศาลเจ้ามานานแล้ว ก็ต้องโตขึ้นเป็นธรรมดา ไม่โง่เหมือนสมัยเด็กๆ ยิ่งโตขึ้น ก็ยิ่งเผชิญหน้าเพียงลำพังได้ แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งฉันโตขึ้น ใบหน้าของท่าน Saiguu ก็ยิ่งเศร้าหมองมากขึ้น ไม่ได้มีความกังวลอยู่บนใบหน้าของท่าน และไม่มีความกลัวด้วยเช่นกัน แต่กลับเป็นความอาลัยที่แสนเศร้า "ใด ๆ บนโลกนี้ล้วนไม่แน่นอน ความรัก โลภ โกรธ หลงสามารถหายไปได้ภายในพริบตา ความทรงจำก็เช่นกัน" "แต่ผู้ที่สูญเสียความทรงจำ ไม่ต่างอะไรกับการสูญเสียชีวิต ล้วนเป็นความตายชั่วนิรันดร์" ครั้งนี้ แม้จะเป็นรอยยิ้มบาง ๆ ก็ไม่สามารถบดบังความโศกเศร้าได้ เป็นงานเทศกาลแท้ ๆ แต่กลับเหมือนการจากลา... "จริงสิ เธอเล่าเรื่องของเจ้าบื้อ Konbumaru ให้ฉันฟังบ้างสิ..." "ทำไมเหรอ..กลัวว่าสาวแก่อย่างฉันจะแย่งเขาไปหรือไงกัน?"