Resolution of Sojourner

นักเดินทางจากแดนไกล กลัดดอกไม้ดอกนี้ไว้ที่หน้าอกของเขา เพื่อเป็นการไขว่คว้าอาชีพอันอิสรเสรี นักเดินทางได้ละทิ้งชีวิตที่หรูหราและงดงามที่บ้านเกิดของเขา ข้างทะเลสาบในเมืองต่างแดน เขาได้พบกับหญิงสาวผู้มีคิ้วขมวด "นักเดินทางที่มาจากแดนไกลเหรอ... ช่างเถอะ เป็นใครก็ได้ทั้งนั้น" "ที่แท้ก็เป็นนักดนตรีงั้นเหรอ? งั้น ไม่ต้องมาชมฉันด้วยคำพูดกลวง ๆ และดนตรีที่ว่างเปล่าหรอก" "ขอแค่คุณจำฉันในตอนนี้ไว้" "ก่อนที่ฉันจะถูกใช้เป็นของสังเวยในงานเทศกาล" นักเดินทางที่ละทิ้งบ้านเกิดเมืองนอน กลัดดอกไม้ดอกนี้ไว้ที่หน้าอกของเขา เพราะนอกจากตัวเองแล้ว เขาไม่เคยรักใคร และสามารถละทิ้งทุกอย่างตามที่ต้องการ แต่เขากลับจดจำหญิงสาวตามที่สัญญาไว้ และยอมเสี่ยงอันตราย

ความหวังได้ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ ด้วยอำนาจ และคำสัญญาที่จะกลับมาพบกันอีกครั้งก็ได้หายไปเช่นกัน นักเดินทางผู้ท่องไปทั่วโลก ได้สูญเสียบ้านของเขาไปอีกครั้ง ความชั่วร้ายที่มองมาจากเบื้องบนกีดกันรอยยิ้มที่จริงใจและมีความสุข การต่อสู้ที่ไม่มีที่สิ้นสุด ได้กำจัดเอาความคิดที่ขาดความเคารพออกไป เสียงเพลงที่อ่อนโยน ขบขัน และมีความสุขเหล่านั้น ได้กลายเป็นเสียงบาดหูที่ทิ่มแทงและเยือกเย็น เพื่อสหายเก่า เพื่อมิตรภาพ เพื่อโต๊ะเหล้าที่ไม่มีคนนั่งรินเหล้าอีกต่อไป เพื่ออิสรภาพ เพื่อชีวิต เพื่อการแก้แค้นที่ความชั่วร้ายพรากรอยยิ้มของเธอไป ด้วยความมุ่งมั่น นักเดินทางดึงสายพิณสายสุดท้ายออกมา และยิงธนูดอกสุดท้ายออกไป เมื่อชีวิตของเขาค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับดินแดนต่างถิ่น เขาก็มองขึ้นไปยังท้องฟ้า จริงด้วย ที่แท้ท้องฟ้าผืนนี้ก็เป็นท้องฟ้าผืนเดียวกับบ้านเกิดฉัน...

นักเดินทางที่ไล่ตามโชคชะตา ก็ไล่ตามเวลาที่ไม่มีที่สิ้นสุดด้วยเช่นกัน เรื่องราวจุดจบของวงดนตรีที่ต่อต้านชนชั้นสูง ได้ล่องลอยอยู่ในกาลเวลาชั่วนิรันดร์ ในระหว่างการเดินทางอันแสนยาวนาน อุปกรณ์บอกเวลาที่เที่ยงตรงอาจไม่แม่นยำเหมือนเคย สิ่งเดียวที่จะไม่มีวันเสื่อมสลายคือหน้าปัดนาฬิกาที่พึ่งพาแสงอาทิตย์และแสงจันทร์ เพื่อที่จะเข้าใจเวลาที่มองไม่เห็น นักเดินทางต้องแข่งขันกับฝีเท้าของแสง แมนชั่นที่หรูหราโอ่อ่าของชนชั้นสูง และวงดนตรีที่โค่นล้มเผด็จการอย่างไม่ท้อถอย ทั้งสองฝั่งยืนอยู่ด้วยท่าทางที่เหมือนกัน ได้ถูกกาลเวลาหลอมรวมเข้าด้วยกัน และจางหายไปชั่วนิรันดร์ เมื่อไม่มีดวงจันทร์ในยามค่ำคืน หน้าปัดอันมืดมนจะสะท้อนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของคนไกลบ้าน "เสียงเพลงของลูกศรฟังดูอ่อนล้าลงเรื่อย ๆ การบรรเลงเพลงที่งดงามใกล้จะถึงตอนจบเข้ามาทุกที" "ในตอนที่หอคอยใจกลางจัตุรัสอันเยือกเย็นถล่มลงมา ฉันจะได้เห็นรอยยิ้มของคุณไหมนะ"

พิณนั้นมีสี่สาย การได้ร่วมดื่มทั้งวันทั้งคืนกับสหายร่วม "วงดนตรี" คงจะเป็นช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในอาชีพนักเดินทาง ในตอนแรกมันเป็นเพียงการพบกันกับผู้คุมวง ในระหว่างการเดินทาง แต่พิณแห่งโชคชะตาที่มองไม่เห็น ก็ได้เริ่มบรรเลง เขาพาหญิงสาวที่ใช้ดาบเป็นขลุ่ย และ Kreuzlied ผู้นั้นมาพบนักเดินทาง ในร้านเหล้าที่รื่นเริง นักเล่นพิณได้แนะนำหญิงสาวที่เขาเพิ่งพบ ให้กับสหายของเขาด้วยเสียงเพลงและการเต้นรำ นักเดินทางที่เมาแล้วได้บรรเลงสายพิณและขับร้องเพลง ฉันไม่ต้องเดินทางคนเดียวอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ฉันมีพวกเขาแล้ว... การเดินทางถึงจุดหมายไปพร้อมกับพวกเขา อาจเป็นสิ่งที่ดีก็ได้

นักเดินทางผู้จากลา สวมมงกุฎวิลโลว์นี้เป็นที่ระลึกครั้งสุดท้าย เพื่อเป็นการระลึกถึงคนรักที่แยกจากกันไป พร้อมกับสายลมและดอกแดนดิไลออน นักเดินทางกลายเป็นนักเล่นพิณพเนจร ในขณะที่หญิงสาวในเมืองแห่งไวน์ยังถูกจองจำจากเหล่าชนชั้นสูง ด้วยเหตุผลที่ว่าตัวเขาเองไม่สามารถเข้าใจ เสียงพิณของหนุ่มพเนจรได้เปี่ยมล้นไปด้วยความจริงใจ "สิ่งที่ทำให้ฉันประทับใจที่สุด... คือรอยยิ้มของคุณ" "เพราะตั้งแต่ฉันรู้จักคุณ ฉันก็ไม่เคยเห็นมันมาก่อน" "ฉันจะทำลายโซ่ตรวนที่พันธนาการคุณ" "ถึงตอนนั้น ก็ให้ฉันดูหน่อยเถอะว่ารอยยิ้มของคุณเป็นยังไง" "ฮ่า ๆ ขอบใจนะ ถ้าทำได้จริงก็คงจะเยี่ยมไปเลย" ถึงแม้คำพูดจะน่าฟัง แต่คำพูดของนักดนตรี จะเชื่อถือได้ยังไงกัน...