Pale Flame

"เจ้านี่ช่างน่าทึ่งนักที่สามารถแบกรับพลังเช่นนี้ไว้ในร่างกายมนุษย์ได้" "แม้ว่าเจ้าจะกล่าวอ้างว่าได้หลั่งน้ำตา และเลือดจนหมดสิ้นแล้ว แต่เพียงแค่ใช้ไฟให้เผามอดไหม้ไปทั่วทั้งร่างกายสินะ..." "ถึงแม้จะบอบช้ำไปทั้งร่างกาย แต่มีเพียงไฟที่ร้อนแรงดั่งเหล็กที่หลอมเหลวเท่านั้นที่สามารถไหลออกจากบาดแผล และดวงตาได้" "ดูเหมือนจะนอกเรื่องไปไกลเสียแล้ว ข้าเพียงแค่ติดตามสัญญาณควันมา เพื่อเสนอข้อแลกเปลี่ยนเท่านั้น..." "ให้ข้ารอเมตตาจาก "ฝ่าบาท" เพื่อมาดับไฟที่เผาไหม้ร่างกายของเจ้าล่ะ เป็นอย่างไร?" Fatui คนแรกมอบ "พลัง" ของตัวเองให้แก่หญิงสาวที่ไฟชีวิตใกล้จะมอดดับลง และท่ามกลาง "ความเพ้อฝัน" อันไร้การควบคุม เธอได้เห็นพรมแดนระหว่างอดีตอันโสมม และอนาคตอันแสนบริสุทธิ์ ข้าเข้าใจแล้ว เพียงแค่ใช้อดีตที่ถูกลบเลือนไปของข้าแทนที่ด้วยน้ำแข็งเพื่อดับไฟที่กำลังมอดไหม้นี้ สิ่งสกปรกที่มืดมิด ความเจ็บปวดของโลก คนบาป และปีศาจร้าย ชำระล้างมันด้วยน้ำแข็งแห่งความเงียบงันเถอะ ถึงกระนั้น เปลวไฟสีขาวไร้มลทินยังคงแผดเผาอยู่ในใจของนาง... "จุดประสงค์ของข้า ก็เหมือนกันกับเจ้า และราชินีของเจ้า" "ชำระล้างความบิดเบี้ยวของโลกใบนี้: เทพเจ้าที่มีดวงตาอันคับแคบ โง่เขลา สกปรก และมืดมน" "ดีมาก ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรก็ตาม ขอเพียงแค่บรรลุเป้าหมายนั้น จงใช้ข้าดั่งเครื่องมือเถอะ" "แม้ว่าข้าจะสวมชุดสีขาว แต่ทั้งตัวของข้าก็ได้ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำมัน และขี้เถ้าศพที่ไม่สามารถชะล้างได้มานานแล้ว"

"สิ่งที่เรียกว่า "มนุษย์" มันก็เป็นเพียงเครื่องจักรที่มีความซับซ้อนเท่านั้นแหละ" ในสวนแห่งความรอบรู้ ชายหนุ่มผู้หนึ่งได้เอ่ยขึ้นมา ถ้าถอดชิ้นส่วนบางอันออกมา และปรับปรุงแก้ไขบางอย่าง งั้นประสิทธิภาพของเครื่องจักรนี้ก็จะเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก ไม่ว่าจะมีวิชั่นหรือไม่ ไม่ว่าจะมีร่างกายหรือทักษะการต่อสู้แบบไหน "มนุษย์ที่ถูกปรับแต่ง" น่าจะสามารถแสดงพลังออกมาได้อย่างที่คาดไม่ถึง... ต่อให้ต้องถูกลดระดับเป็น "ปีศาจร้าย" ที่ต้องถูกขับไล่จากจิตวิญญาณของผู้แสวงหาความรู้ไปตลอดกาล ชายหนุ่มได้จดความคิดของเขาลงบนขอบหน้าบันทึกการวิจัยของเขา: I. สมมุติฐานถูกต้อง: หากศึกษาตามรูปแบบของสถาบัน การวิจัยจะไม่มีความคืบหน้า II. อย่างไรก็ตาม การถูกขับไล่ก็ยังเป็นการสูญเสียที่ยิ่งใหญ่ เพราะต้องทำการวิจัยในสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ตามข่าวลือของพวก "นอกรีต" Fatui คนแรกที่พบเขา... "แค่ "มนุษย์ที่ถูกปรับแต่ง" เท่านั้นเองเหรอ? ถ้าประเทศของคุณสามารถสรรหาวัสดุมาให้ฉันได้ และให้เวลาที่เพียงพอ แม้แต่สิ่งที่พวกคุณเรียกว่า "เทพเจ้า" ฉันก็สร้างขึ้นมาได้ จะเอามั้ยล่ะ?" ท่ามกลางทะเลทรายที่ร้อนระอุ และพร่างพราวราวกับทองคำ เขามองไปยังผู้ส่งสาสน์ของ Snezhnaya อย่างใคร่รู้: คุณจะคิดว่าฉันเป็น "สัตว์ประหลาด" หรือ "คนบ้า" เหมือนพวกคนที่สถาบันเรียกกันรึเปล่า? หรือจะขับไล่ฉันด้วยกระบองไม้และคราดเหมือนกับคนในบ้านเกิดของฉัน... แต่ว่า... "ดีมาก งั้นเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนะ" "ส่วนฉายาของนาย เอาแบบนี้เป็นไง——" เนื่องจากฉายาที่ตั้งให้กับเขานั้นฟังดูน่าขันเกินไป ชายหนุ่มจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาดัง ๆ ด้วยความประหลาดใจ

วิถีการหมุนเวียนของเงินตรา ถือเป็นเส้นเลือดใหญ่ของโลกใบนี้ ถ้างั้นศูนย์กลางของโลกนี้ ก็คือหัวใจทองคำแล้ว ผู้ที่ไม่มีโอกาสได้รับ "การยอมรับ" อย่างเขา ทำได้แต่ต้องไล่ตามอำนาจทางโลกเท่านั้น อย่างไรก็ตามแม้ว่า "พวกเขา" ควรถูกกำจัดเหมือนเหรียญทองที่ไร้ค่า ในฐานะที่เป็นหนึ่งในอำนาจที่มีนับไม่ถ้วนในมือของ "เทพเจ้า" บางทีอาจเป็นเพราะครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นคนยากจนที่หมกมุ่นอยู่กับเงินทอง หรืออาจเป็นเพราะไม่ได้รับความโปรดปรานจากพระเจ้า จึงจุดประกายความตั้งใจความกล้าที่จะเผชิญหน้า... "ผู้คนเหล่านี้ที่เป็นแหล่งการผลิตเหรียญทองให้ความสำคัญกับ "สัญญา" เหนือสิ่งอื่นใด" "ในนามของเหรียญทอง ข้าจะปฏิบัติตาม "สัญญา" ระหว่างเรา----" "ยังไงก็ตาม ขอให้ข้ากลายเป็นหัวใจของเงินที่หมุนเวียนอยู่ในโลกใบนี้" "แล้วเมื่อถึงเวลาจำเป็น ขอให้หัวใจหยุดเต้นลงเพื่อข้าด้วยเถอะ"

"เขา" ผู้มีใบหน้าที่งดงามมาตั้งแต่แรกเกิด ที่ถูกลิขิตให้มี "อายุ" ที่ยืนนานและ "เจตจำนง" ที่ว่างเปล่า ในฐานะผู้อยู่เหนือมนุษย์ที่เทพเจ้าสร้างขึ้น แต่กลับถูกทอดทิ้งไปราวกับสิ่งไร้ค่า เนื่องจากข้อผิดพลาดที่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ เขาจึงตื่นขึ้นจาก "การหลับใหล" ด้วยตัวของเขาเอง และเริ่มเดินทางไปทั่วโลกมนุษย์ เขาได้เร่ร่อนรอนแรมมานานหลายปี ก่อนที่เหล่าคนเขลาจะพบเข้ากับเขา จึงได้รับประสบการณ์แบบนี้: ฉันเป็น "คน" ที่เหนือกว่าทุกคน แม้แต่เทพเจ้าก็ไม่อาจบงการชีวิตของฉันได้ ไม่ว่ามนุษย์ เทพเจ้าหรือโชคชะตาก็ไม่มีสิทธิ์ตัดสินฉัน ฉันควรใช้ชีวิตที่เหลืออย่างไร ก็เป็นสิทธิ์ของฉันด้วยเช่นกัน ในเมื่อการอยู่ร่วมกันผู้คนที่สวมหน้ากากได้ทำให้เขาได้เห็นโลกที่อยู่เบื้องหลังหน้ากากที่น่าหลงใหล อย่างนั้นต่อไปเราก็มาเป็นพวกเดียวกันเถอะ

ในเมื่อเลือดของเพื่อนร่วมชาติที่เปื้อนอยู่ไม่สามารถล้างออกได้ มันจึงกลายมาเป็น Jester ผู้เยาะเย้ยชะตากรรม ในเมื่อความสามารถของฉันเทียบไม่ได้กับนักปราชญ์ จึงไม่ได้รับความโปรดปรานจากราชาองค์ที่แล้ว และยังไม่สามารถหยุดยั้งพวกเขาไม่ให้อ้าแขนรับความบาป ทำให้เทพเจ้าต้องพิโรธ ทำให้เกิดเกิดการทำลายล้างอย่างบ้าคลั่งและความโง่เขลา จนต้องกลายมาเป็น "Fatui" ที่คอยรับใช้พระองค์ ผู้ซึ่งเข้าใจความเจ็บปวดของฉัน... ฉันคือ Pierro ผู้มีฉายาว่า "Jester" จงฟังฉันให้ดี: สหาย Fatui ที่ภาคภูมิทั้งหลาย จงให้หัวใจพวกเจ้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความเหน็บหนาว เราทุกคนต่างได้ประจักษ์ถึงความไร้ความหมายและความเย็นชาของกฎแห่งโลกใบนี้แล้ว ดังนั้นจงสวมหน้ากากที่หัวเราะเยาะโลกใบนี้เอาไว้ แล้วไปบัญญัติกฎแห่งสวรรค์ขึ้นใหม่กันเถอะ