Ocean-Hued Clam

ดอกไม้ที่แสนบอบบางของท้องทะเล ใจกลางของดอกนั้นถูกประดับไว้ด้วยไข่มุกบริสุทธิ์ ในบทเพลงของเกาะ ดอกไม้ชนิดนี้เบ่งบานในก้นทะเลลึกที่มีแสงสว่างไสวของไข่มุก ด้วยความรักของหญิงสาวท้องทะเล และความอ่อนโยนของแสงจันทร์ ทำให้ไข่มุกทอประกายแสงวิบวับ เมื่อความขัดแย้งทั้งหมดสิ้นสุดลง อสูรทะเลก็ไม่ต้องร่ำไห้ให้กับสหายผู้โดดเดี่ยวอีกต่อไป และเมื่อแสงจันทร์ส่องขึ้นเหนือหัว Touzan เทพผู้สง่างามลุกขึ้นร้องเพลง "มาเถิด หญิงสาวแห่งท้องทะเลทั้งหลาย มาดูเถิด ผู้ที่อยู่ในดวงใจของเรา มาชมแสงจันทร์ในยามค่ำคืนนี้เถิด" "ถึงแม้คืนนี้ Touzan จะร่วงหล่นมา แต่สายฟ้า และพายุก็ไม่สามารถปิดบังประกายความรุ่งโรจน์ของไข่มุกได้…" มิโกะที่อยู่ลำพังได้ฮัมเพลง พร้อมร่ายรำท่ามกลางเกลียวคลื่นสีเงินใต้แสงจันทราส่อง เหล่าหญิงสาวท้องทะเลลืมความโศกเศร้าของการสูญเสีย แม้แต่ดอกไม้อันบอบบางก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง

เป็นเวลากว่าหลายปี ในที่สุดบรรพบุรุษก็ได้เห็นแสงแห่งท้องฟ้าเป็นครั้งแรก Omikami ได้ทำการเลือกมิโกะในหมู่ผู้คนแห่งท้องทะเลขึ้นมา ในบทเพลงแห่งประวัติศาสตร์ของเกาะ "ผู้นำมิโกะ" คนแรกเคยเป็นหญิงสาวทะเลที่รวบรวมไข่มุก ท่ามกลางเด็ก ๆ ที่สูญเสียอนาคตเพราะถือกำเนิดขึ้นมาท่ามกลางความขัดแย้ง ท่ามกลางคนชราที่สูญเสียความสุขจากภัยพิบัติที่ไร้ความปรานี ผู้นำมิโกะคนปัจจุบันปลอบโยนผู้คนด้วยบทเพลงของเกาะที่ไพเราะ และคำพูดที่นุ่มนวล ในยุคที่พายุโหมกระหน่ำ ผู้คนแห่งท้องทะเลก็ได้พบกับความหวังเป็นครั้งแรก กล่าวกันว่าขนนกที่เกิดในท้องทะเลนี้มาจากชุดคลุมในพิธีของ "ผู้นำมิโกะคนปัจจุบัน" ที่มีเด็กน้อยใช้มือดึงออกโดยไม่ได้ตั้งใจ และถูกเก็บรักษาไว้อย่างเนิ่นนานโดยคนที่ระแวดระวังเป็นอย่างดี ต่อมา นักรบผู้กล้า และมิโกะหญิงก็ได้ไปยังสถานที่แห่งการเสียสละที่ไม่อาจหวนกลับคืนมา แต่ชุดคลุมในพิธีของผู้นำมิโกะคนปัจจุบันนั้นไม่ได้หายไปไหน มันได้ถูกสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นมาจวบจนทุกวันนี้

ในความเงียบสงัดของท้องทะเลลึกที่ทอประกายแสง เวลาดูเหมือนจะผ่านไปอย่างเชื่องช้า แม้แต่เปลือกหอยที่ส่องประกายใสสะอาด ก็อาจจะถูกลืมเลือนไปเพราะอายุขัยอันยาวนาน ผู้คนแห่งท้องทะเลได้ออกมาจากใต้ก้นทะเลอันมืดมิด อำลาความฝันอันยาวนานใต้ท้องทะเลลึก ไปให้ห่างไกลจากสายตาที่คอยสอดส่องของทายาทมังกรทะเล ปีนป่ายบันไดปะการังที่ส่องประกายไปยังดินแดนแห่งแสงแดด ตามตำนานเล่าว่า ในสมัยนั้นผู้คนใต้ทะเลมักจะเก็บเอาเปลือกหอยเอาไว้เป็นที่ระลึกถึงเผ่าเสมอ สำหรับผู้โดดเดี่ยวที่สูญเสียเผ่าไปนั้น จะได้รับการต้อนรับเข้าสู่ครอบครัวใหม่ ในภาษาโบราณของเผ่า ได้เรียกเปลือกหอยที่ส่องประกายใสสะอาดเหล่านี้ว่า "ลาก่อน" ทั้งสองฝ่ายที่โอบกอดกันจะไม่ถูกพลังจากภายนอกทำให้พรากจากกัน แต่การพึ่งพาอาศัยกันไม่ได้หมายถึงนิรันดร์ เปลือกหอยเหล่านี้จึงเป็นการอำลาชีวิตใต้คลื่น และเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่ภายใต้แสงอาทิตย์

ไข่มุกอันเจิดจ้าที่เทพแห่งเกาะ Watatsumi ยกย่องนั้นถือเป็นสมบัติล้ำค่าของผู้คนแห่งท้องทะเล "บทเพลง" ที่เกี่ยวกับไข่มุกนั้น มีแต่ผู้นำมิโกะคนปัจจุบันเท่านั้นที่มีคุณสมบัติในการขับร้องบทเพลงนี้ ตามตำนานเล่าว่าหอยที่อาบแสงสีรุ้ง และโอบรับความอ่อนโยนของท้องทะเลเอาไว้ จะให้กำเนิดไข่มุกที่บริสุทธิ์มิมีมลทินมัวหมอง ต่อมามีการเล่าขานกันว่า สายเลือดของผู้นำมิโกะ แห่ง Watatsumi นั้นมีต้นกำเนิดมาจากไข่มุก เยื้องย่างออกมาจากเปลหอยที่มีสีสันงดงามอันอ่อนนุ่ม สองศรีพี่น้องเต้นรำภายใต้แสงจันทร์ และท้องทะเลได้รับความโปรดปรานเป็นอย่างมาก ด้วยความรัก และความยินดีปรีดา Omikami จึงมอบหยกเม็ดงามที่จะทำให้ความฝันอันบริสุทธิ์ในการไล่ตามแสงแดดของพวกเธอเป็นจริง เมื่ออยู่ในมือของผู้ที่มีสายเลือดแห่ง Watatsumi ไข่มุกจะดูส่องประกายเจิดจรัสมากกว่าปกติ หรือนี่อาจเป็นเพียงตำนานโบราณอีกเรื่องหนึ่งเท่านั้น เพราะมันนานจนยากที่จะพิสูจน์ความจริงได้แล้ว ในตำนานยังกล่าวไว้ว่า ในช่วงเวลาแห่งความพ่ายแพ้ มิโกะได้สลับเสื้อผ้ากับสองพี่น้องฝาแฝด แล้วหลบซ่อนตัวอยู่ในเกลียวคลื่นที่ไม่มีที่สิ้นสุด มีเพียงไข่มุกอันเจิดจรัสนี้เท่านั้นที่สูญหายไปท่ามกลางความโกลาหลของเกลียวคลื่น หวนคืนสู่ความสันโดษอันเงียบสงัด ณ ส่วนลึกของท้องทะเล

Omikami ได้คัดเลือกนักบวชขึ้นมาจากตระกูลมากมายใน Watatsumi และได้สวมมงกุฎแห่งเกียรติยศให้แก่พวกนางด้วยมือของตนเอง แต่หลังจากสิ้นสุดยุคแห่งความทุกข์ยากลำเข็ญ ด้วยการจากไปของเหล่านักบวช มงกุฎแห่งเกียรติยศนี้ก็ได้ถูกผนึกไว้เช่นกัน ในบทเพลงได้รับการขับขานสืบทอดต่อกันมาของผู้คนแห่งท้องทะเลนั้นกล่าวว่า มงกุฎที่ทำจากไข่มุก และปะการังจะไม่มีวันแปดเปื้อน และผู้ใดที่ได้รับมงกุฎแห่ง Watatsumi คือ "ผู้ปกครอง" ที่ Omikami นั้นให้การยอมรับ ผู้คนแห่งท้องทะเลที่ได้รับมงกุฎแห่งเกียรติยศนี้ถูกเรียกขานว่า "Touzannou" ราชาผู้กล้า หรือฝาแฝดที่ท่องไปอย่างอิสระเหนือคลื่น พวกเขาทั้งหมดถูกจับตามองด้วยดวงตาแห่งความรักของ Omikami และมอบวิญญาณอมตะให้กับบทเพลงของเกาะ ตำนานได้เล่าไว้ว่า เหล่าผู้ปกครองเหล่านี้ได้ช่วยเหลือ Omikami ในการชี้นำให้ผู้คนแห่งท้องทะเลเริ่มทำการเกษตร ตกปลา และล่าสัตว์ตามเกาะต่าง ๆ แต่แล้ว เมื่อศึกแห่งโชคชะตาที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงมาถึง เทพเจ้าก็ได้ร่วงโรย ด้วยความหวังและความทรงจำที่ถูกดึงขึ้นมาจากเบื้องลึกของห้วงทะเล และการซึมซับอารยธรรมและประวัติศาสตร์ที่สาบสูญไปนาน มงกุฎที่ละเอียดอ่อนและสง่างามเหล่านี้ได้ติดตามเจ้าของของมันร่วงหล่นลงในรอยแยกที่ถูกลืมเลือน