Nymph's Dream

...แต่สุดท้ายแล้ว อาณาจักรก็ยังถูกปกคลุมด้วยความเงามืด ไม่ใช่ว่ามังกรร้ายที่เอาชนะอัศวิน แต่พวกเขาต่างสูญสลายไปพร้อมกัน ท่ามกลางความโกลาหล ความเศร้าโศก และการแยกจากดั่งผืนน้ำอันมืดมิดที่ไร้แสงสว่าง ผู้อำนวยการและน้องสาวร่วมออกเดินทางเพื่อเอาชนะต้นตอของความชั่วร้ายทั้งปวง ส่วนรองผู้อำนวยการได้ขึ้นเรือที่สร้างขึ้นเพื่อการศึก และหลับใหลอย่างสงบใต้ผืนน้ำในที่สุด วีรบุรุษ Narzissen ได้สูญหายไปพร้อมกับอัศวิน มังกรร้าย และนักปราชญ์มากมาย บ้างก็ถูกหน่วยล่าเงาหรือทีมลาดตระเวนพิเศษรับตัวไป และต้องทำงานอย่างหนักเพื่อป้องกันไม่ให้อาณาจักรถูกเงามืดปกคลุมอีกครั้ง บ้างก็ถูกรับเลี้ยงโดยนักสำรวจที่เดินทางไปมาในต่างแดน และเริ่มต้นการผจญภัย เพื่อชมจุดสิ้นสุดของโลกที่แท้จริง หลายปีผ่านไปหลังจากนั้น บางคนพยายามป้องกันไม่ให้เรื่องราวในอนาคตถูกขัดจังหวะอีกครั้ง จึงแสวงหาเส้นทางมุ่งไปข้างหน้าโดยใช้ความแม่นยำของเครื่องจักรและโครงเหล็ก บางคนก็ฝืนศีลธรรมเพื่อให้เรื่องราวซ้ำรอยอีกครั้ง และเริ่มต้นการเดินทางที่เหนือสามัญสำนึกทั้งหมดในนามของ Narzissen แต่อย่างไรก็ยังมีผู้หวงแหนดอกไม้ที่เหี่ยวเฉาราวสมบัติล้ำค่า และหวนคิดถึงเรื่องราวผจญภัยยามบ่ายที่ยังไม่สิ้นสุด...

ที่ใดมีวีรบุรุษที่นั่นย่อมมีนักเวทจอมชั่ว ที่ใดมีอัศวินที่นั่นย่อมมีมังกรร้าย วีรบุรุษมักจะถือซึ่งดาบศักดิ์สิทธิ์ นักเวทจึงต้องมีอาวุธวิเศษดี ๆ ที่เหมาะสม ในระหว่างการผจญภัย เมื่อครั้งวีรบุรุษ นักเวท อัศวิน และมังกรร้ายยังไม่ถือกำเนิด พวกเขามักจะปรารถนาขนนกที่ไม่รู้จัก ซึ่งติดอยู่บนหมวกของรองผู้อำนวยการเสมอ ขนนกนั้นต้องมีเรื่องราวต่าง ๆ มากมายอย่างแน่นอน เหล่านักผจญภัยตัวน้อยคิดเช่นนั้น และรองผู้อำนวยการก็ต้องผ่านเรื่องราวมามากมายเช่นเดียวกับวีรบุรุษชราที่อยู่อย่างสันโดษเหมือนกัน ไม่อย่างนั้น ทำไมเธอถึงไม่ยอมถอดขนนกนั้นออกล่ะ ทั้ง ๆ ที่ได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการของเราแล้ว "อยู่ด้วยกันดี ๆ ล่ะ ██, ██ อย่าทะเลาะกันเข้าใจมั้ย" ทั้งสองซึ่งมักจะเล่นเป็นอัศวินและมังกรร้าย ต่างพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจนัก "███ ตอนที่ฉันไม่อยู่ ต้องคอยดูแล███ให้ดีนะ" "ไว้จัดการธุระเสร็จเมื่อไหร่ ฉันกับผู้อำนวยการจะรีบกลับมาทันที พวกเธอห้ามออกไปเล่นข้างนอกนะ" รองผู้อำนวยการครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ และถอดขนนกสีเขียวเข้มออกก่อนที่จะจากไป "███ เธออยากได้เจ้านี่มาตลอดเลยใช่มั้ยล่ะ? งั้นฉันให้" "แต่ว่า ฉันแค่ขอให้เธอช่วยดูแลมันชั่วคราวเท่านั้นนะ ถ้าทำเลอะขึ้นมา ฉันจะโกรธจริงด้วย" แต่สุดท้าย ขนนกนี้ก็ไม่เคยเป็นอาวุธวิเศษของนักเวทชั่วร้ายอย่างที่พวกเขาคิด แต่มันกลับคอยติดตามเจ้าของคนใหม่ ไปยังต้นตอของหายนะที่นำไปสู่การพลัดพรากและหวนกลับมา...

เข็มนาฬิกาจะกลับสู่ตำแหน่งเดิมเสมอและเริ่มหมุนเป็นวงกลมอีกครั้ง ทุกอย่างเกี่ยวกับวีรบุรุษ Narzissen ดูเหมือนจะไม่เคยเปลี่ยนแปลง แต่หลายปีผ่านไป กลไกที่มีความเที่ยงตรงและเปราะบางเสื่อมสภาพไปเช่นกัน กระทั่งเมื่อไม่มีวันใหม่แล้ว ทุกสิ่งก็จะไม่คงอยู่อีกต่อไป เดิมทีนาฬิกาพกเรือนนี้เป็นของวีรบุรุษตัวน้อยที่หลงใหลในเครื่องจักร แบบทดสอบที่ประกอบขึ้นจากวัสดุเหลือใช้จากการอุปกรณ์ติดตั้งต่าง ๆ ในท้ายที่สุด นาฬิกาพกเรือนนี้พร้อมกับเรือนที่ได้รับก็ตกลงไปในสายน้ำที่ละลายทุกสิ่ง แต่ก่อนหน้านั้นไม่นาน มันก็หยุดเดินไป "เมื่อครั้งนานแสนนานมาแล้ว และ ณ ที่ไกลแสนไกลนั้น..." "มีอาณาจักรแห่งความมืดที่ปกครองโดยมังกร Narcissus" "เจ้าหญิงที่เขาปรารถนาพร้อมกับหอคอยสูงที่เจ้าหญิงอาศัยอยู่นั้น ต่างหลับใหลสู่ห้วงนิทราไร้ฝัน และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอไม่ถูกมังกรร้ายแตะต้อง Narcissus รู้สึกโกรธแค้นมาก จึงสั่งเหล่าสมุนตาเหยี่ยวจำนวนนับไม่ถ้วนให้กระจายไปทั่วอาณาจักร เพื่อค้นหาสมบัติของเจ้าหญิง จากนั้นจึงสร้างกลไกป้องกันจากเวทมนตร์ชั่วร้ายมากมาย เพื่อหยุดยั้งการกบฏจากสหายชอบธรรม เขาสาบานว่าจะเอาสมบัติของเจ้าหญิงกลับคืนมาและปลุกเธอให้ฟื้นคืนให้ได้ เพื่อที่เขาจะได้ครอบครองเธออย่างสมบูรณ์" "มีวีรบุรุษกลุ่มหนึ่งที่คอยเฝ้าสมบัติที่เจ้าหญิงมอบให้ ซึ่งสมบัติชิ้นนี้คือหยดน้ำใส" "วันหนึ่ง หยดน้ำใสนั้นได้ถือกำเนิดสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ขึ้น" "อืม... ให้ชื่อว่าอะไรดีนะ? น่าปวดหัวเสียจริง ถ้ารู้ว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ ชื่อของเธอก็น่าจะถูกใช้ที่นี่ เธอยังมีเพื่อนคนอื่น ๆ อีกมั้ย?" "'เพื่อนเหรอ... อืม ถ้าเป็นเพื่อนละก็ มีอยู่ชื่อหนึ่งที่ฉันคิดว่าน่าจะเหมาะที่จะใช้'"

แม้แต่วีรบุรุษ Narzissen ก็ยังมีเวลาว่างเล็กน้อยระหว่างการผจญภัย เมื่อระฆังดังขึ้น วีรบุรุษ นักเวท อัศวินและมังกรร้ายจำนวนมาก ต่างลืมเลือนเจ้าหญิงที่ถูกจองจำและสมบัติของอาณาจักรไปชั่วขณะ หมู่เมฆที่ลอยเหนืออาณาจักรอันไกลโพ้นได้จางหายไปชั่วคราว เจ้าหญิงที่รอคอยอย่างปวดร้าวมองออกไปนอกหน้าต่างเช่นกัน เพราะเมื่ออัศวินจากไป การผจญภัยก็จะถูกหยุดลง นี่คือกฎจักรวาลที่วีรบุรุษ Narzissen และโลกใบน้อย ๆ ทั้งหลายต่างยึดมั่นปฏิบัติตาม หากจะถามว่าเหตุผลคืออะไรนั้น คงเป็นเพราะชาและอาหารว่างที่รองผู้อำนวยการเตรียมมานั้นอร่อยเกินไป มันเป็นช่วงบ่ายที่มืดมน แต่คำอธิบายนี้ดูเหมือนจะไม่ได้มีความหมายอะไร เพราะบ้านใหม่ที่เธอกำลังจะไปนั้น มองไม่เห็นแสงอาทิตย์และแสงจันทรา สิ่งแรกที่เธอได้เห็นที่นี่ คือผู้อำนวยการที่สูงศักดิ์และบริสุทธิ์ แม้เธอจะลนลานมากกว่าเด็กสาว แต่เธอก็ยังทักทายด้วยการโอบกอด ซึ่งนั่นทำให้เสื้อผ้าของเธอเปียกชุ่ม รองผู้อำนวยการมีอายุไล่เลี่ยกับผู้เป็นแม่ เธอจูงเด็กสาวและพาไปยังที่ที่วีรบุรุษ อัศวิน และมังกรร้ายพักผ่อน เธอรู้สึกว่าที่นี่ไม่ได้แย่เลย อีกทั้งชาและอาหารว่างของที่นี่ก็อร่อยมากด้วย

วีรบุรุษจากเรื่องราวต่าง ๆ จะมีดาบศักดิ์สิทธิ์ที่แตกต่างกัน (ตามเหมาะสม) และสุดท้ายก็ต้องเผชิญกับศัตรูคู่แค้นที่แตกต่างกันเช่นกัน แต่มักจะกล่าวกันว่า วีรบุรุษที่ไม่วายชนม์จะต้องกลายเป็นมังกรร้าย และเมื่อเรื่องราวมากมายมาบรรจบกัน บางทีวีรบุรุษที่อยู่อีกฟากฝั่งก็อาจเป็นมังกรร้ายของอีกฝ่ายได้เช่นกัน และในตอนสุดท้าย เรื่องราวที่เกิดขึ้นจะนำไปสู่การเล่าเรื่องที่เข้าใจง่ายขึ้น ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมวีรบุรุษถึงเป็นวีรบุรุษ ไม่ใช่มังกรร้าย ดังนั้นในตอนท้ายของเรื่องราวทั้งหมด แม้ว่ามังกรร้ายจะแข็งแกร่งและเจ้าเล่ห์มากแค่ไหน สุดท้ายก็ต้องพ่ายให้กับวีรบุรุษผู้ถือดาบศักดิ์สิทธิ์ ก่อนที่มังกรร้ายจะตกลงไปในรอยแยกที่ละลายทุกสิ่ง มันจะหวนคิดถึงช่วงเวลาที่ใช้ร่วมกันกับวีรบุรุษ และสุดท้ายก็พูดว่า: "ใช่ ข้าจะไม่ถือโทษโกรธเจ้า ข้าเข้าใจดี เจ้าไม่เคยเห็นในสิ่งที่ข้าได้เห็น เจ้าจึงได้หยุดยั้งข้าเช่นนี้" "สัตว์ในดวงดาราจะดูดกลืนน้ำคร่ำแห่งโลกหล้า และร้อยปีหลังจากนั้น สรรพชีวิตทั้งปวงบนพื้นผิวจะถูกกำจัดไปจนสิ้น" "ข้าจะกลับมาช่วยเหลือดวงวิญญาณทั้งหมดอย่างแน่นอน ไม่ว่าจะสิบปี หรือร้อยปี ข้าก็จะกลับมาเกิดในจักรวาลใหม่" แต่วีรบุรุษผู้มีชัยเหนือมังกรร้ายก็สูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดในสงครามอันยาวนานเช่นกัน เขาจะไม่เชื่อในสิ่งที่ปัญญาของมนุษย์ไม่อาจเข้าใจได้อย่างสมบูรณ์ และสิ่งที่ไม่เชี่ยวชาญอีกต่อไป และในห้วงชีวิตที่เหลือของเขา จะนึกถึงแต่เพียงอาณาจักรที่ขับเคลื่อนด้วยเครื่องจักรและพลังงานที่ไม่ได้มาจากธาตุต่าง ๆ เท่านั้น