Heart of Depth

ดอกไม้กลัดอกที่ถูกสายลมทะเลพัดจนสีซีดไป แม้จะเป็นชายที่ออกท่องไปตามเกลียวคลื่น ก็ยังมีเครื่องประดับและความทรงจำที่มีความหมาย เรือรบได้ยกสมอเรือขึ้น และมุ่งสู่ทะเล รองกัปตันได้ออกจากอ่าวไปพร้อมกับนายเรืออีกครั้ง เพื่อการตามหาที่ดูไร้สาระของนายเรือ และเพื่อความทรงจำอันเลือนรางของเขา รองกัปตันฮัมเพลงห่วย ๆ ที่เขาแต่งเอง คลอไปกับเสียงวาฬและเสียงคลื่น "คนเลวที่ยอมทิ้งชื่อเสียงของตระกูล และแม่มดผู้ตามล่าเขา แต่ไป (ไม่ถึง) ฝั่ง" "พี่ชายนอกสายเลือดผู้ไม่สามารถเป็นทายาทได้ ในที่สุดก็ได้เป็นผู้นำตระกูล (รึเปล่า?)" "เพลงที่ไม่สามารถร้องได้... สุดท้ายก็ละทิ้งความจริง และเลือกจินตนาการแทนใช่มั้ย?" "สิ่งที่สูญเสียไปและสิ่งที่ยอมทิ้งไป สุดท้ายต้องจมลง และถูกขังไว้ใต้คลื่นทะเล" "บางทีอาจเป็นจุดจบที่ไม่เลว ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

ขนนกสีแดงแห่งลางร้าย บางทีอาจเป็นสัญญาณแห่งความตาย วันหนึ่งมันถูกคลื่นซัดขึ้นมาบนชายฝั่งพร้อมกับซากของอสูรทะเล รองกัปตันผู้เย่อหยิ่งนั้นไม่ใช่ชาว Liyue แต่กำเนิด แต่มาจากชนชั้นสูงแห่งประเทศสีเทา ผู้คนบอกว่าครั้งหนึ่งเขาเคยเป็นชนชั้นสูง แต่เพราะสร้างความอับอายบางอย่างให้แก่วงศ์ตระกูล จากนั้นจึงถูกพี่น้องร่วมท้องเนรเทศ แต่นั่นเป็นเพียงตำนานที่ไร้สาระ ในตอนแรกที่เขามาถึงท่าเรือนั้น เขาพกมาเพียงแค่ดาบบาง ๆ เล่มเดียว นอกจากนี้ก็มีเพียงขนนกสีน้ำเงินราวกับแซฟไฟร์ขนาดเล็กที่ติดอยู่บนเสื้อคลุมที่ซอมซ่อ จากนั้นต่อมา ผู้ร่อนเร่ก็กระโจนลงไปในทะเลกว้าง เพื่อต่อสู้กับคลื่นยักษ์และอสูรทะเล ขนนกสีน้ำเงินราวกับแซฟไฟร์ ถูกย้อมด้วยเลือดสีแดงฉานและความเค็มจากมหาสมุทร ในช่วงเวลาสุดท้าย เขาจดจำอดีตที่ถูกปกคลุมไปด้วยเหล้ารสเข้มได้อย่างชัดเจน เช่นเดียวกับขุมทรัพย์ใต้กรวดทรายที่ถูกคลื่นซัดให้เผยโฉม...

เข็มทิศทองแดงที่ถูกใช้โดยหนุ่มชาวทะเล ท่ามกลางชีวิตที่ขรุขระชั่วนิรันดร์ มันจะชี้ไปยังที่ที่หัวใจผู้ถือปรารถนาเสมอ นายเรือผู้โชกโชนใช้เข็มทิศนี้เพื่อนำทางเรือลำใหญ่ ข้ามผ่านทะเลที่อันตรายที่สุด และพิชิตกระแสน้ำวนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ครั้งหนึ่งมันเคยนำทางผู้ที่หัวใจเปี่ยมไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกซ่อนไว้ใต้เสียงหัวเราะอันโหดร้าย และผู้ที่หลงทางและสิ้นหวัง ผู้แสวงหาเหล้าแรง ๆ และความตาย... "การถูกแขวนคอคือจุดจบที่หัวขโมยหนีไม่พ้น... นี่คือเพลงที่พวกแกร้องใช่มั้ยล่ะ?" "ตราบใดที่ยังมีที่เป็นของตัวเอง ต่อให้ต้องลงเอยอยู่ในท้องปลาก็ไม่หวั่น ——" "ตอนที่ขึ้นเรือมา พวกแกก็เซ็นสัญญาแล้วไม่ใช่รึไง? " "ความจำคงไม่ได้หายไปพร้อมกับเหล้าหรอกนะ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" "ไม่ได้ลืมก็ดีแล้ว เพราะถึงเวลาที่แกต้องทำตามสัญญาแล้ว" "งั้นเหรอ? งั้นก็ดี ยังไงฉันก็ไม่เหลืออะไรอยู่แล้ว..."

ถ้วยสีซีดจางที่ทำขึ้นอย่างละเอียดอ่อน ถูกขัดเงาด้วยผืนทรายใต้ทะเลลึก ถ้วยอันงดงามซึ่งลื่นหลุดจากมือของรองกัปตัน มันทำให้เกิดระลอกคลื่นเล็ก ๆ เมื่อกระทบพื้นผิวของมหาสมุทร ท่ามกลางฝูงปลาที่แหวกว่าย ท่ามกลางแสงไฟอันริบหรี่ใต้ทะเล มันพบเจออะไรมาบ้างกันนะ? ท่ามกลางตรอกมืดอันเงียบสงัด เบื้องหน้าลูกกรงหน้าต่างแกะสลักของการนัดหมายแบบลับ ๆ เขาต้องเจอกับอะไรมาบ้างกันนะ? ถ้วยไวน์สีทองเข้มซึ่งค่อย ๆ จมลงในความฝันของอสูรแห่งท้องทะเล จมลงสู่ความฝันของรองกัปตัน... "ร่องรอยแห่งบาปนี้มอบให้โดยคุณ วันหนึ่งฉันจะคืนความอัปยศนี้ให้แก่คุณ" แสงจันทร์สาดส่องดวงตาสีฟ้าราวกับอัญมณี และบาดแผลที่ขัดลูกตานั่น... ใบหน้าของเธอสว่างขึ้นเรื่อย ๆ ในความทรงจำของเขา สดใสและเย่อหยิ่ง แต่เขากลับลืมไปแล้วว่าเขาตอบอย่างไรในตอนนั้น และก็ผิดหวังขึ้นมาในทันที "จะว่าไปแล้ว นี่มันเป็นครั้งที่เท่าไหร่กันแล้วนะ ที่ฉันลืมเรื่องราวที่เกิดขึ้นในอดีต" "เหอะ ยังไงซะมันก็เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้ว ถ้างั้นก็ช่างมันเถอะ!" "ความตายทั้งหมดนั้นเปล่าประโยชน์ ไม่มีทางที่จะช่วยเหลือสิ่งที่จมลึกลงไปแล้วได้"

หมวกสามเขาซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นของเหล้า ลักษณะของมันบ่งบอกถึงตัวตนของผู้ที่เคยครอบครอง รองกัปตันผู้ดื่มอย่างหนักจนหายไปในภวังค์แห่งความเมาตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ซึ่งเป็นเรื่องยากมากที่จะเห็นช่วงเวลาที่เขามีสติ โอบล้อมด้วยกลิ่นฉุนของเหล้า ถูกกระซิบด้วยความทรงจำที่แตกสลายอยู่เสมอ แต่นายเรือก็ไม่ได้กล่าวโทษเขาในเรื่องนี้แต่อย่างใด และก็ยังคงให้เขารับผิดชอบในหน้าที่ที่สำคัญอยู่ต่อไป "เพราะพวกเราต่างก็เหลือแต่ตัวเปล่า ๆ ทั้งคู่ไงล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า!" "หมวกเดินเรือเปื้อนไวน์ถูกพายุพัดขึ้นฟ้าและลอยไปตามคลื่น" "ผู้มีชะตากรรมต้องสูญเสียบ้านเกิดได้เข้าร่วมการต่อสู้ที่สิ้นหวังและไร้ซึ่งความต้องการ" "ซึ่งหายไปจากทะเลแห่งความทรงจำ พวกเขาแสวงหาจากทะเลลึก" "ทิศทางลมและเกลียวคลื่นนั้นถูกต้อง ฉันเจอมันแล้ว" "เจ้าอสูรตัวยักษ์ที่หลอกหลอนและกัดแทะฉันในความฝันนั่น..." "ช่วงเวลาแห่งการแก้แค้นมาถึงแล้ว ออกเรือกันเถอะ!"