Gilded Dreams

"ในความฝันสีทอง ไม่มีใครต้องดื่มน้ำขมแม้แต่หยดเดียว" ตำนานในอดีตเล่าขานว่าเคยมีเพื่อนรักสามคนที่ร่วมเดินทางด้วยกัน สุดท้ายแล้ว หนึ่งในนั้นร่วงโรยไปดั่งกุหลาบหนาม และย่อยสลายไปในดิน ดินแดนแห่งดอกไม้ถูกพายุทรายบดขยี้จนเป็นเรื่องราว และกลายเป็นความฝันในบทเพลง หนึ่งในเพื่อนรักได้สร้างโอเอซิสอันโอ่อ่าที่ไม่เคยพบเห็นขึ้นในมุมหนึ่งของทะเลทราย อีกคนหนึ่งใช้สติปัญญาและแรงกายทั้งหมด สร้างหอมายาที่จะคงอยู่ในผืนทรายตลอดกาล ความเศร้าและการจากลาไม่ควรทิ้งรอยประทับไว้บนใบหน้าของผู้ใดเลย "เมื่อดวงจันทร์ลาลับจากฝ่ามือของเจ้า และเก็บแสงเงินยวงโดดเดี่ยวบนเขาวงกตแห่งทะเลทรายกลับคืนไป" "หวังว่าเจ้าจะยังคงจดจำภาพของคนรักในฝัน ที่สว่างเด่นชัดอยู่ภายใต้แสงแดดอันเจิดจ้า" และแล้ว ความยึดติดก็ค่อย ๆ ลอยขึ้นจากโลกใหม่ที่กำลังลุกไหม้ ดั่งเปลวไฟที่ไร้ควัน ดังนั้น หากตาข้างหนึ่งย้อนมองอดีต อีกข้างหนึ่งเฝ้ามองแต่ความฝัน สุดท้ายจะต้องหลงทางเป็นแน่ ด้วยเหตุนี้ เขาจึงทอดสายตามองปัญญาจากเบื้องลึกแห่งบาป เงี่ยหูฟังคำกระซิบที่หวานชื่น...

"ในโลกใบใหม่ ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งดีงาม" ในโบราณกาล เมื่อบัญชาแห่งสรวงสวรรค์เงียบงันลง แผ่นดินจึงสูญเสียเจ้าของไป อารยธรรมและความสงบร่มเย็นในอดีตถูกลืมเลือนไปท่ามกลางความมืดมิด วันหนึ่ง กฎแห่งกาลเวลาที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ได้ประเมินสรรพสิ่งในทะเลทรายอีกครั้ง ใช้ขนนกชั่งวัดหัวใจ ใช้เหล็กหลอมประเมินสติปัญญา และปกครองทุกสิ่งด้วยเหตุผลที่เป็นกลาง การปฏิบัติตามคำตัดสินของราชันแห่งเทพ เป็นกฎแห่งเลือดที่ถูกสลักไว้เหนือดินแดนสุขาวดีแห่งทะเลทราย เมื่ออุดมการณ์ในการปกครองบิดเบี้ยวเพราะความโศกอย่างลึกซึ้ง ชนชั้นสูงก็กลายเป็นผู้ร่วมกระทำผิดไปด้วย เพิกเฉยต่อฐานพระราชวังที่ค่อย ๆ จมลงสู่ผืนทราย และมุ่งหน้าสู่อนาคตอันมืดมนและบ้าคลั่ง "การทรยศทั้งหมดควรถูกตัดสินอย่างไร้ความปรานี" "ผลของการตัดสินคือการทำลายล้างอย่างสิ้นเชิง" สุดท้ายแล้ว ความอวดดีจองหองที่ผุดขึ้นดั่งภาพมายาได้กัดกร่อนกฎเกณฑ์ จนมันกลายเป็นเครื่องพันธนาการ การตัดสินใจของราชันแห่งเทพ ทำให้ความโชคร้ายกลายเป็นโซ่ตรวนที่ผูกล่ามโชคชะตาของราษฎรไว้

"นิมิตแห่งทองคำจะปรากฏขึ้นด้วยรูปแบบที่โบราณที่สุด" ในตอนแรก แต่ละชนเผ่าร่วมอาศัยอยู่กับผืนทราย เชื่อมโยงสายเลือดไว้กับแผ่นดิน พวกเขาปฏิบัติตามกฎแห่งเลือด และเกรงกลัวความทรงจำอดอยากเร่ร่อนที่ฝังลึกอยู่ในสายเลือด ต่อมา เมื่อกาลเวลาพร้อมเม็ดทรายพากันมาโหมโจมตีแผ่นดิน ราชันแห่งเทพจึงลุกขึ้นฮือ แล้วทอดเงาอันยิ่งใหญ่ของพวกเขาลงมา ในยุคสมัยที่ถูกลืมเลือน เทพเจ้าได้เนรมิตดินแดนสุขาวดีขึ้น ปกคลุมแผ่นดินนี้ด้วยโอเอซิสและธารน้ำ เผ่าต่าง ๆ ที่ยึดถือแบบอย่างของราชันแห่งเทพ ต่างพากันสร้างกำแพงสูง บัลลังก์ และก่อตัวขึ้นเป็นเมืองประเทศราชที่รุ่งเรือง เพราะเลียนแบบภาพลักษณ์ของราชันแห่งเทพ จึงทำให้ประเทศราชหวนระลึกถึงอดีตครั้งเก่า ตอนที่พวกเขายังมีราชากับนักบวชอยู่ ในขณะนั้นเอง ราชาผู้ปราดเปรื่องได้รับคำพยากรณ์จากสวรรค์ และแผ่นดินก็ยังไม่รู้จักภัยพิบัติ... "ราชาจะใช้ปัญญาทำให้อดีตอันรุ่งโรจน์ปรากฏขึ้นอีกครั้ง" "ใช้พลังแห่งเทพที่ไม่จำกัดหยุดการไหลของทรายแห่งกาลเวลา" ถูกแล้วล่ะ สักวันหนึ่งยุคทองของราชาและราษฎรแห่งทะเลทรายจะต้องมาถึง แดนฝันทองคำเพรียกหาเม็ดทรายล่องพเนจร ในความฝันจะไม่มีความโศกเศร้าและการพรากจากกันอีก

"ความสุขที่มีจุดสิ้นสุดมักจะจบลงด้วยความขมขื่น" "ความทรงจำอันหวานชื่นสลายไปราวมวลหมอก" ในแรกเริ่ม งานเลี้ยงฉลองเป็นของนายหญิงแห่งบุปผาและราตรีแห่งจันทรา อำนาจเป็นของราชาแห่งทะเลทราย ชีวิตเป็นของผู้ดูแลต้นไม้ใบหญ้า จันทราสีเงินยวง สุริยาทองอร่ามและโอเอซิสสีเขียวมรกต ราชันแห่งเทพทั้งสามได้ร่วมสาบาน ผูกสัมพันธ์เป็นพันธมิตรกัน "ในยุคสมัยเหล่านั้น แสงจันทร์ได้เล่าความสุขของพวกเขาให้นกไนติงเกลและดอกกุหลาบฟัง" "แล้วพวกเธอก็หวาดกลัว และเขินอาย จนกระทั่งไม่สามารถขับร้องบทเพลงตอบโต้ออกมาได้เลย" "ความร่มเย็นสงบสุขในสรวงสวรรค์ไร้อาวรณ์ร่วมกันแห่งนี้ ปราศจากการแบ่งแยก และไม่มีภัยพิบัติใด..." "อยากให้ความสุขดั่งภาพมายาในตอนนี้เป็นนิจนิรันดร์เสียจริง ไม่ต้องเป็นทุกข์ระทมกับการจากลาอีกต่อไป" ต่อมา กาลเวลาได้ตัดขาดการเชื่อมโยงของกลางวันและกลางคืน ทำลายคำมั่นสัญญาที่มีมาอย่างยาวนาน ราตรีที่เงียบสงบจมลงสู่ผืนทราย แสงแดดที่ปกคลุมทุกสิ่งก็แผ่รังสีร้อนระอุออกมา ร่วมเฉลิมฉลองในงานเลี้ยงของราชันแห่งเทพ ช่วงเวลาอันงดงามดังฝันที่แสนสั้นยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของนักบวชและราษฎร แต่สุดท้ายแล้วความฝันก็ไม่อาจรอดพ้นจากการจับกุมของเหตุผล และถูกโยนเข้าไปบดขยี้ในเครื่องจักรอันไร้ชีวิต ท่ามกลางเครื่องจักรและฝันร้ายอันมืดมิด ชีวิตใหม่ได้หลุดออกมาจากเปลือกที่ห่อหุ้ม... "หลอมรวมความคิดทั้งปวงเป็นหนึ่งเดียว รวบรวมแผนการทั้งมวลเป็นเพียงหนึ่ง" "นับแต่นี้ต่อไป มนุษย์จะกลายเป็นราชาแห่งราชา เป็นเทพแห่งทวยเทพ" จากนั้น บทเพลงไว้อาลัยจึงถูกบรรเลงขึ้นเพื่อราชาผู้โดดเดี่ยว และทรายทองอร่ามนั้นล่วงรู้ถึงจุดจบแห่งความพ่ายแพ้ตั้งนานแล้ว

"ราชาจะเสด็จมาพร้อมกับแสงเจิดจรัสดั่งสุริยา" "เพื่อถอดมงกุฎหนามออกจากศีรษะของราษฎร" ในตอนแรก เสาศักดิ์สิทธิ์ตกลงมาจากฟากฟ้า และฝังทุ่งหญ้ากับผืนป่าเอาไว้ใต้ผืนทราย ดวงอาทิตย์สีทองลาลับขอบฟ้าแล้วลอยขึ้นใหม่ ช่วยห่มอาภรณ์หรูแห่งความตายให้กับทะเลทราย ในเวลาต่อมา สายลมพิษแห่งกาลเวลาได้ปลุกผู้ล่วงลับให้ตื่นขึ้นมา นำมาซึ่งการรำลึกถึงอดีต ในช่วงเวลาที่ต้องสาปนั้น แว่นแคว้นต่าง ๆ เจริญเติบโตท่ามกลางโอเอซิสอันอุดมสมบูรณ์ เหล่านักบวชเจริญรอยตามอุดมการณ์ของราชันแห่งเทพ ปกครองดินแดนสุขาวดีอย่างยุติธรรม แผ่ปกความมั่งคั่งไปทุกแห่งหน ในอดีตนั้น ราชาผู้ปรีชาของมนุษย์และนักบวชเป็นผู้รับโองการจากสวรรค์ พวกเขาเป็นเจ้าผู้ปกครองพื้นดิน แล้วตอนนี้ บรรดาชนชั้นสูงที่รับหน้าที่ปกครองโอเอซิส ได้กลายเป็นเงาของเทพไปแล้ว "เครื่องราชกกุธภัณฑ์และคทาศักดิ์สิทธิ์เหมือนมะกอกป่าที่มีอยู่เต็มพื้นดิน" "ราษฎรเจริญเติบโตและแสวงหาหนทางใหม่ อยู่ใต้ร่มไม้" เวลาผ่านไปเนิ่นนาน การตัดสินใจที่เหลวไหลได้ถูกสั่งการลงมาพร้อมกับความเพ้อฝัน และใช้ความคาดหวังอันงดงามเป็นเหยื่อ หลอกล่อราษฎรไปสู่จุดจบที่ขมขื่น