Blizzard Strayer

ดอกไม้น้ำแข็งที่จะแช่แข็งไปตลอดกาล ถูกเด็ดขึ้นมาโดยมือที่แสนอ่อนโยน สำหรับใครบางคนแล้ว อาจจะทำให้เขาเห็นความหนาวเย็นเป็นอ้อมกอดที่อบอุ่น "ภาพจิตรกรรมฝาผนังชุดที่สี่นี้ถูกเตรียมไว้สำหรับคุณ ซึ่งภาพของคุณนั้นจะติดอยู่บนผนังนี้ตลอดไป" "เพื่อภาพวาดนี้ เพื่อทุก ๆ คน ฉันจะรออยู่ที่นี่ตลอดไป เพื่อเฝ้าภาวนาถึงการกลับมาของคุณ" หญิงสาวยืนอยู่เบื้องหน้ากำแพงสีขาว ยิ้มพร้อมกับเหน็บดอกไม้ดอกเล็ก ๆ ดอกหนึ่งไว้บนอกของผู้กล้า นั่นคือคนที่สง่างามและสงบนิ่ง ซึ่งแม้จะเผชิญกับความตายและความสิ้นหวังก็ยังไม่หวั่นไหว การกระทำที่กล้าหาญของเขาถูกลืมและฝังอยู่ในพายุทางเหนือและในที่สุดหิมะก็ละลาย แต่ถึงลมกับหิมะก็หายไปแต่ดอกไม้นี้ก็ยังไม่เหี่ยว

ขนของนกนักล่าที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ให้ความรู้สึกเย็นเฉียบยามสัมผัส เมื่อคุณสัมผัสกับมัน ก็ราวกับจะรับรู้ได้ถึงเสียงอันโหยหวนของความไม่ยอมจำนนแต่ก็สิ้นหวังท่ามกลางพายุหิมะ ไม่ต้องการรังหรือที่พักพิง นกจะเผชิญหน้ากับพายุอย่างภาคภูมิ เมื่อถูกสายลมหนาวเข้าโหมกระหน่ำ และถูกปกคลุมไปด้วยหิมะและน้ำแข็ง ดูราวกับว่ามันถูกเคลือบด้วยอัญมณีที่เปล่งประกาย ครั้งหนึ่งเคยเป็นของเหยี่ยวที่โผบิน จากนั้นจึงถูกพัดด้วยสายลมที่โหมกระหน่ำจนร่วงหล่นลงมา มันล่องลอยไปกับสายลมอยู่ชั่วขณะ แล้วก็ถูกน้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่ทำให้อ่อนล้า จากนั้นเมื่อไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป จึงร่วงหล่นลงสู่พื้นหิมะ "ฉันเชื่อว่านกที่ร่าเริงจะติดตามคุณ และบินกลับไปยังสวนของพระราชวังฤดูร้อนอันเขียวชอุ่ม" "สิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่ถูกความหนาวเย็นขับไล่ เหล่าเด็กน้อยผู้น่าสงสารที่สูญเสียบ้านเกิด พวกเขาจะกลับไปที่รังแห่งความฝันพร้อมกันกับคุณ" ผู้กล้าผู้แบกภาระอันหนักอึ้งลังเลอยู่ท่ามกลางพายุหิมะที่ไร้ขอบเขต พยายามอย่างหนักที่จะแยกแยะสีของขนนกนั้น ขนนกซึ่งถูกผนึกอยู่ภายในน้ำแข็ง สีของมันค่อย ๆ ซีดจางไปเช่นเดียวกับภารกิจของผู้กล้า

นาฬิกาทรายโบราณที่มีคริสตัลน้ำแข็งแบบละเอียดไหลอยู่ข้างใน แม้แต่ฤดูหนาวที่หนาวที่สุด ก็ไม่สามารถแช่แข็งเวลาให้หยุดนิ่งได้ "ความหนาวเหน็บที่ลงมาจากฟากฟ้านั้นแช่แข็งได้แม้กระทั่งกาลเวลา" มีข่าวลือเช่นนี้เกิดขึ้นท่ามกลางเมืองแห่งขุนเขาที่ถูกรายล้อมด้วยหิมะ ในตอนที่ผู้กล้าก้าวข้ามกำแพงแห่งลมและน้ำแข็ง เป็นช่วงเวลากลางดึกที่พายุหิมะร้องโหยหวน ไม่ว่าจะเป็นแสงอาทิตย์หรือแสงจันทร์ ต่างก็ยากที่จะสาดแสงลอดผ่านสายลมสีขาวไปได้ ไม่ว่าพายุหิมะจะเย็นแค่ไหน มันเป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดกระแสการไหลของเวลา แม้ว่าเมืองจะถูกฝังอยู่ใต้น้ำแข็งก็ตาม แม้แต่ฮีโร่เองก็หายไปจากความทรงจำ

คนต่างถิ่นซึ่งครั้งหนึ่งเคยตามหาความหวังแทนผู้อื่นท่ามกลางฤดูหนาวอันหนาวเหน็บ ถึงแม้ว่าจะเป็นภาชนะสำหรับดื่ม แต่ก็แกะสลักขึ้นมาจากน้ำแข็ง ไวน์รสขมที่ดื่มจากแก้วใบนี้ เย็นราวกับมีใบมีดกรีดตั้งแต่คอลงไปถึงช่องท้อง รสชาติที่คนทั่วไปได้แต่ยืนมองและชื่นชมอยู่ไกล ๆ แต่ผู้กล้าผู้เงียบขรึมกลับเพลิดเพลินไปกับมัน เขาคือนักรบผู้เงียบขรึมราวกับน้ำแข็ง ชายผู้ใช้ร่างกายของเขาในการปิดกั้นสายลมที่พัดจากดวงดาว หญิงสาวผู้วาดภาพไม่พอใจเพียงแค่ได้รับการปกป้อง เธอทิ้งถ้อยค้ำแนะนำให้แก่ชายที่เธอชื่นชมดังนี้: "หากความขี้ขลาดและความสิ้นหวังในธรรมชาติเข้าครอบงำคุณ และทำให้คุณไม่หวนกลับมาอีกต่อไป เช่นนั้น..." "...ก็ขอให้คุณมีชีวิตต่อไป อย่าได้มุ่งสู่หนทางแห่งความพินาศ และจมลงสู่การถูกลืมเลือนอันแสนเย็นยะเยือกร่วมกันกับเรา" ดื่มไวน์รสขมอันเย็นเฉียบอีกครั้งเพื่อเตรียมความพร้อมก่อนออกเดินทาง เขาเบี่ยงหน้าหนีเพื่อเลี่ยงสายตาอันเปียกชุ่มของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า ก้าวเดินไปในเส้นทางแห่งการแสวงหาที่ไม่มีที่สิ้นสุด มุ่งไปสู่ดินแดนแห่งหิมะและความลึกลับ

ผู้กล้ามุ่งสู่เส้นทางแห่งการกอบกู้พร้อมกับความหวังที่เหลือเพียงน้อยนิด เขาสวมมงกุฎแห่งฤดูหนาว ก้าวออกไปอย่างเด็ดเดี่ยวและหายไปในพายุหิมะที่ไร้ขอบเขต แบกรับสัญญาที่มีต่อเมืองแห่งขุนเขา แบกรับแววตาที่ใสเป็นประกายของพวกเขา ผู้กล้าผู้ไม่เคยเกรงกลัวต่อสิ่งที่ไม่รู้จักนอกม่านน้ำแข็ง ทิวทัศน์ของภูเขาซึ่งครั้งหนึ่งเคยเขียวชอุ่ม พรจากท้องฟ้าอันไกลโพ้นที่จะไม่มีวันหล่นลงมาอีก ทั้งหมดคือพลังที่ไม่มีวันสิ้นสุดของผู้กล้า "ข้ามผ่านประตูที่ถูกผนึกโดยน้ำแข็ง เดินลึกเข้าไปตามทางเดิน" "เขาหักกิ่งสีขาวเงิน และนำความหวังไปสู่ประเทศแห่งหิมะ" หญิงสาวร้องเพลงเพื่อปลอบโยนให้กับผู้คนของเธอ ดูแลความทรงจำทั้งหมดของเธอที่มีต่อเขา เธอยังคงเชื่อมั่นต่อไปว่าเขาจะกลับมาอยู่ข้างกาย พร้อมกับความหวังอันอบอุ่นที่จะไม่มีวันสั่นคลอน แต่สุดท้ายผู้กล้าซึ่งเดินหายไปในหิมะ ก็ไม่สามารถกลับมาได้ทันเวลา คำพูดเกลียดชังที่ถูกสายลมและหิมะกัดเซาะมานานคอยกระซิบบอกว่าเขาได้หนีไป...