ค่าสถานะตามเลเวล
| พลังโจมตี | 510 |
|---|---|
| ความแรงคริ | 55.1% |
ไทย
Wildgrowth
ภายใน 12 วินาที หลังจากปล่อยสกิลธาตุ เมื่อการโจมตีของผู้สวมใส่โดนศัตรู จะได้รับ "Verdant": พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 4% และความชำนาญธาตุเพิ่มขึ้น 20 หน่วย เอฟเฟกต์นี้จะคงอยู่เป็นเวลา 6 วินาที ซ้อนทับได้มากสุด 3 ชั้น โดยจะเกิดขึ้นได้มากสุดหนึ่งครั้งในทุก 1 วินาที และเอฟเฟกต์นี้ยังคงเกิดขึ้นได้ แม้ผู้สวมใส่อยู่ในทีม แต่ไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ เจิดจรัส: ประกายดาว: เอฟเฟกต์ "Verdant" จะเปลี่ยนเป็น: พลังโจมตีเพิ่มขึ้น 6% และความเสียหายปฏิกิริยาประกายดาวที่ผู้สวมใส่สร้างจะเพิ่มขึ้น 8%
ตัวละครที่ใช้ — ดาบ
เรื่องราว
เรื่องราวของป่าโบราณ มีเพียงนกที่หุบปีกเท่านั้น ที่ยินดีจะขับขานให้ผู้คนได้รับฟัง เริ่มขับขานจากวันในฤดูใบไม้ผลิอันรุ่งเรือง: ความสงบสุขหลายร้อยปี เคยทำให้ป่าไม้เจริญงอกงาม น้ำแข็งละลายกลายเป็นสายน้ำ ไหลรินไปตามท้องน้ำ ทว่ากลับนำพาเสียงศัสตราวุธจากผืนดินเยือกแข็งอันแสนไกลมาด้วย กองทัพของผู้ดื่มโลหิตนั้นไม่อาจต้านทานได้... นานาแคว้นบนทุ่งหิมะ จำต้องยอมจำนนหรือตายเท่านั้น เหล่าทายาทแห่งพงไพรที่เก่าแก่ยิ่งกว่าผืนดินเยือกแข็ง ยังคงใช้การเรียงตัวของใบและวงปี รำลึกถึงผู้มีพระคุณในอดีตเสมอมา แม้กิ่งก้านสีทองจะหักโค่น ความฝันอันยิ่งใหญ่จะพังทลาย และเมืองที่เคยรุ่งเรืองดุจดาวประกายพรึก ต้องกลายเป็นธารน้ำแข็งอันกว้างใหญ่ ทายาทแห่งพงไพรก็ไม่ปรารถนาที่จะทำสงคราม พวกเขาเพียงแค่ยึดมั่นในความสงบสุขที่มีมาแต่ครั้งบรรพกาล แม้แต่เจ้าหญิงเลือดผู้โหดเหี้ยมก็ยังไม่เคยเข่นฆ่าเผ่าพันธุ์ของพวกเขา นับประสาอะไรกับโวลโคดลักที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ทรงปัญญา? ...กระทั่งนกที่หวนกลับมาซึ่งเดิมทีควรจะได้เกาะบนกิ่งก้านใหม่ ทว่าสิ่งที่เห็นกลับมีเพียงควันไฟที่ลอยคละคลุ้งไปทั่ว เพียงแค่ปฏิเสธคำสั่งให้สวามิภักดิ์ต่อโวลโคดลักอย่างสุภาพ ป่าศักดิ์สิทธิ์ที่ดาวประกายพรึกหลงเหลือไว้ก็ถูกเผาจนวอดวาย กว่าราชาแห่งดาราสีจางจะนำเหล่าผู้ติดตามยอดฝีมือรุดมาถึง ทายาทแห่งพงไพรโบราณก็แทบจะเหลือรอดไม่ถึงหนึ่งในสิบแล้ว Vaselisa ธิดาของราชาอิมป์น้ำ อดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตา และขับขานบทเพลงไว้อาลัยแด่สรรพชีวิตนับไม่ถ้วน ที่ต้องสิ้นชีพอย่างไม่เป็นธรรม นักบุญหญิงวีลา Strivozha ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนพูดไม่ออก และวิงวอนขอให้ราชาแห่งดาราสีจางคุ้มครองผืนป่าด้วยเช่นกัน "ท่านปู่แห่งแดนรกร้างและพงไพร ราชา Lesnik เอ๋ย ข้ามีนามว่า Monomakh ผู้สืบทอดแห่งดาราสีจาง ราชาแห่งมงกุฎขาว" "ข้ามาเพื่อยุติสงครามและนำสันติสุขมาสู่โลก ข้าจะสร้างอาณาจักรแห่งความเมตตาและการให้อภัย เพื่อไม่ให้สรรพชีวิตต้องเจ็บปวดอีกต่อไป" "ท่านปู่แห่งแดนรกร้างและพงไพร ราชา Lesnik เอ๋ย ข้าขอร้องท่าน แต่ไม่ได้ขอให้ชนเผ่าของท่านต้องหลั่งเลือดเพื่อข้า" "เพียงขอร้องท่าน มอบสมุนไพรและใบไม้ที่ใช้รักษาบาดแผลให้แก่พวกเรา เพื่อให้สหายของข้าสามารถเยียวยาบาดแผลให้แก่ผืนปฐพีได้" เจ้าแห่งพงไพรผู้สูงใหญ่ก้มมองเด็กหนุ่มผมบลอนด์ตัวน้อย ราวกับวีลาที่ก้มมองโดโมวอยเช่นนั้น เสียงใบไม้สั่นไหวสวบสาบ หลังจากความเงียบงันผ่านไปเนิ่นนาน ความทะนงตนอันเก่าแก่นับไม่ถ้วน ท้ายที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นเสียงถอนหายใจอันโศกเศร้า กิ่งหลักที่เก่าแก่นั้นหักโค่นลงมาจากต้นไม้โบราณ และถูกนกคาบไปวางไว้ตรงหน้าเด็กหนุ่มผมบลอนด์ "...ไปเถอะ ราชาหนุ่ม จงทำตามคำสัญญาของท่าน สร้างความสงบสุขที่ไร้กังวลชั่วนิจนิรันดร์" "ข้าขอมอบชีวิตไว้ในมือของท่าน แม้จะเป็นปราการแห่งเงามืด ก็ยากที่จะขวางกั้นความแหลมคมของมันได้" "อย่าร้องไห้ให้กับผู้ตายเลย ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนแต่ต้องร่วงหล่นสู่ธุลีดิน ข้าเข้าใจสัจธรรมข้อนี้มานานแล้ว" "แต่ป่าจะไม่ลืมเลือน เมื่อฤดูใบไม้ผลิหวนกลับมาอีกครา กิ่งใบที่ผลิใหม่จะจดจำเอาไว้เสมอ"