Gladiator's Finale

แต่เดิมเป็นดอกไม้ขนาดเล็กที่หาได้ทั่วไปที่ถูกเด็ดขึ้นมาโดยเจ้านายผู้อ่อนโยนของนักสู้ เขาใช้มันทำเข็มกลัดและกลัดไว้ไว้ที่หน้าอกของนักสู้ มันได้กลายเป็นด้านที่อ่อนโยนที่สุดของเขา ในตอนที่นักสู้ยังไม่เป็นตำนานที่ยังมีชีวิต ครั้งหนึ่งเขาเคยเดินร่วมกับเจ้านายน้อยอยู่ในสวน เจ้านายเด็ดดอกไม้และส่งมันให้กับทาสผู้เงียบขรึม "ของขวัญไม่จำเป็นต้องเป็นของรางวัล บางทีอาจเป็นเพียงความตั้งใจที่จะให้" ในอนาคตอีกไกลนับจากนี้ เจ้านายผู้เจ้าเล่ห์จะกล่าวข้อความนี้ต่อเขา ในตอนที่นักสู้ผู้ไร้พ่ายต้องล้มลงแทบเท้าของหญิงสาว เขาได้นึกถึงความฝันที่เขามีเมื่อหลายปีก่อน "ช่างเป็นดอกไม้ที่งดงามอะไรเช่นนี้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะออกไปดูได้บ้าง" "หน้าตาของดอกไม้ที่เติบโตอยู่ในป่าจะเป็นยังไงกันนะ"

เมื่อนักสู้ผู้ไร้พ่ายได้ยอมรับจุดจบของเขา ผู้ท้าชิงสาวได้แสดงความเคารพครั้งสุดท้ายของเธอต่อนักสู้ เมื่อความหยิ่งยโสของชัยชนะและความปรารถนาที่จะมีอิสรภาพ จางหายไปในอากาศราวกับสายหมอกยามเช้า และเมื่อแสงยามรุ่งสางส่องบนเวทีผ่านชั้นเมฆสีเลือด นักสู้ก็เห็นนกที่บินไปมา การต่อสู้อีกครั้งสุดท้ายก่อนจะได้รับอิสรภาพ นักสู้กลับต้องพ่ายแพ้ต่อหญิงสาวผู้ไม่รู้ที่มา เสียงร้องและเสียงโหยหวนระเบิดขึ้นมาในหมู่ฝูงชนราวกับฟ้าคะนอง แต่ผู้ชนะปฏิเสธที่จะเหยียดหยามคู่แข่งของเธอโดยการประหารชีวิต เธอไม่ได้พุ่งดาบของเธอไปที่คอหอยของคู่ต่อสู้ และจบชีวิตของเขาเหมือนอย่างทาสคนหนึ่ง บาดแผลที่ค่อย ๆ แห้งกรังถูกปกคลุมด้วยขนนกที่ไร้รูปร่าง ในที่สุดนักสู้ก็เริ่มต้นการเดินทางราวกับนกที่มีอิสระ ไปยังสถานที่ที่ดอกไม้บานและนกบินทะยานไป

นักสู้สร้างนาฬิกาทรายนี้ขึ้นมาเพื่อตัวเองและจะพลิกมันทุกการต่อสู้ เมื่อนาฬิกาทรายหยุดลง นักสู้ก็จมลงสู่บ่อน้ำที่เต็มไปด้วยเลือด เมื่อนักสู้เข้าสู่สนามรบ เขาวางนาฬิกาทรายไว้ข้าง ๆ เมื่อการต่อสู้จบลงและผู้คนเริ่มส่งเสียงเชียร์เขา ทรายในนาฬิกาทรายนั้นก็ยังคงไหลอยู่ นั่นคือการต่อสู้ครั้งสุดท้ายของนักสู้ ฝ่ายตรงข้ามนั้นเป็นหญิงสาวร่างบางที่เพิ่งเริ่มสู้เป็นครั้งแรก จากสายตาของเธอ เขาเห็นทั้งความหวาดกลัวและประกายของดวงตาของลูกสิงโต จากการก้าวเดินของเขา เธอเห็นโซ่ตรวนที่ผูกมัดนักสู้มาตลอดหลายปี มันเป็นการต่อสู้ที่นักสู้สูงวัยไม่ได้พบเจอมานานหลายปี ดุดัน...และน่าพอใจ... แต่การต่อสู้จบลงในชั่วพริบตา ดาบแทงเข้าไปยังหัวใจของนักสู้และทรายในนาฬิกาทรายของเขาก็หยุดไหล

กุณโฑที่ทำจากทองคำ มันเป็นของขวัญจากเจ้านายของแชมป์นักสู้ เครื่องดื่มที่แชมป์นักสู้ดื่มจากกุณโฑนี้ มันคือไวน์ชั้นดีหรือเลือดของผู้ที่พ่ายแพ้ นักสู้ชนะการต่อสู้นองเลือดอีกครั้ง ร่างของเขาฟกช้ำไปทั่วและอุทิศให้กับเจ้านายของเขา ชัยชนะ เกียรติยศ และเสียงปรบมือนั้น มักจะทำให้มึนเมากว่าไวน์ชั้นดีและลืมความเจ็บปวดทางร่างกาย เจ้านายอนุญาตเขาให้ร่วมงานฉลองและมอบกุณโฑนี้ให้แก่เขา มันเป็นกุณโฑที่ประณีตซึ่งทำขึ้นเพื่อเขาโดยเฉพาะเพื่อแสดงถึงความห่วงใยของเจ้านาย ความทรนงนั้นเปรียบเหมือนโซ่ทองคำ ความสัมพันธ์ส่วนตัวกลับเป็นเหมือนดั่งพิษที่แพร่เข้าไปในกระดูก ฮีโร่ลังเลที่จะดื่มไวน์ฉลองชัยชนะ และพลาดโอกาสดีที่จะปลดปล่อยตนเอง

หมวกนักสู้ของ Mondstadt ในสมัยโบราณ ด้านบนมีขนนกที่ดูสะดุดตาอยู่ สำหรับผู้ชมที่คลั่งไคล้ หมวกนักสู้นี้เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้อันไร้พ่าย นักสู้ในตำนานได้ผ่านการสู้รบหลายร้อยครั้งและไม่มีมนุษย์หรืออสูร ตนใดที่สามารถเอาชนะดาบของเขาได้ ในชัยชนะแต่ละครั้ง นักสู้ผู้ไร้พ่ายได้เดินผ่านประตูราวกับฮีโร่และตอบรับเสียงเชียร์ของผู้ชม เฉพาะในช่วงเวลาแห่งชัยชนะ ทาสดูเหมือนจะกลายเป็นเจ้านาย แต่แสงสว่างของเสรีภาพถูกปกคลุมด้วยความเย่อหยิ่ง ในช่วงเวลาแห่งชัยชนะ นักสู้เห็นโลกภายนอกห้องขังอย่างแท้จริง และความหวังในการไถ่ถอนตัวเองก็ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ จนถึงวันที่หมวกของฮีโร่หล่นกลิ้งลงกับพื้น อัฒจันทร์และสนามรบถึงได้ตื่นขึ้นจากความฝัน อย่างไรก็ตามทาสไม่ได้ทำให้เจ้านายของเขาพอใจด้วยการใช้ ประโยชน์จากชีวิตที่ต่ำต้อยของเขา