Brave Heart

นักรบตัวน้อยแอบออกจากบ้านในตอนกลางคืน และบุกเข้าไปในป่าหมาป่ากับเพื่อนสนิทของเขาอย่างมีความสุข ใช้หนังสติ๊กเล็ก ๆ เพื่อขับไล่หมูป่า และเอาชนะผีร้ายในจินตนาการด้วยกิ่งไม้อันแข็งแรง วิ่งไล่ตาม Seelie เรืองแสงไปในป่าลึก และค้นพบสมบัติที่หลับใหลมานานหลายพันปี "สมบัติ" ที่ว่าก็คือดอกไม้สีเหลืองดอกนี้ เวลาผ่านไปจนถึงวันหนึ่ง นักรบที่อ่อนล้าได้กลับมาที่ห้องนอนในวัยเด็กของเขา เขาตรวจดูหลักฐานการผจญภัยในวัยเด็กของเขา เขาต้องประหลาดใจเมื่อพบว่า ดอกไม้ดอกน้อยที่ซ่อนไว้เมื่อตอนเด็ก ไม่ได้แห้งเหี่ยวหรือเน่าสลาย แต่สิ่งอื่น ๆ ไม่ได้เป็นเหมือนเช่นดอกไม้ดอกนี้ มันได้เสื่อมโทรมลงอย่างช้า ๆ ตามกาลเวลา

เพื่อที่จะปลอบใจสหายที่ร้องไห้ นักรบตัวน้อยได้มอบขนนกให้กับเขา เพื่อเป็นสิ่งพิสูจน์การผจญภัยร่วมกัน ผลลัพธ์ของการตามล่าหาสมบัติร่วมกัน และช่วยเสริมความกล้าหาญของสหาย ต่อมา หนึ่งในนั้นได้รับฉายาว่า "สิงโต" และได้กลายเป็นราชาที่ไร้มงกุฎของเหล่าอัศวิน และอีกหนึ่งคนได้รับฉายาว่า "หมาป่า" และได้ช่วยเหลือเพื่อนเก่าของเขาที่ทุกวันนี้เป็นผู้ปกครองเมืองคอยสอดส่องดูแลบ้านเมืองอย่างลับ ๆ ในช่วงเวลาที่บ้านเมืองเผชิญภัยพิบัติ พวกเขาร่วมกันปกป้องบ้านเมือง และปกป้องกันและกันเหมือนดาบคู่กับมีดสั้น แต่นั่นมันเป็นเรื่องราวเมื่อนานมาแล้ว เรื่องราวนับไม่ถ้วนได้สูญหายไปในภัยพิบัติ

เมื่อคำสาปอันมืดดำพรั่งพรูดุจสายน้ำ ห้วงเหวของการบำเพ็ญทุกข์ก็ได้มาเยือนแผ่นดิน เหล่าอัศวินที่ออกไปลาดตระเวนดินแดนอันเวิ้งว้าง ต้องเผชิญหน้ากับความน่าสะพรึงกลัว ตั้งแถวเป็นแนวดุจธารน้ำแข็งจากแดนเหนือ ดาบอันยิ่งใหญ่กำลังเปล่งประกายด้วยแสงเหล็กอันสว่างไสว และโลหิตสีดำที่เป็นพิษก็ไหลรินดั่งสายฝน สุดท้าย นักรบผู้กล้าก็ได้กลับบ้าน แต่สหายเก่าของเขาได้จากไปแล้ว สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนไป คือนาฬิกาทรายอันน้อยที่เพื่อนของเขาให้ไว้เป็นของขวัญในวัยเด็ก

นักรบหนุ่มได้ชนะการต่อสู้เป็นครั้งแรก และได้ลิ้มรสความหอมหวานของรับชัยชนะ เคียงข้างกับเพื่อนที่คอยสนับสนุนเขามาตลอด แก้วไวน์ที่บรรจุความยินดีและความสูญเสียเอาไว้ด้วยกัน หลายปีต่อมาเมื่อเกิดภัยพิบัติ เขาเป็นผู้นำอัศวินไปต่อสู้เพื่อปกป้องบ้านเกิดของเขา ก่อนการต่อสู้ เขาชวนเพื่อนสมัยเด็กที่ตอนนี้เป็นได้เป็นหัวหน้ามาดื่มด้วยกัน: "หากแกต้องตายในสนามรบ ฉันจะไม่ร้องไห้เพื่อแก" "ฉันจะดื่มรวดเดียวหมดแก้ว เหมือนกับที่เราดื่มในวันนี้"

นักรบตัวน้อยเดินลึกเข้าไปในป่าทึบ และเริ่มการเดินทางของการต่อต้าน เพื่อนเล่นคนสนิทของเขาสวมบทบาทเป็นอัศวินผู้มีเกียรติ "เดินเข้าไปในสนามรบเหมือนสิงโต ให้เหมือนที่เธอผู้นั้นเคยทำเมื่อพันปีที่แล้ว" "บทกวีที่จากดาบที่แกว่งไกวนี้ ขอมอบให้กับหนุ่มสาวในวันหน้าทั้งหลาย" ทั้งสองคนใช้ดาบปลอมด้ามใหญ่และกิ่งไม้ยาวฟาดฟันกัน และเริ่มการประลอง... ในตอนท้าย ผู้กล้าผู้ต่อต้านเป็นฝ่ายชนะ และได้มงกุฎของขุนนางมาครอง หลายปีต่อมา มงกุฎที่ทำขึ้นหยาบ ๆ จากดอกไม้และใบหญ้านี้ กลับมีคุณค่ายิ่งกว่าอำนาจที่ควบคุมอัศวิน